Katyn Nie Zapomniemy

Wiadomosci ze Sztabu Anabeline usuwamy anty Polskie i antykatolickie Filmy z YouTube, prosimy o pomoc

2009-09-05T17:45:00.001-07:00

Wiadomosci ze Sztabu Anabeline usuwamy anty Polskie i antykatolickie Filmy z YouTube, prosimy o pomoc

31 Sierpbia 2009
Z prawdziwą przyjemnością zawiadamiam Was Kochani Przyjaciele, że następne 4 filmiki antykatolickie są usunięte z youtube:

Ojciec Dyrektor
http://www.youtube.com/watch?v=dUjU8RvTqgc&feature=related
Usunięty przez użytkownika 17.8.2009

Katolickie Krematorium Świadomości - Habemus Arbuza
http://www.youtube.com/watch?v=PmEtbjFJxt4
Ten film wideo jest prywatny 19.8.2009

"Murzyn, on się nie mył wcale!" O. Rydzyk wita misjonarza http://arania.pinger.pl/
http://www.youtube.com/watch?v=P2vFfcyaJRM&feature=related
Usunięty z powodu naruszenia warunków korzystania z serwisu 25.8.2009

Ojciec dyrektor - tvn masońska telewizja
http://www.youtube.com/watch?v=c0VK_EYwlDc
Ten film wideo jest już niedostępny z powodu otrzymania roszczenia dotyczącego praw autorskich przez TVN S.A. 30.8.2009

I tak co kilka dni kolejny znika dzięki wspólnym wysiłkom.
Bardzo się z tego cieszę.

Proszę o dalsze oflagowywanie i wpisywanie stosownych komentarzy.

W jedności siła!
-------------------------------

25 Lipca 2009

co 10 dni znika jeden anty-Radio Maryja filmik!
Witaj!

Ja wprawdzie nie mieszkam w Polsce i mogę jedynie przez internet RM posłuchać ale kiedy jadę do mojej mamy do Poznania i z powrotem ZAWSZE słucham RM.
Najpierw wsłuchiwałam się z czystej ciekawości. Takie były "najazdy" na o.Rydzyka, że chciałam sprawdzić co jest grane. RM podoba mi się.
Rozstrzygające jest dla mnie jednak to, że bronię RM ponieważ to jest dzieła oo Redemptorystów to ostatni bastion naszej religii (nasz przywódca duchowy nie żyje a episkopat....szkoda gadać) i zarazem polskości.
Prawie wszystko zażydzone i majątek narodowy wysprzedany.
Dlatego moimi komentarzami i wytrwałym oflagowywaniem chcę przystopować te dzikie ataki.

Mam przyjemną wiadomość: następny anty-RM filmik jest usunięty.

rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=0A4on0leWCA&feature=related
Usunięty przez użytkownika 22.7.2009

To jest 24-ty klip usunięty od czasu naszej wspólnej walki.
Obliczyłam, że przeciętnie co 10 dni jeden znika.
To nieźle, co?

Widzę też, że włączają się zupełnie nowi użytkownicy w obronie RM.
Również Polonia. Czasem pewne sprawy z innej perspektywy i z dystansu wyraźniej widać aniżeli kiedy jest się w środku zawirowań.

---------------------------
13 Lipca 2009
Ważna wiadomość

Kochani Przyjaciele!

Mam dobrą wiadomość. Po długich staraniach wielu z nas, udało się usunąć ten straszny filmik z matką zamordowanego ks. Jerzego Popiełuszko.
Ten klip leżał mi kamieniem na sercu bo to była wyjątkowa podłość wobec ciężko przez życie doświadczonej starej, dobrej kobiety.

superydzyk:
http://www.youtube.com/watch?v=MJGtx8_sUQY&NR=1
Usunięty przez użytkownika 12.7.2009

Ja pisałam dwukrotnie do tego typka prywatną wiadomość.
W końcu po wielu naszych protestach i oflagowywaniach zlikwidował.

To już 23 usunięty klip antykatolicki i antypolski.

Mamy taki wynik na dzień dzisiejszy:

Usunięte:

1. Nowy Hymn Radia Maryja / Rammstein
2. Moherowe berety - wierna armia Tadeusza Rydzyka
Powiadomiłam kancelarię prezydenta RP.
3. RYDZYK ZAKLINACZ HAHA
Druga wersja superydzyk
4. Radio Maryja - Moherowe Berety
5. Moherowe berety - wierna armia Tadeusza Rydzyka
6. Ryje-Mohery Usunięty przez użytkownika
7. Ojciec dyrektor, boss największej sekty

8. http://pl.youtube.com/watch?v=jjOE5r7pM90&feature=related
Polskie chamstwo z łopatami w ręku (prallacik)
9. 10 przykazań wg. Ojca Rydzyka:
10. .RADIO MARYJA - Geotermia - Ojciec Tadeusz jak Prometeusz - nowa
11. Szymon Majewski-Rydzyk!
12. Artur Andrus - Wiersz zainspirowany Rydzykiem
13. Telefon do Radia Maryja - Ch*j ci w dupę
14. Radio Maryja - Moherowe Berety
15. TVN24 - Poranek o Tadeuszu Rydzyku
16. Belzebub z Torunia
17. Piosenka tygodnia w Radio Maryja.
18. StarWarsRydzyk for ODC
19. Kabaret OTTO - Ojciec dyrektor
20. Konkurs Radia Maryja - Wibrator
21. Natural Dread Killaz Mafija
http://www.youtube.com/watch?v=4TRz9XtfJdA
(30.06.2009)
22. Polska Prawda
http://www.youtube.com/watch?v=eNR0khzQWG8&feature=channel_page
(9.7.2009)
23. superydzyk:
http://www.youtube.com/watch?v=MJGtx8_sUQY&NR=1
USUNIETY przez użytkownika 12.7.2009

Proszę uprzejmie o dalsze wpisywanie protestów i oflagowywanie.
Jest nas wielu i każdy może, chociażby od czasu do czasu kliknąć.

Zamierzam utworzyć specjalny nowy kanał na YT gdzie umieszczę videoblog z takimi filmikami.
Ułatwi to napewno nam usuwanie.

Podobną stronę mają Zydzi z apelem do usuwania antysyjonistycznych klipów.
A nas Polaków jest o wiele więcej jak ten mały liczebnie naród.

W jedności siła!

--------------------------------

09 Lipca 2009

Hura!
Następny oblelżywy filmik usunięty:

Ten film wideo został usunięty z powodu naruszenia warunków korzystania z serwisu.

Polska Prawda
http://www.youtube.com/watch?v=eNR0khzQWG8&feature=channel_page

Oflagowałam i tak uzasadniłam:
Prokuratura powinna tutaj z urzędu podjąć śledztwo z powodu podżegania do nienawiści na tle przynależności do narodu polskiego.
I to jak najszybciej.

To był filmik niejakiego prallacika. Znamy dobrze tego typka.

Oflagowujcie dalej.
Krople drążą skałę.
Takie krople to były kiedyś chińskie tortury.
Podobno piekielnie trudne do zniesienia.

Pozdrawiam wszystkich przyjaciół.
-------------------------
June 02
Kochani Przyjaciele !

Następny antykatolicki klip został przez autora usunięty na moją interwencję.
Natural Dread Killaz Mafija
http://www.youtube.com/watch?v=4TRz9XtfJdA
Ten film wideo został usunięty przez użytkownika.

I tak krok po kroczku byle nie ustawać.

Podaję jeszcze inne, które zgłosili mi przyjaciele z YT:

CUDA JANA PAWLA II TO KLAMSTWO
http://www.youtube.com/watch?v=pAVEqcUCKiE
(Wyszydzanie Jana Pawła II)

Arka Satana - Telewizja Plwam cz1
http://www.youtube.com/watch?v=dsZ1q3ND5y0&feature=related

Arka Satana - Telewizja Plwam cz2
http://www.youtube.com/watch?v=UnBtLnQU4Rk

Arka Satana - T elewizja Plwam cz3
http://www.youtube.com/watch?v=2z3T9bwxuHY&feature=related
zgłoszone

TV PLWAM Tele zakupy - Plasterek anty-anty kon...
http://www.youtube.com/watch?v=nQos7GxydgY&feature=related
(Jako podkład muzyczny jest drugi polski hymn „Bogurodzica)

TV-Plwam Trailer 1
http://www.youtube.com/watch?v=u4P83tnolUI&feature=related

CZYM JEST CHRZEST?
http://www.youtube.com/watch?v=opxM54mvYAA&feature=related

Konfesionał
http://www.youtube.com/watch?v=O448HclX0gs&feature=related
(pornografia w konfesjonale)

Arka Satana - pedofeel song
http://www.youtube.com/watch?v=6vC1YVwsFR0&feature=related
(wyjątkowo obrzydliwe)

Polska Prawda
http://www.youtube.com/watch?v=eNR0khzQWG8&feature=channel_page

Natural Dread Killaz - Mafija
http://www.youtube.com/watch?v=tZI16ZirE2g

Natural Dread Killaz - Mafija feat. Junior Stress
http://www.youtube.com/watch?v=o8yihXmniiA

Proszę o wsparcie

Pozdrawiam
amabeline

Występują tutaj obraźliwe teksty i fotomontaże pod adresem religii katolickiej co jest naruszeniem przepisów obowiązujących w Polsce. To jest złamaniem art. 30 Konstytucji RP, gwarantującego wszystkim obywatelom niezbywalną i przyrodzoną godność każdego człowieka, której elementem są m.in. dobra osobiste, prawo do własnych przekonań religijnych, jak również art. 51 Ustawy Zasadniczej o treści: każdemu zapewnia się wolność sumienia i religii.
Z zasady tej, jednego z podstawowych dóbr prawnych, wynika obowiązek ochrony uczuć religijnych.
Polski kodeks karny penalizuje „mowę nienawiści z powodu przynależności do określonej grupy etnicznej, narodowej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości.
Przestępstwo to jest ścigane z urzędu.
Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ chroni wolność wypowiedzi w artykule 19 ale jednocześnie w paragrafie 3 tegoż artykułu ustanawia ograniczenia tejże. Wolność wypowiedzi może więc być ograniczona przez ustawę w celu „poszanowania praw i dobrego imienia innych oraz ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego albo zdrowia lub moralności publicznej. Wolność wypowiedzi to nie tylko prawo, ale prawo które pociąga za sobą pewne obowiązki i odpowiedzialność.
Europejska Konwencja Praw Człowieka chroni wolność wypowiedzi w artykule 10, ale jednocześnie ustanawia granice tej wolności. Paragraf 2 tego artykułu stanowi, że wolność wypowiedzi może podlegać ograniczeniom przewidzianym przez prawo i koniecznym w społeczeństwie demokratycznym. Konwencja wymienia szereg powodów ograniczenia wolności wypowiedzi i są wśród nich „ochrona dobrego imienia i praw innych osób.

W tym filmiku występuje „mowa nienawiści (hate speech) i „przestępstwo nienawiści (hate crimes).
„Mowa nienawiści jest to termin określający wypowiedzi słowne lub w jakiejkolwiek innej formie, ktόre mają na celu poniżenie, znieważanie, pomόwienie, rozbudzenie lub utrzymanie nienawiści wobec pewnej osoby lub grupy osόb.
„Mowa nienawiści wobec pewnej grupy religijnej to wypowiedzi, ktόre poniżają, obrażają i podtrzymują uprzedzenia lub powodują nienawiść lub niechęć wobec jednostek lub grup osόb z powodu ich religii.

Pozdrawiam

-----------------------------
Witaj!

Usunięte jest 11 następnych klipów:
.RADIO MARYJA - Geotermia - Ojciec Tadeusz jak Prometeusz - nowa
Szymon Majewski-Rydzyk!
Artur Andrus - Wiersz zainspirowany Rydzykiem
Telefon do Radia Maryja - Ch*j ci w dupę
Radio Maryja - Moherowe Berety
TVN24 - Poranek o Tadeuszu Rydzyku
Belzebub z Torunia
Piosenka tygodnia w Radio Maryja.
StarWarsRydzyk for ODC
Kabaret OTTO - Ojciec dyrektor
Konkurs Radia Maryja - Wibrator

Mnie boli szczególnie, że ogłupia się naszą młodzież, która myśli, że to jest tylko tak dla jaj.
A takie stereotypy utrwalają się w tych młodych mózgownicach jak w maśle.

Oflagowanie polega na tym, że naciska się „zgłoś (przy tym haśle jest mała flaga).
Następnie ukazuje się komunikat: Zgłoś ten film wideo jako nieodpowiedni
Należy dalej nacisnąć: „wybierz powód
Dalej: „treści krzywdzące/szerzące nienawiść oraz „promowanie przemocy/nienawiści
Potem - wskaż atakowaną grupę: religia/wyznanie
Dodatkowo jest możliwość w rubryce na dole podać swoimi słowami powód oflagowania.
I na końcu nacisnąć: Zgłoś naruszenie zasad w tym filmie.

Jeśli ktoś ma ochotę oflagowywać następne antykatolickie klipy to podaję do nich linki:

superydzyk: Tutaj poniżana jest matka ks.Jerzego Popiełuszko
http://www.youtube.com/watch?v=MJGtx8_sUQY&NR=1

Przesłanie Bożego Miłosierdzia (wyśmiewanie się z Jana Pawła II)
http://www.youtube.com/watch?v=4k259ds95XE

Radio Maryja cz.1
http://www.youtube.com/watch?v=EdSu-_Cntos&feature=related
Radio Maryja cz.2
http://www.youtube.com/watch?v=1smihz72Kug
(wyjątkowo zjadliwa propaganda TVN)

atak moherow na telewizje
http://www.youtube.com/watch?v=SjyHvbiO0OA

Mohery atakują reporterów telewizji TVN
http://www.youtube.com/watch?v=gqOEhzd0GRo&feature=related

Radio Maryja Army
http://www.youtube.com/watch?v=6l_YPhdKEWg&feature=related

Opinie Polaków o Radiu Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=MJGtx8_sUQY&NR=1

Katolicka głupota nie zna granic
http://www.youtube.com/watch?v=OZ5j456SADg&feature=related

Pazernosc Kleru w POLSCE nie zna granic
http://www.youtube.com/watch?v=RT3wqJets2A

Pazernosc kleru w Polsce nie zna granic cz. 2
http://www.youtube.com/watch?v=k2g9nFu4-JM&feature=related
(UciekajzPolski) Zobacz jakie wpisy tam są !!

Pazerność kleru nie zna granic
http://www.youtube.com/watch?v=OZ5j456SADg&feature=related

Moherowe berety 1 :)
http://www.youtube.com/watch?v=gqOEhzd0GRo&feature=related

Wyznawczyni Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=vhH1qdZmtmk

Zlot radia maryja - Agresywne mohery
http://www.youtube.com/watch?v=bHP0pA6dDro

Mohery kompilacja, duży materiał obrazujący sta...
http://www.youtube.com/watch?v=3dg6jGrBswU&feature=related

Słuchacze Radia Maryja pogonili reportera TVN24
http://www.youtube.com/watch?v=3dg6jGrBswU&feature=related

Radio Maryja Marilyn Manson Rydzyk Mix
http://www.youtube.com/watch?v=xI-FThI5RJo&feature=related

Rydzyk - nalot na radio
http://www.youtube.com/watch?v=Q8qu2agl44Y&feature=related

Po wykladzie ideologa Radia Mayja
http://www.youtube.com/watch?v=Mpyp7ti3FVU

3 słowa - wypowiedź w radio maryja
http://www.youtube.com/watch?v=wNq2XpV40-4

Telefon do Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=rKDki37TXuE&feature=related

rydzyk - cała prawda
http://www.youtube.com/watch?v=mOu_iNKd9UQ&feature=channel_page

Rydzyk - telefon
http://www.youtube.com/watch?v=LNDvur1oQzA&feature=related

IDIOTYZMY -FRAGMETY AUDYCIJ Z RADIA MARYJA
http://www.youtube.com/watch?v=Cksnt6CroPk&feature=related

CHOROBA UMYSLOWA NA SKALE MASOWA -RADIO MARYJA
http://www.youtube.com/watch?v=LdMCQS4nEoE&feature=related

SMIESZNE I ABSURDALNE RADIO MARYJA
http://www.youtube.com/watch?v=KVhnc2asSMk&feature=related

TELEFONY LUDZI OPETANYCH SZATANEM-RADIO MARYJA
http://www.youtube.com/watch?v=LDG75fVGpiA&feature=related

Co pan sądzi o radiu maryja ?
http://www.youtube.com/watch?v=_bqMxHM0W7U&feature=rfw-rec-HM-rn

RADIO MARYJA-RELIGIA JAKIEJ NIEZNACIE
http://www.youtube.com/watch?v=jTRqaGcOgnk&playnext=11&p=23A9AFB5813D86BE&index=28&feature=PlayList&playnext_from=PL&ytsession=CSQ9ipbOE81Rvrs9l1_cXW43AXG-4W-Jo6DjMZI-VrTVgFaK_7mal6-8H77SsKbw0rhYHrePcsYAxdR1MKl5S5xuYtTUT06TiLHRp3zDlNM_nJe6iM6o3Mvc

RADIO MARYJA-telefony OBLAKANYCH
http://www.youtube.com/watch?v=6fvahLiZqDY&feature=related

BuTelKa- Dekoder Tv TRWAM ten od Ojca Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=6KHY5FdW2f0&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=66

Radio Maryja - wzruszony sluchacz z Anglii
http://www.youtube.com/watch?v=1R9-NpVVxUk&feature=related

Bóg Nie Kocha Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=YQEaBVCzCyg&feature=related

Sa rzeczy ktorych kupic nie mozn...
http://www.youtube.com/watch?v=A_Yw1zPv0jk&feature=rec-HM-rn

Radio maryja o sexie
http://www.youtube.com/watch?v=w39Gq2atT_g&feature=related

mocherowi huligani
http://www.youtube.com/watch?v=CNaD1qJ10AU&feature=channel_page

Porady o milosci z Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=mH85bwTb9zE

Sex w Radiu Maryja.. :]
http://www.youtube.com/watch?v=1Bw03hi1fag&feature=PlayList&p=661D02327AABA02E&playnext=1&playnext_from=PL&index=15

Radio Maryja - mlodziez
http://www.youtube.com/watch?v=aW0UnvvIjpo&feature=relate

Porady seksualne Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=Y8chhTSHIdI&feature=PlayList&p=782F0FD81691821C&playnext=1&playnext_from=PL&index=5

Śmieszne Kazanie - myślałem, że ks. Pawlukiewicz.. :))
http://www.youtube.com/watch?v=n18dg1F4ULU&feature=PlayList&p=661D02327AABA02E&index=17&playnext=3&playnext_from=PL

fan radia maryja
http://www.youtube.com/watch?v=3w3gum1Z1Nw&feature=related

Radio MaRyja - Trzy słowa
http://www.youtube.com/watch?v=U4ib9i4JGS0

Radio Maryja o Harrym Potterze-czesc 1
http://www.youtube.com/watch?v=G-VvjlMVdPM&feature=related

Radio Maryja o Harrym Poterze-czesc 2
http://www.youtube.com/watch?v=Qc6DHwrLAWA&feature=related

Radio Maryja o Harrym Potterze-czesc 3
http://www.youtube.com/watch?v=hgchzUzpoIk&feature=related

rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=0A4on0leWCA&feature=related

Moherowe berety
http://www.youtube.com/watch?v=DR9ikfP7HVU&feature=related

Nowy hymn Radia MaRyja
http://www.youtube.com/watch?v=pv2oUOTpd6M&feature=related

Armia Rydzyka Zlot Mocherow Opentani Fani Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=nWsTlloL5bo

Zlot ludzi opentanych przez rydzyka radio maryja trwam
http://www.youtube.com/watch?v=-j75yXx1tyw

Fani Radia Maryja - 14 rocznica:
http://www.youtube.com/watch?v=b9DiKaBR8BY

Radio maryja
http://www.youtube.com/watch?v=I1Zoj5VISN4&feature=related

Piosenka tygodnia - nie dla wszystkich
http://www.youtube.com/watch?v=IgqkfLOJW5o&feature=related

Disco_Rydzyk:
http://www.youtube.com/watch?v=ZN_Hhzij4e4&feature=email

sokół pono w aucie radio maryja rmx
http://www.youtube.com/watch?v=S9VCjxiVcug

Moherowe berety...
http://www.youtube.com/watch?v=sfx_bE8Wx_Y&feature=related

Moherowe Berety
http://www.youtube.com/watch?v=Swcrsd-DDjQ&feature=related

Mohery atakują reporterów telewizji TVN - Prallacik
http://www.youtube.com/watch?v=5p2MAdD64bg&feature=related

Moherowe berety w służbie Radiu ...
http://www.youtube.com/watch?v=wP2b3SjEWzo&feature=rec-HM-real_rn

Odwołać O. Rydzyka? Co na to warszawiacy
http://www.youtube.com/watch?v=JzsgMZNaE6c&feature=related
rydzyk - cała prawda
http://www.youtube.com/watch?v=mOu_iNKd9UQ&feature=related

Wyznawco Ojca Dyrektora Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=Ng0L8yN7Gzo&feature=related

Bezcenny Rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=WPu6othu_p0

Armia O.Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=ECi2uACubAw&feature=related

LPR niech zyje ojciec rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=dSg0A_KHeq4

o. Tadeusz Rydzyk zdradzony !!!
http://www.youtube.com/watch?v=3bVLq4Spjng&feature=related

Tajne Urodziny Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=J1ivvnyeNkY&feature=related

Wprost: O. Rydzyk kpi ze słuchaczek
http://www.youtube.com/watch?v=H1xdcI4G8aA

Rebe(rydzyk)Muchomorek - Bubel Band znowu w akcji!!!
http://www.youtube.com/watch?v=J-kmHJdaBGs

Prawdziwa twarz Tadzia Rydzyka :)
http://www.youtube.com/watch?v=8zvywE2ntSc
Rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=9DKzX34eddI

Za co nie Lubisz ojca Rydzyka - sonda Rafalala
http://www.youtube.com/watch?v=oL9z8zRAANQ&feature=related

Wnerwiony widz TV Trwam
http://www.youtube.com/watch?v=A0_6-mFb6pU&feature=rfw-rec-r2

Giertych Pis Rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=X7tGzL-GK9Y

JEZUS I MANDOLINKI - ZLOT RODZINY RADIA MARYJA
http://www.youtube.com/watch?v=C0rlQHyLYMk

Radio Maryja - mlodziez
http://www.youtube.com/watch?v=aW0UnvvIjpo&feature=rec-HM-fresh+div

Naczochrane Babki
http://www.youtube.com/watch?v=iTtQLmUZPGs&feature=rec-HM-r2

Proboszcz zostaje tatusiem - Dzieci ksiezy
http://www.youtube.com/watch?v=9SemhvvPln0

1/6 Imperium księdza Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=g357s2OrUG0&feature=related
2/6 Imperium księdza Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=LSBdf54F8-Y&feature=related
3/6 Imperium księdza Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=sIdblZ2JbxM&feature=related
4/6 Imperium księdza Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=iSR9DP5bKG8&feature=related
5/6 Imperium księdza
http://www.youtube.com/watch?v=4HaQZxAsoCo&feature=related
6/6 Imperium księdza Rydzyka
http://www.youtube.com/watch?v=-4Urg6YMcVc

Molestowanie seksualne klerykow
http://www.youtube.com/watch?v=qtJtfXKbsQ4&feature=related

Atak moherów na telewije
http://www.youtube.com/watch?v=SjyHvbiO0OA

Radio maryja
http://www.youtube.com/watch?v=I1Zoj5VISN4&feature=related

Czesio And Rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=LTFBWrvgUeE&feature=related

Kult Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=o05zBINB2ro&feature=related

Rydzyk i moherowa armia
http://www.youtube.com/watch?v=FU-aDu6LDKU

Przykład wyłączenia radiosłuchacza z anteny Rad...
http://www.youtube.com/watch?v=Wd5DnlLGLLA&feature=related

Radio Maryja łagodzi obyczaje :-)
http://www.youtube.com/watch?v=6MYD4Kv768s

Muppet Show - Telewizja TRWAM
http://www.youtube.com/watch?v=UQR7Uhhijcs&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=19

Moherowe berety
http://www.youtube.com/watch?v=c71UlKNbIAA&feature=related

Moherowe berety
http://www.youtube.com/watch?v=DR9ikfP7HVU&feature=related

Moherowe berety w służbie Radiu Maryja, TV TRWA...
http://www.youtube.com/watch?v=wP2b3SjEWzo&feature=related

Rydzyk i Eutanazja
http://www.youtube.com/watch?v=ouh__Tx353w&feature=related

TV TRWAM - Rozmowa telefoniczna na żywo
http://www.youtube.com/watch?v=M0A6EAChmKk&feature=related

W obronie zycia poczetego? [by Czarny Jobacz]
http://www.youtube.com/watch?v=l3n19KCXsMs

Konkurs w radiu maryja! przyrząd na literę W xD
http://www.youtube.com/watch?v=WG7DXkngURY

Wiersz o unii z Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=Ewm2KomTg0o

Skutki przedawkowania Radia Maryja
http://www.youtube.com/watch?v=BKbf34XZFIk

P.GOSIEWSKI O RADIU MARYJA NA 17 ROCZNICY RADIA...
http://www.youtube.com/watch?v=XahJpZreoxo&feature=related

fan radia maryja
http://www.youtube.com/watch?v=3w3gum1Z1Nw

FAN radia MARYJA I TV trawm
http://www.youtube.com/watch?v=bwmH7PygJSU&feature=related
Naruto parody PL Jak słuchać Radia Maryja przez internet?
http://www.youtube.com/watch?v=sBjt3KIVblY

Radio Maryja - Belzebub
http://www.youtube.com/watch?v=sRWsSWIMy1o

Rydzyk - nalot na radio:
http://www.youtube.com/watch?v=Q8qu2agl44Y&feature=related&yt=&yt

Mohery & Rydzyk
http://www.youtube.com/watch?v=5auacxdc5Vc

Tadeusz rydzyk i jego rodzina :))
http://www.youtube.com/watch?v=A2B0ypegjvY&feature=related

Telewizja SRAM, KRAM, TRAN, TRWAM
http://www.youtube.com/watch?v=ZCXk8IZqHe4&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=16

Rafalala - Sonda o ojcu Rydzyku.
http://www.youtube.com/watch?v=LNdAqpRM22c&feature=related

Porady seksualne Radia Maryja
www.wyspiewajry dza.pl - Rydzyk i jego kobiety!!!
http://www.youtube.com/watch?v=Z2v5JMf6mZ0&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=63

Maybach - Duma Ojca Deufrandanta
http://www.youtube.com/watch?v=u3SEIIYGUBI&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=67

Ojciec Dyrektor moja pierwsza dziewczyna to księdz
http://www.youtube.com/watch?v=Gu1P1huaX-s&feature=PlayList&p=23A9AFB5813D86BE&index=65

Poza tym jest lista filmów przeciwko religii katolickiej utworzona przez użytkownika rhodan111 pod następującym linkiem:
http://www.youtube.com/view_play_list?p=23A9AFB5813D86BE
Tam są też wyszczególnione filmy już usunięte!

No, dużo tego śmiecia nie? Kto ma ochotę niech flaguje.
Jeśli masz do mnie zaufanie to podaj adres mailowy. Może być jakiś zapasowy.
Wyślę całą listę w wordzie gdzie linki są na niebiesko i nie potrzeba żmudnie wklejać.

Czy ktoś wie ile zgłoszeń musi być dokonanych aby doszło do usunięcia filmu?

W jedności i ilości (!) siła!
Dziękuję.
Pozdrawiam
amabeline
--------------------------
Czerwiec 20 2009

Usunięte klipy antykatolickie
Witaj!
Następny klip szkalujący o.Rydzyka jest usunięty: "z powodu naruszenia warunków serwisu".
10 przykazań wg. Ojca Rydzyka
Miał dosyć dużo wejść.
Ja flaguję cierpliwie. Prawie codziennie.
No więc mamy na dzisiaj 9 takich ohydztw usuniętych.

Najbardziej boli mnie ten z matką ks. Jerzego Popiełuszko: superydzyk (pisownia oryginalna).
Pracuję nad nim.

Dużo różnych agentów wpisuje się tam.
Nawet takich, którzy pisząc myślą, że ks.Jerzy żyje!
Jakieś nicki: "grisza", "wasyl"...Nie wspomnę o żydowstwie.

Pozdrawiam serdecznie
Amabeline

P.S. Te klipy są usunięte:

1.Nowy Hymn Radia Maryja / Rammstein
Zgłoszony jako prywatny.
2. Moherowe berety - wierna armia Tadeusza Rydzyka
Powiadomiłam kancelarię prezydenta RP.
3. RYDZYK ZAKLINACZ HAHA USUNIETE!!!
Druga wersja superydzyk
4. Radio Maryja - Moherowe Berety
5. Moherowe berety - wierna armia Tadeusza Rydzyka
6.Ryje-Mohery Usunięty przez użytkownika
7.Ojciec dyrektor, boss największej sekty

8. http://pl.youtube.com/watch?v=jjOE5r7pM90&feature=related
Polskie chamstwo z łopatami w ręku (prallacik)
9 . 10 przykazań wg. Ojca Rydzyka:

Sent to: niedem777, oryginalus, plhooliganspl, polishamericandc, polishspecialforces, polskakatolicka, przytrafkapl, shiloh1944, shosanna2222, solidarnypl77, szablapl, totilla2008, wielkiduchpolski2liv, wojerzy, zazyr, zesesman

RODACY PROSIMY O POMOC! w znajdowaniu anty Polskich i antykatolickich Filmow

prosimy o email do polonia@raqport.com

Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
sms: 703-485-6619
Toll Free:1800-695-6200
EMAIL: polonia@raqport.com

"Bor" Polish bolt-action 7.62x51 sniper rifle and "Tor" 12.7 anti-materiel rifle

2009-08-21T11:23:00.001-07:00

"Bor" Polish bolt-action 7.62x51 sniper rifle and "Tor" 12.7 anti-materiel rifle

The Bor is a new Polish bolt-action 7.62x51mm NATO caliber sniper rifle. The weapon received the code name Alex during development, after the name of the lead designer Aleksander Leżucha, creator of the 12.7 mm Tor anti-materiel rifle. After the development phase, the rifle received the military designation 'Bor'.
http://en.wikipedia.org/wiki/Bor_rifle

http://www.youtube.com/watch?v=R_L20gTJjew

"Bor" Polish bolt-action 7.62x51 sniper rifle and "Tor" 12.7 anti-materiel rifle

2009-08-21T11:19:00.000-07:00

Battle of Warsaw 1944

2009-08-20T09:56:00.000-07:00

Battle of WarsaW lesson from the past Wake UP Poland
Warsaw uprising (1944), tragic attempt by the Polish Home Army (Armija Krajowa) to overthrow the German occupation as the Red Army closed on Warsaw. By 28 July 1944 citizens of Warsaw could hear the sounds of the battle between the Wehrmacht and the Red Army. The Soviets were concerned about a German counter-attack and ordered their troops onto the defensive on 1 August.

The Home Army was sponsored by the British and the Polish government in exile in London, but the British turned down requests for active assistance from RAF aircraft and the Polish Parachute Brigade because Warsaw was beyond normal aircraft range and lay within the Soviet sphere. The USSR had its own plans and government-in-waiting, Rada Narodowa, and sponsored a different Polish army, the Armija Ludowa, which was unified with the Polish army that had been formed in the USSR. Nonetheless, the charge that the Soviets sat back and waited for the Germans to crush the uprising is baseless; there were four German armored divisions between them and the city and Marshal Rokossovsky, commanding the Soviet First Belorussian Front (army group), needed to regroup before continuing the offensive. The lamentable fact is that the uprising was intended to present the advancing Soviets with a fait accompli and was launched without prior consultation with either London or Moscow. It should also be noted that the Home Army did little to support the equally heroic and doomed uprising of the Jews in the Warsaw Ghetto in April 1943.

On 1 August Home Army underground units opened fire inside Warsaw, beginning two months of bitter fighting. The lull in Soviet operations permitted the Germans to send in overwhelming force, backed up by Einzatzgruppen extermination squads, and even if the Soviets had co-operated with earlier British efforts to airdrop supplies, it would not have made much difference. The Soviets themselves dropped supplies in the second half of September, but much of it fell into German hands. By 24 September the Germans had forced the isolated Polish units into small pockets and escape through the sewers was the only option. Fifteen thousand fighters of the 30, 000-40, 000-strong Home Army were dead, and 120, 000-200, 000 civilians were killed. On 2 October the fighting stopped, the remaining Poles were rounded up for slavery or extermination, and the Germans began razing Warsaw to the ground
PART1

PART2

PART3

PART4

PART5

New York City, N.Y., Apr 18, 2009 / 12:58 pm (CNA).- On Sunday evening CBS

will broadcast a movie about the heroic efforts and courageous heart of Irena Sendler, a Polish Catholic social worker who created and led an underground group that rescued Jewish children from Nazi persecution. Sendler created and led a conspiracy of women who moved in and out of Warsaws Jewish Ghetto disguised as nurses. While saying that they were simply to prevent and contain the spread of Typhus and Spotted Fever, Sendler and her companions helped the children of consenting Jewish parents escape imminent deportation to death camps, CBS' website says.

The children were sometimes sedated and hidden inside boxes, suitcases and coffins to escape the ghetto. They were given new identities and placed with Polish families and in convents.

Sendler kept a hidden record of the childrens birth names and locations in hopes that they could be reunited with their families. About 2,500 children were smuggled to safety, with none being discovered by the Nazis.

After the Nazis discovered her operation in 1943, Sendler was arrested and tortured by the Gestapo, who broke her feet. On the day of her execution, she was rescued by the underground network Zegota, with which she had worked to save Jewish children.

She kept a Divine Mercy holy card from her prison cell until 1979, when she gave the card to Pope John Paul II as a gift.

CBS will broadcast The Courageous Heart of Irena Sendler, a Hallmark Hall of Fame movie, on Sunday, April 19 at 9 p.m. Eastern Time. It will star Anna Paquin as Irena while her mother will be played by Academy Award winner Marcia Gay Harden.

Nathaniel Parker will play the role of Dr. Majkowski, the head of Warsaws Department of Health who helped Sendlers operation. Goran Visnjic will play Stefan, a Jewish university friend of Sendler with whom she fell in love when she began her underground operation.

The movie is based on Sendlers authorized biography, Anna Mieszkowskas 2005 book Mother of the Children of the Holocaust: The Irena Sendler Story.

Sendler was granted the title Righteous among the Nations by the organization Yad Vashem of Jerusalem in 1965 and was nominated several times for the Nobel Peace Prize. She died on May 12, 2008 at the age of 98.
PIOSENKI WOJSKOWE- CZERWONE MAKI NA MONTE CASINO

Polish Pilots of the RAF

Clips from CBC mini documentary about Poland's contribution to the war effort. Polish pilots of the RAF. Betrayal of Poland by Roosevelt, Churchill and Stalin.

DLACZEGO ROTMISTRZ PILECKI MUSIAŁ UMRZEĆ? MEC. PIOTR ANDRZEJEWSKI

Watch this video in a new windowZBRODNIE (ŻYDO)KOMUNISTÓW- "Rabin kontra prof. Nowak" 1/2

n

Dwudziestolecie Polski w cieniu sporów aliantów zachodnich i zdrada Polski przez Wielka Brytanie, Francje i USA.

2009-05-31T13:02:00.001-07:00

Dwudziestolecie Polski w cieniu sporów aliantów zachodnich i zdrada Polski przez Wielka Brytanie, Francje i USA.

Podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1918 roku, był przedstawiony plan powojennych granic Polski, przez reprezentanta Polski, Romana Dmowskiego, który, z poparciem Francji, żądał przyłączenia do odrodzonej Polski Gdańska, Prus i Żmudzi, przy jednoczesnym stworzeniu w historycznych Prusach małego regionu wolnego miasta Królewca, pod opieką Polski i niezależnego od Niemiec.

Kiedy rząd angielski przeforsował 9go lutego, 1920 stworzenie wolnego miasta w Gdańsku i przyłączenie do Niemiec większości terenów Prus Wschodnich, pomimo wyników plebiscytu. Dowódca armii francuskiej, marszałek Ferdynand Foche, wskazał wówczas na Gdańsk i proroczo powiedział, że miasto to stanie się pretekstem do rozpoczęcia Drugiej Wojny Światowej.

Według historyka angielskiego, Normana Davies’a odradzająca się Polska musiała wygrać sześć prawie jednoczesnych wojen o swoje granice. Największe zagrożenie stanowiła bolszewicka Rosja, która 7go, lutego 1919 rozpoczęła nieudaną ofensywę pod hasłem „Cel Wisła,” tak, że pierwsza regularna bitwa między odradzającą się armią polską i Armią Czerwoną została wygrana przez Polaków pod Berezą Kartuską 12 lutego, 1919. Natomiast 28, czerwca, 1919, został podpisany w Wersalu, traktat pokojowy z Niemcami. W imieniu Polski podpisali Roman Dmowski i Ignacy Paderewski.

Pod koniec sierpnia, 1919 roku, miasta takie jak Wilno, Mińsk Litewski i Lwów, zaludnione przeważnie przez Polaków, były w rękach wojsk polskich, dowodzonych przez oficerów, weteranów Pierwszej Wojny Świtowej w armii Austrii, Prus i Rosji. Wówczas Polacy oswobodzili Dźwińk-Duneburg na Lotwie, mimo stałych trudności w otrzymaniu broni z zachodu.

Przerażeni możliwością pochodu Armii Czerwonej na Zachód, członkowie „Najwyższej Rady Aliantów,” ogłosili 8go grudnia, 1919, bez wysyłania tej propozycji na piśmie do Moskwy, jako granicę Polsko-Bolszewicką t. zw. „linię Curzon’a,” która dawała Bolszewikom, Białystok i dalej szła według granicy z 1797 roku wzdłuż rzeki Bug, między Królestwem Pruskim i Rosją. W 1797 roku Lwów należał do Austrii i status Lwowa w tej pierwszej wersji „linii Curson’a” był zupełnie nie jasny.

Nadal w strachu przed pochodem Czerwonej Armii na zachód przygotowano następną wersję „linii Curzona,” ustalonej w oficjalnej propozycji Najwyższej Rady Aliantów, w Evian we Francji 10go lipca, 1920 roku. Wówczas wyraźnie stwierdzono, że Lwów wraz z całym województwem lwowski jest częścią Polski. Wersja z 10go lipca została sfałszowana w Londynie i datowana 11go lipca 1920go roku. W ten sposób fałszywa wersja „linii Curzon’a,” niby w imieniu „Najwyższej Rady Aliantów” była wysłana z Londynu rządowi Lenina. Fałsz z 11go lipca, 1920 roku, był częścią rozgrywki Anglii przeciwko Francji, kosztem Polski, alianta Francji.

Naturalnie brytyjska fałszywa wersja postanowienia w Evian, nie miała znaczenia po zwycięstwie polskim pod Warszawą i nad Niemnem w 1920 roku, ale niestety pozostała w archiwach rosyjskich, do użytku Stalina na konferencji w Teheranie w 1943 roku, w czasie budowy imperium republik sowieckich i państw satelickich.

Stalin, wcześniej jako członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej w lecie 1920 roku, zaproponował, żeby Polska nie była republiką w Związku Sowieckim, ale republiką satelicką, tak jak to miało miejsce ponad dwadzieścia lat później, kiedy Stalin tego dokonał tego w czasie Drugiej Wojny Światowej. Plan satelickich republik na zachodzie Związku Sowieckiego był sformułowany w 1920tym roku, w czasie bitwy o Lwów, przez Józefa Salina, który był wówczas w dowództwie sowieckiego frontu południowo zachodniego, pod generałem Aleksandrem Jegorowem.

Front Jewgorowa składał się z Pierwszej Armii Konnej oraz 12tej i 14tej armii i nie wykonał rozkazu z 15 sierpnia i nie atakował na zachód oraz nie wspomagał z południa, ataku na Warszawę, armii generała Mikhaiła Tukhaczevsky’ego. Dowiedział się o tym stanie rzeczy Józef Piłsudski dzięki złamaniu szyfrów sowieckich, przy pomocy późniejszych profesorów Uniwersytetu Warszawskiego, Mazurkiewicza i Sierpińskiego. Dokonał tego porucznik Jan Kowalewski i został udekorowany krzyżem Virtuti Militari w 1921 roku.

Dzięki wzmocnieniu 5 Armii gen. Władysłwa Sikorskiego przez Polską Brygadę Syberyjską, a zwłaszcza doborową 18 DP generała Franciszka Krajowskiego, udało się powstrzymać natarcie 3 i 15 armii sowieckich w rejonie Modlina. Armia Sikorskiego była zagrożona atakierm od północy przez 4 Armię sowiecką generała Szuwajewa.

Około 12tej w nocy 13go sierpnia, zagon 203 pułku ułanów, pod rotmistrzem Podhorodeckim, zniszczył radiostację 4 Armii Szuwajewa. Pozbawiona łączności z Tuchaczewskim, zamiast uderzyć na odsłoniętą flankę Sikorskiego, działając według starych planów, armia ta atakowała przez Wisłę na zachód, żeby Lenin mógł oferować Niemcom zabór pruski, w zamian za komunistyczny rząd w Berlinie. Później, ocalenie 5 Armii Sikorskiego od ataku 4tej Armii generała Szuwajewa, Tuchaczewski przypisywał „wyjątkowemu szczęściu.”

Armia Czerwona rozpoczęła atak na Pragę 13go sierpnia, 14go zdobyła miasto Radzymin po krwawej bitwie. Zamiast atakować Radzymin przed południem 15go sierpnia, według wcześniejszych rozkazów, dowódca batalionu karabinów maszynowych pułku Strzelców Kaniowskich, porucznik Stefan Pogonowski, zaatakował ogniem karabinów maszynowych, o pierwszej nad ranem, ze wzniesienia Wólki Radzymińskiej, mijające go z południa i z północy dywizje Czerwonej Armii, idące forsownym marszem nocnym na Warszawę.

W nocy, w zamieszaniu spowodowanym atakiem Pogonowskiego, wywiązała się chaotyczna walka między dywizjami sowieckimi, które zamiast wejść na ulice Pragi, popadły w popłoch i zaczęły masowy odwrót od Warszawy, na wschód, po trupach większości żołnierzy na Wólce Radzymińskiej. Z rana, 15 sierpnia, miasto Radzymin ponownie było zajęte przez cofających się bolszewików. Wieczorem 15go Polacy zajęli Radzymin. Stało się to przed uderzeniem Piłsudskiego z nad Wieprza, którą to rzekę, wojska Piłsudskiego przekroczyły 16go sierpnia 1920 roku i zaczęły forsowne marsze na północny wschód w atmosferze zwycięstwa, zamiast fatalnych skutków dla duch w wojsku, jakie stanowiłaby wówczas obecność wojsk sowieckich w Warszawie, jak to planował generał Tuchaczewski.

Wówczas generał Sikorski zaczął atakować używając taktyk „blitzkrieg’u,” za pomocą artylerii na dwóch pociągach pancernych, i oddziałów zmotoryzowanych, wyposażonych w czołgi Ft-17 i samochody pancerne. W dniu 18go sierpnia w Mińsku Litewskim generał Tuchaczewski zarządził odwrót. Tym czasem jego generał Bżyszkian, dowódca 3go korpusu kawalerii, dalej atakował na zachód przez Pomorze, w celu zajęcia zaboru pruskiego, według wcześniejszych rozkazów. Straty sowieckie wynosiły 15,000 zabitych, 500 zaginionych, 10,000 rannych i 65,000 wziętych do niewoli, oraz 231 armat i 1,023 karabinów maszynowych.

W sprawie Lwowa, 23 lata później, żądania Stalina były popierane w 1943 roku przez zdrajców Polski, Churchilla i Roosevelt’a. Natomiast rządy USA i W. Brytanii były przeciwne polskiej granicy na Nysie Łużyckiej, proponowanej przez Stalina, który wówczas budował sowieckie imperium państw satelickich. Churchill i Roosevelt, naprzód chcieli dać Niemcom większość Śląska, a potem bezskutecznie upierali się, żeby granica Polski z Niemcami przebiegała dalej na wschód, wzdłuż Nysy Kłodzkiej.

Między-wojenna postawa Paryża ukształtowała się pod wrażeniem strat francuskich w zabitych i w rannych w czasie Pierwszej Wojny Światowej, które stanowiły blisko 12% blisko czterdziestu milionów ludności Francji. Ludność Francji nie chciała się narażać na ponowne straty, zwłaszcza w formie poparcia zbrojnego Polski przeciwko agresji niemieckiej. Podobny nastrój panował w W. Brytanii po podpisaniu traktatu wspólnej obrony z Polską 25 sierpnia, 1939 roku. Blisko 70% najlepszych wojsk niemieckich walczyło w Polsce we wrześniu 1939 w czasie, kiedy Francja miała 105 dywizji i więcej broni pancernej niż Niemcy, ale wówczas Francja nie miała ducha do walki i nie przygotowała się do ataku na teren Niemiec.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego wojska sowieckie rozpoczęły inwazję Polski w dniu 17 września, 1939, jest w Polsce powszechnie nieznana. Ludziom jest trudno myśleć o wielkiej grze na światową skalę, zwłaszcza, że Związek Sowiecki, a po nim Rosja, nie chce wyznać prawdy, że w styczniu 1939 roku, Polska najprawdopodobniej uratowała Związek Sowiecki od klęski, w chwili, kiedy rząd Polski odmówi Hitlerowi podpisania Paktu Anty-Kominternowskiego. Pakt ten Japonia podpisała już 26 listopada 1936 roku, a Włochy 6go listopada, 1937 roku. Japonia wysłała do Niemiec, 13 sierpnia, 1937 generała nazwiskiem Sawada, żeby wraz z Niemcami wywierał nacisk na przystąpienie Polski do Paktu Anty-Kominternowskiego. Wkrótce do tych starań przyłączyły się Włochy.

Natomiast Stalin, którego wojska walczyły z Japończykami od 1937 roku i staczały z nimi największe bitwy powietrzne w historii do tego czasu, miał nadzieję, że stając po stronie Hitlera, spowoduje Drugą Wojnę Światową i zdoła uwikłać Niemców w powtórkę wojny pozycyjnej z czasów Pierwszej Wojny Światowej. Stalin chciał zdobyć dosyć czasu na odbudowę Armii Czerwonej, w której jego własne czystki spowodowały śmierć 44,000 najbardziej doświadczonych oficerów.

Polska w tragicznej sytuacji stała wobec „misji dziejowej Hitler’a przyłączenia do Niemiec żyznych ziem Ukrainy” i jednocześnie eliminacji mieszkańców Polski i Ukrainy na rzecz „rasowych Niemców.” Józef Piłsudski wcześniej przekazał Polakom poprawną opinię, że „Polacy muszą unikać zbliżenia tak z Niemcami jak i z Rosją, w obronie niepodległego państwa polskiego na jego ziemiach historycznych.”

Rosja zagrażała Polakom brutalnymi morderstwami i stratą niepodległości, podczas gdy Niemcy hitlerowskie zagrażały likwidacją ludności polskiej, na jej historycznych ziemiach. Dlatego rząd polski odmówił przystąpienia się do paktu z Hitlerem, który w 1939 roku wywołał Drugą Wojnę Światową, napaścią na Polskę i uczynił to z pomocą Stalina. Hitler chciał uzyskać długą granicę ze Związkiem Sowieckim, konieczną dla spełnienia jego „misji dziejowej” podbojów na wschodzie.

Los Polski był smutny i nieunikniony z powodu położenia w środku Europy, między silniejszymi totalitarnymi sąsiadami Niemcami i Sowietami. Churchill i Roosevelt cynicznie zdradzili polskiego alianta już w 1943 roku. Natomiast Stalin dokonał na Polakach masowych mordów oraz pozbawił ich wolności na prawie pół wieku. Polska obecnie ma swoje ziemie historyczne zamieszkałe przez blisko 40 milionów Polaków, mimo bardzo bolesnych strat wojennych ponad 20% obywateli i połowy przedwojennego terytorium, włącznie ze Lwowem i Wilnem. Taki jest wynik Drugiej Wojny Światowej, która to wojna była rozpoczęta jakoby w obronie Polski.

Polska mogła się bronić, albo pozwolić na dominację przez Hitlera, który mógł naprzód korzystać ze zgody Polaków na przemarsz wojsk niemieckich albo z dobrowolnego udziału Polski w ataku Niemiec na Związek Sowiecki. Taki atak w 1939 roku prawdopodobnie spowodowałoby klęskę Sowietów i uniemożliwiłby Sowietom przygotowania do kluczowej bitwy sowiecko-japońskiej nad rzeką Kalką, w sierpniu 1939 roku.

Niestety mało znane są w Polsce takie fakty jak uznanie Hitlera za „zdrajcę Japonii” i protest Tokio w Berlinie przeciwko paktowi Ribbentrop-Mołotow w sierpniu, 1939, jak też uzyskanie przez Japonię obietnicy, że w cztery dni po początku pierwszej bitwy japońsko-amerykańskiej Hitler, zobowiązał się wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym, w zamian za pomoc Japonii przeciwko Sowietom, w formie obiecanego ataku japońskiego na sowiecką armię syberyjską przez wojska japońskie. Japończycy nigdy tego ataku nie dokonali, ale Hitler tym razem dotrzymał słowa i wypowiedział wojnę przeciwko USA w dniu 11go grudnia 1941 roku.

Polska nie mogła uniknąć tragicznych strat, które poniosła, ponieważ wielka niemiecka ekspansja terytorialna na wschód mogła być dokonana tylko za pomocą likwidacji Polski na jej ziemiach historycznych. Niemcy nie chciały rezygnować z żadnej części byłego zaboru pruskiego. Dla Hitlera naturalną dalszą ekspansją była likwidacja państwa polskiego na jego historycznych ziemiach oraz przyłączenie czarnoziemu ukraińskiego do Niemiec, ale bez ludności słowiańskiej.

Hitler kazał aresztować działaczy ukraińskich i wywieźć ich do więzienia w bunkrze, na terenie obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen pod Berlinem, w chwili, kiedy w 1941 roku, próbowali oni ogłosić wolną Ukrainę we Lwowie. Niestety możliwości strategiczne Polaków w 1939 roku były bardzo ograniczone i polska pomoc w niemieckim podboju Rosji nie miała żadnego sensu z polskiego punktu widzenia. Polacy wraz z Japonią mogli umożliwić wojskom Hitlera pokonanie Sowietów i zdobycie przez niego zasobów energetycznych Bliskiego Wschodu bez istnienia frontu zachodniego. Wówczas kilkuletnia przerwa w działaniach wojennych mogła dać czas Hitlerowi na wprowadzenie w życie jego planów ekspansji na wschód.

Po zdradzie przez Hitlera paktu z Japonią i zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow, Japończycy zaczęli pertraktacje o zawieszenie broni z Sowietami na froncie syberyjskim, gdzie ponosili duże straty. Sowieci zamiast atakować Polskę 1go września, wspólnie z Niemcami, podpisali zawieszenie broni z Japonią 15go września, 1939, 16go września zawieszenie broni weszło w życie i 17go września 1939 Armia Czerwona rozpoczęła inwazję Polski, po pozbyciu się frontu sowiecko-japońskiego.

Iwo Cyprian Pogonowski

Born Sept. 3, 1921
Lwów, Poland

in Dec 1939 left Warsaw. Dec 30, 1939 arrested by Ukrainians serving the Gestapo in Dukla, then transferred to Barwinek, Krosno, Jaslo, Tarnów, Oswiecim, arrived in Oranienburg-Sachsenhausen on Aug. 10, 1940.

April 19, 1945 started on the Death March of Brandenburg from Sachsenhausen; escaped gunfire of SS-guards and arrived to Schwerin and freedom on May 2, 1945.

September 1945 arrived in Brussels, Belgium; obtained admission as a regular student at the Catholic University: Institute Superieur de Commerce, St. Ignace in Antwerp.

in 1954 graduated in Civil Engineering at the top of his class. Was invited to join honorary societies: Tau Beta Pi (general engineering honorary society), Phi Kappa Phi (academic honorary society equivalent to Phi Beta Kappa), Pi Mu (mechanical engineering honorary society), and Chi Epsilon (civil engineering honorary society). Taught descriptive geometry at the University of Tennessee;

in 1955 graduated with M.S. degree in Industrial Engineering.

in 1955 started working for Shell Oil Company in New Orleans. After one year of managerial training was assigned to design of marine structures for drilling and production of petroleum.

in 1960 started working for Texaco Research and Development in Houston, Texas as a Project Engineer. Authored total of 50 American and foreign patents on marine structures for the petroleum industry;
wrote an article: The Rise and Fall of the Polish Commonwealth - A Quest for a Representative Government in Central and Eastern Europe in the 14th to 18th Centuries. Started to work on a Tabular History of Poland.

in 1972 moved to Blacksburg, Virginia. During the following years worked as Consulting Engineer for Texaco, also taught in Virginia Polytechnic Institute and State University as Adjunct Professor in the College of Civil Engineering teaching courses on marine structures of the petroleum industry. Designed and supervised the construction of a hill top home for his family, also bought 500 acre ranch (near Thomas Jefferson National Forest) where he restored 200 years old mill house on a mountain stream.

in 1978 prepared Polish-English, English-Polish Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. The dictionary included a Tabular History of Poland, Polish Language, People, and Culture as well as Pogonowski's phonetic symbols for phonetic transcriptions in English and Polish at each dictionary entry; the phonetic explanations were illustrated with cross-sections of speech (organs used to pronounce the sounds unfamiliar to the users). It was the first dictionary with phonetic transcription at each Polish entry for use by English speakers

in 1981 prepared Practical Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1983 prepared Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Wrote an analysis of Michael Ch ci ski's Poland, Communism, Nationalism, Anti-Semitism. Also selected crucial quotations from Norman Davies' God's Playground - A History of Poland on the subject of the Polish indigenous democratic process.

in 1985 prepared Polish-English Standard Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Also prepared a revised and expanded edition of the Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, also published by Hippocrene Books Inc.

in 1987 prepared Poland: A Historical Atlas on Polish History and Prehistory including 200 maps and graphs as well as Chronology of Poland's Constitutional and Political Development, and the Evolution of Polish Identity - The Milestones. An introductory chapter was entitled Poland the Middle Ground. Aloysius A. Mazewski President of Polish-American Congress wrote an introduction. The Atlas was published by Hippocrene Books Inc. and later by Dorset Press of the Barnes and Noble Co. Inc. which sends some 30 million catalogues to American homes including color reproduction of book covers. Thus, many Americans were exposed to the cover of Pogonowski's Atlas showing the range of borders of Poland during the history - many found out for the firsttime that Poland was an important power in the past. Total of about 30,000 atlases were printed so far.

In 1988 the publication of Poland: A Historical Atlas resulted in a number of invitations extended by several Polonian organizations to Iwo Pogonowski to present Television Programs on Polish History. Pogonowski responded and produced over two year period 220 half-hour video programs in his studio at home (and at his own expense.) These programs formed a serial entitled: Poland, A History of One Thousand Years. Total of over 1000 broadcasts of these programs were transmitted by cable television in Chicago, Detroit-Hamtramck, Cleveland, and Blacksburg.

in 1990-1991 translated from the Russian the Catechism of a Revolutionary of 1869 in which crime has been treated as a normal part of the revolutionary program. Started preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation showing how the USSR became a prototype of modern totalitarian state, how this prototype was adapted in Germany by the Nazis.

in 1991 prepared Polish Phrasebook, Polish Conversations for Americans including picture code for gender and familiarity, published by Hippocrene Books Inc.

in 1991 prepared English Conversations for Poles with Concise Dictionary published by Hippocrene Books Inc. By then a total of over 100,000 Polish-English, English-Polish Dictionaries written by Pogonowski were sold in the United States and abroad.

in 1992 prepared a Dictionary of Polish, Latin, Hebrew, and Yiddish Terms used in Contacts between Poles and Jews. It was prepared for the history of Jews in Poland as well as 115 maps and graphs and 172 illustrations, paintings, drawings, and documents, etc. of Jewish life in Poland. This material was accompanied by proper annotations.

in 1993 prepared Jews in Poland, Rise of the Jews as a Nation from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel, published by Hippocrene Books Inc. in 3000 copies. Foreword was written by Richard Pipes, professor of history at Harvard University, and Pogonowski's school mate in the Keczmar school in Warsaw. Part I included: a Synopsis of 1000 Year History of Jews in Poland; the 1264 Statute of Jewish Liberties in Poland in Latin and English translation; Jewish Autonomy in Poland 1264-1795; German Annihilation of the Jews. In appendixes are documents and illustrations. An Atlas is in the Part III. It is divided as follows: Early Jewish Settlements 966-1264; The Crucial 500 Years, 1264-1795; Competition (between Poles and Jews) Under Foreign Rule, 1795-1918; The Last Blossoming of Jewish Culture in Poland, 1918-1939; German Genocide of the Jews, 1940-1944; Jewish Escape from Europe 1945-1947 - The End of European (Polish) Phase of Jewish History (when most of world's Jewry lived in Europe). Pogonowski began to write a new book starting with the Chronology of the Martyrdom of Polish Intelligentsia during World War II and the Stalinist Terror; the book in preparation was entitled Killing the Best and the Brightest.

in 1995 prepared Dictionary of Polish Business, Legal and Associated Terms for use with the new edition of the Practical Polish-English, English-Polish Dictionary and later to be published as a separate book.

in 1996 Pogonowski's Poland: A Historical Atlas; was translated into Polish; some 130 of the original 200 maps printed in color; the Chronology of Poland was also translated into Polish. The Atlas was published by Wydawnictwo Suszczy ski I Baran in Kraków in 3000 copies; additional publications are expected. Prepared Polish-English, Eglish-Polish Compact Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1997 finished preparation of the Unabridged Polish-English Dictionary with complete phonetics including over 200,000 entries, in three volumes on total of 4000 pages; it is published by Hippocrene Books Inc; the Polish title is: Uniwesalny S ownik Polsko-Angielski. Besides years of work Pogonowski spent over $50,000 on computers, computer services, typing, and proof reading in order to make the 4000 page dictionary camera ready; assisted in the preparation of second edition of Jews in Poland, Rise of the Jews from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel published in fall of 1997. Prepared computer programs for English-Polish Dictionary to serve as a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary printed by the end of May 1997.

in 1998 Pogonowski organized preparation of CD ROM for the Unabridged Polish-English Dictionary, Practical English-Polish Dictionary, Polish Phrasebook for Tourists and Travelers to Poland, all published earlier by Iwo C. Pogonowski. The Phrasebook includes 280 minutes of bilingual audio read by actors. Started preparation for a new edition of Poland: A Historical Atlas. New Appendices are being prepared on such subjects as: Polish contribution to Allied's wartime intelligence: the breaking of the Enigma Codes, Pune Munde rocket production; Poland's contribution to the international law since 1415; Poland's early development of rocket technology such as Polish Rocketry Handbook published in 1650 in which Poles introduced for the first time into the world's literature concepts of multiple warheads, multistage rockets, new controls in rocket flight, etc. Poland's Chronology is being enlarged to reflect the mechanisms of subjugation of Polish people by the Soviet terror apparatus. Continued preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation, including the 1992 revelations from Soviet archives as well as the current research in Poland. Continued preparation of two-volume English Polish Dictionary, a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary published in 1997. Reviewed Upiorna Dekada by J. T. Gross.

in 1999 Pogonowski continued writing Poland - An Illustrated History and preparing for it 21 maps and diagrams and 89 illustrations.

in 2000 Pogonowski prepared, in a camera ready form, Poland - An Illustrated History; it was published by Hippocrene Books Inc. NY 2000 and recommended by Dr. Zbigniew Brzezinski, National Security Advisor under President Carter, as "An important contribution to the better understanding of Polish history, which demonstrates in a vivid fashion the historical vicissitudes of that major European nation."

Podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1918 roku, był przedstawiony plan powojennych granic Polski, przez reprezentanta Polski, Romana Dmowskiego, który, z poparciem Francji, żądał przyłączenia do odrodzonej Polski Gdańska, Prus i Żmudzi, przy jednoczesnym stworzeniu w historycznych Prusach małego regionu wolnego miasta Królewca, pod opieką Polski i niezależnego od Niemiec.

Kiedy rząd angielski przeforsował 9go lutego, 1920 stworzenie wolnego miasta w Gdańsku i przyłączenie do Niemiec większości terenów Prus Wschodnich, pomimo wyników plebiscytu. Dowódca armii francuskiej, marszałek Ferdynand Foche, wskazał wówczas na Gdańsk i proroczo powiedział, że miasto to stanie się pretekstem do rozpoczęcia Drugiej Wojny Światowej.

Według historyka angielskiego, Normana Davies’a odradzająca się Polska musiała wygrać sześć prawie jednoczesnych wojen o swoje granice. Największe zagrożenie stanowiła bolszewicka Rosja, która 7go, lutego 1919 rozpoczęła nieudaną ofensywę pod hasłem „Cel Wisła,” tak, że pierwsza regularna bitwa między odradzającą się armią polską i Armią Czerwoną została wygrana przez Polaków pod Berezą Kartuską 12 lutego, 1919. Natomiast 28, czerwca, 1919, został podpisany w Wersalu, traktat pokojowy z Niemcami. W imieniu Polski podpisali Roman Dmowski i Ignacy Paderewski.

Pod koniec sierpnia, 1919 roku, miasta takie jak Wilno, Mińsk Litewski i Lwów, zaludnione przeważnie przez Polaków, były w rękach wojsk polskich, dowodzonych przez oficerów, weteranów Pierwszej Wojny Świtowej w armii Austrii, Prus i Rosji. Wówczas Polacy oswobodzili Dźwińk-Duneburg na Lotwie, mimo stałych trudności w otrzymaniu broni z zachodu.

Przerażeni możliwością pochodu Armii Czerwonej na Zachód, członkowie „Najwyższej Rady Aliantów,” ogłosili 8go grudnia, 1919, bez wysyłania tej propozycji na piśmie do Moskwy, jako granicę Polsko-Bolszewicką t. zw. „linię Curzon’a,” która dawała Bolszewikom, Białystok i dalej szła według granicy z 1797 roku wzdłuż rzeki Bug, między Królestwem Pruskim i Rosją. W 1797 roku Lwów należał do Austrii i status Lwowa w tej pierwszej wersji „linii Curson’a” był zupełnie nie jasny.

Nadal w strachu przed pochodem Czerwonej Armii na zachód przygotowano następną wersję „linii Curzona,” ustalonej w oficjalnej propozycji Najwyższej Rady Aliantów, w Evian we Francji 10go lipca, 1920 roku. Wówczas wyraźnie stwierdzono, że Lwów wraz z całym województwem lwowski jest częścią Polski. Wersja z 10go lipca została sfałszowana w Londynie i datowana 11go lipca 1920go roku. W ten sposób fałszywa wersja „linii Curzon’a,” niby w imieniu „Najwyższej Rady Aliantów” była wysłana z Londynu rządowi Lenina. Fałsz z 11go lipca, 1920 roku, był częścią rozgrywki Anglii przeciwko Francji, kosztem Polski, alianta Francji.

Naturalnie brytyjska fałszywa wersja postanowienia w Evian, nie miała znaczenia po zwycięstwie polskim pod Warszawą i nad Niemnem w 1920 roku, ale niestety pozostała w archiwach rosyjskich, do użytku Stalina na konferencji w Teheranie w 1943 roku, w czasie budowy imperium republik sowieckich i państw satelickich.

Stalin, wcześniej jako członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej w lecie 1920 roku, zaproponował, żeby Polska nie była republiką w Związku Sowieckim, ale republiką satelicką, tak jak to miało miejsce ponad dwadzieścia lat później, kiedy Stalin tego dokonał tego w czasie Drugiej Wojny Światowej. Plan satelickich republik na zachodzie Związku Sowieckiego był sformułowany w 1920tym roku, w czasie bitwy o Lwów, przez Józefa Salina, który był wówczas w dowództwie sowieckiego frontu południowo zachodniego, pod generałem Aleksandrem Jegorowem.

Front Jewgorowa składał się z Pierwszej Armii Konnej oraz 12tej i 14tej armii i nie wykonał rozkazu z 15 sierpnia i nie atakował na zachód oraz nie wspomagał z południa, ataku na Warszawę, armii generała Mikhaiła Tukhaczevsky’ego. Dowiedział się o tym stanie rzeczy Józef Piłsudski dzięki złamaniu szyfrów sowieckich, przy pomocy późniejszych profesorów Uniwersytetu Warszawskiego, Mazurkiewicza i Sierpińskiego. Dokonał tego porucznik Jan Kowalewski i został udekorowany krzyżem Virtuti Militari w 1921 roku.

Dzięki wzmocnieniu 5 Armii gen. Władysłwa Sikorskiego przez Polską Brygadę Syberyjską, a zwłaszcza doborową 18 DP generała Franciszka Krajowskiego, udało się powstrzymać natarcie 3 i 15 armii sowieckich w rejonie Modlina. Armia Sikorskiego była zagrożona atakierm od północy przez 4 Armię sowiecką generała Szuwajewa.

Około 12tej w nocy 13go sierpnia, zagon 203 pułku ułanów, pod rotmistrzem Podhorodeckim, zniszczył radiostację 4 Armii Szuwajewa. Pozbawiona łączności z Tuchaczewskim, zamiast uderzyć na odsłoniętą flankę Sikorskiego, działając według starych planów, armia ta atakowała przez Wisłę na zachód, żeby Lenin mógł oferować Niemcom zabór pruski, w zamian za komunistyczny rząd w Berlinie. Później, ocalenie 5 Armii Sikorskiego od ataku 4tej Armii generała Szuwajewa, Tuchaczewski przypisywał „wyjątkowemu szczęściu.”

Armia Czerwona rozpoczęła atak na Pragę 13go sierpnia, 14go zdobyła miasto Radzymin po krwawej bitwie. Zamiast atakować Radzymin przed południem 15go sierpnia, według wcześniejszych rozkazów, dowódca batalionu karabinów maszynowych pułku Strzelców Kaniowskich, porucznik Stefan Pogonowski, zaatakował ogniem karabinów maszynowych, o pierwszej nad ranem, ze wzniesienia Wólki Radzymińskiej, mijające go z południa i z północy dywizje Czerwonej Armii, idące forsownym marszem nocnym na Warszawę.

W nocy, w zamieszaniu spowodowanym atakiem Pogonowskiego, wywiązała się chaotyczna walka między dywizjami sowieckimi, które zamiast wejść na ulice Pragi, popadły w popłoch i zaczęły masowy odwrót od Warszawy, na wschód, po trupach większości żołnierzy na Wólce Radzymińskiej. Z rana, 15 sierpnia, miasto Radzymin ponownie było zajęte przez cofających się bolszewików. Wieczorem 15go Polacy zajęli Radzymin. Stało się to przed uderzeniem Piłsudskiego z nad Wieprza, którą to rzekę, wojska Piłsudskiego przekroczyły 16go sierpnia 1920 roku i zaczęły forsowne marsze na północny wschód w atmosferze zwycięstwa, zamiast fatalnych skutków dla duch w wojsku, jakie stanowiłaby wówczas obecność wojsk sowieckich w Warszawie, jak to planował generał Tuchaczewski.

Wówczas generał Sikorski zaczął atakować używając taktyk „blitzkrieg’u,” za pomocą artylerii na dwóch pociągach pancernych, i oddziałów zmotoryzowanych, wyposażonych w czołgi Ft-17 i samochody pancerne. W dniu 18go sierpnia w Mińsku Litewskim generał Tuchaczewski zarządził odwrót. Tym czasem jego generał Bżyszkian, dowódca 3go korpusu kawalerii, dalej atakował na zachód przez Pomorze, w celu zajęcia zaboru pruskiego, według wcześniejszych rozkazów. Straty sowieckie wynosiły 15,000 zabitych, 500 zaginionych, 10,000 rannych i 65,000 wziętych do niewoli, oraz 231 armat i 1,023 karabinów maszynowych.

W sprawie Lwowa, 23 lata później, żądania Stalina były popierane w 1943 roku przez zdrajców Polski, Churchilla i Roosevelt’a. Natomiast rządy USA i W. Brytanii były przeciwne polskiej granicy na Nysie Łużyckiej, proponowanej przez Stalina, który wówczas budował sowieckie imperium państw satelickich. Churchill i Roosevelt, naprzód chcieli dać Niemcom większość Śląska, a potem bezskutecznie upierali się, żeby granica Polski z Niemcami przebiegała dalej na wschód, wzdłuż Nysy Kłodzkiej.

Między-wojenna postawa Paryża ukształtowała się pod wrażeniem strat francuskich w zabitych i w rannych w czasie Pierwszej Wojny Światowej, które stanowiły blisko 12% blisko czterdziestu milionów ludności Francji. Ludność Francji nie chciała się narażać na ponowne straty, zwłaszcza w formie poparcia zbrojnego Polski przeciwko agresji niemieckiej. Podobny nastrój panował w W. Brytanii po podpisaniu traktatu wspólnej obrony z Polską 25 sierpnia, 1939 roku. Blisko 70% najlepszych wojsk niemieckich walczyło w Polsce we wrześniu 1939 w czasie, kiedy Francja miała 105 dywizji i więcej broni pancernej niż Niemcy, ale wówczas Francja nie miała ducha do walki i nie przygotowała się do ataku na teren Niemiec.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego wojska sowieckie rozpoczęły inwazję Polski w dniu 17 września, 1939, jest w Polsce powszechnie nieznana. Ludziom jest trudno myśleć o wielkiej grze na światową skalę, zwłaszcza, że Związek Sowiecki, a po nim Rosja, nie chce wyznać prawdy, że w styczniu 1939 roku, Polska najprawdopodobniej uratowała Związek Sowiecki od klęski, w chwili, kiedy rząd Polski odmówi Hitlerowi podpisania Paktu Anty-Kominternowskiego. Pakt ten Japonia podpisała już 26 listopada 1936 roku, a Włochy 6go listopada, 1937 roku. Japonia wysłała do Niemiec, 13 sierpnia, 1937 generała nazwiskiem Sawada, żeby wraz z Niemcami wywierał nacisk na przystąpienie Polski do Paktu Anty-Kominternowskiego. Wkrótce do tych starań przyłączyły się Włochy.

Natomiast Stalin, którego wojska walczyły z Japończykami od 1937 roku i staczały z nimi największe bitwy powietrzne w historii do tego czasu, miał nadzieję, że stając po stronie Hitlera, spowoduje Drugą Wojnę Światową i zdoła uwikłać Niemców w powtórkę wojny pozycyjnej z czasów Pierwszej Wojny Światowej. Stalin chciał zdobyć dosyć czasu na odbudowę Armii Czerwonej, w której jego własne czystki spowodowały śmierć 44,000 najbardziej doświadczonych oficerów.

Polska w tragicznej sytuacji stała wobec „misji dziejowej Hitler’a przyłączenia do Niemiec żyznych ziem Ukrainy” i jednocześnie eliminacji mieszkańców Polski i Ukrainy na rzecz „rasowych Niemców.” Józef Piłsudski wcześniej przekazał Polakom poprawną opinię, że „Polacy muszą unikać zbliżenia tak z Niemcami jak i z Rosją, w obronie niepodległego państwa polskiego na jego ziemiach historycznych.”

Rosja zagrażała Polakom brutalnymi morderstwami i stratą niepodległości, podczas gdy Niemcy hitlerowskie zagrażały likwidacją ludności polskiej, na jej historycznych ziemiach. Dlatego rząd polski odmówił przystąpienia się do paktu z Hitlerem, który w 1939 roku wywołał Drugą Wojnę Światową, napaścią na Polskę i uczynił to z pomocą Stalina. Hitler chciał uzyskać długą granicę ze Związkiem Sowieckim, konieczną dla spełnienia jego „misji dziejowej” podbojów na wschodzie.

Los Polski był smutny i nieunikniony z powodu położenia w środku Europy, między silniejszymi totalitarnymi sąsiadami Niemcami i Sowietami. Churchill i Roosevelt cynicznie zdradzili polskiego alianta już w 1943 roku. Natomiast Stalin dokonał na Polakach masowych mordów oraz pozbawił ich wolności na prawie pół wieku. Polska obecnie ma swoje ziemie historyczne zamieszkałe przez blisko 40 milionów Polaków, mimo bardzo bolesnych strat wojennych ponad 20% obywateli i połowy przedwojennego terytorium, włącznie ze Lwowem i Wilnem. Taki jest wynik Drugiej Wojny Światowej, która to wojna była rozpoczęta jakoby w obronie Polski.

Polska mogła się bronić, albo pozwolić na dominację przez Hitlera, który mógł naprzód korzystać ze zgody Polaków na przemarsz wojsk niemieckich albo z dobrowolnego udziału Polski w ataku Niemiec na Związek Sowiecki. Taki atak w 1939 roku prawdopodobnie spowodowałoby klęskę Sowietów i uniemożliwiłby Sowietom przygotowania do kluczowej bitwy sowiecko-japońskiej nad rzeką Kalką, w sierpniu 1939 roku.

Niestety mało znane są w Polsce takie fakty jak uznanie Hitlera za „zdrajcę Japonii” i protest Tokio w Berlinie przeciwko paktowi Ribbentrop-Mołotow w sierpniu, 1939, jak też uzyskanie przez Japonię obietnicy, że w cztery dni po początku pierwszej bitwy japońsko-amerykańskiej Hitler, zobowiązał się wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym, w zamian za pomoc Japonii przeciwko Sowietom, w formie obiecanego ataku japońskiego na sowiecką armię syberyjską przez wojska japońskie. Japończycy nigdy tego ataku nie dokonali, ale Hitler tym razem dotrzymał słowa i wypowiedział wojnę przeciwko USA w dniu 11go grudnia 1941 roku.

Polska nie mogła uniknąć tragicznych strat, które poniosła, ponieważ wielka niemiecka ekspansja terytorialna na wschód mogła być dokonana tylko za pomocą likwidacji Polski na jej ziemiach historycznych. Niemcy nie chciały rezygnować z żadnej części byłego zaboru pruskiego. Dla Hitlera naturalną dalszą ekspansją była likwidacja państwa polskiego na jego historycznych ziemiach oraz przyłączenie czarnoziemu ukraińskiego do Niemiec, ale bez ludności słowiańskiej.

Hitler kazał aresztować działaczy ukraińskich i wywieźć ich do więzienia w bunkrze, na terenie obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen pod Berlinem, w chwili, kiedy w 1941 roku, próbowali oni ogłosić wolną Ukrainę we Lwowie. Niestety możliwości strategiczne Polaków w 1939 roku były bardzo ograniczone i polska pomoc w niemieckim podboju Rosji nie miała żadnego sensu z polskiego punktu widzenia. Polacy wraz z Japonią mogli umożliwić wojskom Hitlera pokonanie Sowietów i zdobycie przez niego zasobów energetycznych Bliskiego Wschodu bez istnienia frontu zachodniego. Wówczas kilkuletnia przerwa w działaniach wojennych mogła dać czas Hitlerowi na wprowadzenie w życie jego planów ekspansji na wschód.

Po zdradzie przez Hitlera paktu z Japonią i zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow, Japończycy zaczęli pertraktacje o zawieszenie broni z Sowietami na froncie syberyjskim, gdzie ponosili duże straty. Sowieci zamiast atakować Polskę 1go września, wspólnie z Niemcami, podpisali zawieszenie broni z Japonią 15go września, 1939, 16go września zawieszenie broni weszło w życie i 17go września 1939 Armia Czerwona rozpoczęła inwazję Polski, po pozbyciu się frontu sowiecko-japońskiego.

Iwo Cyprian Pogonowski

Europoseł PO Tadeusz Zwiefka musi odejsc, Polacy nie glosujmy na ludzi szkodzacych Polsce

2009-05-30T06:08:00.000-07:00

Europoseł PO Tadeusz Zwiefka musi odejsc, Polacy nie glosujmy na ludzi szkodzacych Polsce
Tadeusz Zwiefka TEGO NIE POPIERAL A NAWET BLOKOWAL

Kontakt
Biuro w Brukseli

Bât. Altiero Spinelli
05F154
60, rue Wiertz / Wiertzstraat 60
B-1047 Bruxelles/BrusselTel. +32 (0) 2 28 47 258

Fax +32 (0)2 284 9258

Biuro w Strasburgu

Bât. Louise Weiss
T11086
Allée du Printemps
BP 10024/F
F-67070 Strasbourg Cedex

Fax +33 (0)3 88 17 9258

Wojewódzkie Biuro Poselskie

ul. Gdańska 31/6,
85-005 Bydgoszcztel. 604 455 005

fax. (52) 327 01 05

Biuro Poselskie

ul. Żeglarska 31, 87-100 Toruń

tel. (56) 621 14 54

Biuro Poselskie

Ul. Tylna 2a, 89-500 Tuchola

tel./fax. 052 334 20 84

Biuro Poselskie

ul. Królewiecka 22
87-800 Włocławek

tel. 600 96 44 66

fax.(54) 411 60 00

Klęska Polski w PE: Pilecki nie będzie patronem dnia ofiar totalitaryzmu

PILECKI Witold (1901-1948)pseudonyms „Witold", „Tomek", „Romek", conspirational surnames: „Tomasz Serafiński", „Roman Jezierski, „Leon Bryjak", „Jan Uznański", „Witold Smoliński", codename „T-IV"; officer of the Polish Army reserves, cofounder of the Polish Secret Army, voluntary prisoner of the KL Auschwitz, officer of the Main Headquarters of the Home Army and “NIE”, political prisoner of the Stalinist period, the victim of a judiciary murder.
PILECKI Witold (1901-1948)pseudonimy „Witold", „Tomek", „Romek",nazwiska konspiracyjne: „Tomasz Serafiński", „Roman Jezierski, „Leon Bryjak", „Jan Uznański", „Witold Smoliński", kryptonim „T-IV";oficer rezerwy Wojska Polskiego, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, dobrowolny więzień KL Auschwitz, oficer Komendy Głównej Armii Krajowej i „NIE", więzień polityczny okresu stalinowskiego, ofiara mordu sądowego.
Bohater Europy – rotmistrz Witold Pilecki
Marcin Wawrzyniak

W tysiącletniej historii naszego Narodu jest wielu autentycznych bohaterów, którzy poświęceniem dla dobra Ojczyzny i bliźnich, a także bezgraniczną odwagą, dali wyraz najwyższego człowieczeństwa. Wielu z nich doczekało się spiżowego pomnika, na trwałe wpisując się w tożsamość Polaków. Są jednak i tacy, których z historii próbowano wymazać, a pamięć o nich karać więzieniem. Osobą-symbolem tych tragicznych bohaterów jest rotmistrz Witold Pilecki – najodważniejszy żołnierz II wojny światowej.
Rok 2008 upływa pod znakiem 60-tej rocznicy dokonania zbrodni na Witoldzie Pileckim, rotmistrzu kawalerii Wojska Polskiego, żołnierzu Polskiego Państwa Podziemnego i organizatorze ruchu oporu w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, skazanym przez władze Polski Ludowej na karę śmierci. Witold Pilecki jest symbolem całego pokolenia żołnierzy wyklętych, którzy najpierw broniąc Naród przed fizyczną eksterminacją z rąk hitlerowców, po 1945 roku stanęli do walki z nowym, sowieckim okupantem. Rotmistrz Pilecki to bohater uosabiający uniwersalne cnoty, jak uczciwość, szlachetność, honor, odwaga i umiłowanie Ojczyzny. Na nich których ufundowana jest cywilizacja łacińska. Szczególnie dziś, w czasach moralnego i etycznego relatywizmu oraz dominacji fałszywych autorytetów, Polska i Europa powinny przypomnieć sobie o prawdziwym bohaterze.
Urodził się 13 maja 1901 roku w Ołońcu koło jeziora Ładoga, w północnej Rosji, jako wnuk zesłańca po powstaniu styczniowym. Pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się herbem Leliwa, od pokoleń mieszkającej na Litwie. Swój szlak bojowy rozpoczął walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej. Brał udział w obronie Grodna, walczył w bitwie warszawskiej, a później wyzwalał Wilno, za co został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wybuchu II wojny światowej, walczył w szeregach 19 Dywizji Piechoty WP, rozwiązując swój pluton dopiero 17 października 1939 r. Przeszedł do konspiracji. 9 listopada 1939 roku w Warszawie Pilecki, Włodarkiewicz i kilku innych oficerów założyli jedną z pierwszych wojskowych organizacji konspiracyjnych pod nazwą Tajna Armia Polska, podporządkowaną później Związkowi Walki Zbrojnej. Gdy latem 1940 r. dotarły do Warszawy pierwsze wiadomości o organizowanym przez Niemców obozie koncentracyjnym KL Auschwitz,

Pilecki zgłosił majorowi Włodarkiewiczowi projekt swojego dobrowolnego pójścia do obozu dla przesyłania raportów o sytuacji oraz stworzenia tam zakonspirowanej organizacji oporu wśród więźniów. 19 września 1940 podczas łapanki pozwolił aresztować się Niemcom. Do obozu trafił w nocy z 21 na 22 września 1940 roku wraz z tzw. drugim transportem warszawskim. Otrzymał numer obozowy 4859. Prawdopodobnie był jedynym ochotnikiem w historii II Wojny Światowej, który poszedł do Oświęcimia świadomie i dobrowolnie. Pod przybranym nazwiskiem, jako Tomasz Serafiński stał się głównym organizatorem ruchu oporu w KL Auschwitz, a założona przez niego organizacja Związek Organizacji Wojskowej liczyła przeszło 1000 konspiratorów (należał do niej m.in. rzeźbiarz Xawery Dunikowski). Zamiarem Pileckiego było połączenie wszystkich grup konspiracyjnych i przygotowanie powstania w obozie. ZOW organizowała samopomoc dla więźniów, akcje dożywiania, tajną służbę lekarską oraz przekazywała wiadomości z zewnątrz. Pilecki opracowywał regularne sprawozdania przesłane później do dowództwa w Warszawie i dalej na Zachód. Jego raport był jednym z głównych, jak nie jedynym źródeł wiedzy Aliantów o sytuacji w KL Auschwitz. Po 1942 roku jednym z zadań konspiracji było organizowanie ucieczek z obozu, z których około 200 zakończyło się sukcesem. W jednej z nich w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 r. uciekł Pilecki. Wkrótce po tym skontaktował się z oddziałami AK. W okresie 1943-1944 służył w oddziale III Kedywu KG AK. Wielokrotnie apelował do władz konspiracyjnych o przeprowadzenie zbrojnego ataku na KL Auschwitz i oswobodzenie więźniów. Nie było to jednak wykonalne siłami Armii Krajowej.W Warszawie skontaktował się z rodzinami kilkunastu więźniów i uzyskał dla nich zapomogi z funduszów AK. Pomagał im też w życiowych sprawach. Wkrótce po tym zaczął pracować nad utworzeniem nowej organizacji – NIE, przygotowywanej w przewidywaniu sowieckiej okupacji Polski. Po wybuchu powstania warszawskiego Pilecki ochotniczo (oficerowie NIE byli wyłączeni z walk powstańczych) wstąpił do I batalionu zgrupowania Chrobry II. Później, jako dowódca 2. Kompanii walczył w rejonie Dworca Pocztowego, w tzw. Reducie Witolda, jednej z najdłużej bronionych redut powstańczych. 5 października 1944 r. jako jeniec trafił do oflagu VII A w Murnau, gdzie przebywał do wyzwolenia obozu. Pomimo zakończenia wojny Pilecki pozostał w konspiracji. Zgłosił się do 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech z prośbą o możliwość pełnienia dalszej służby w kraju. Jak sam miał powiedzieć: „"po Powstaniu ja też znalazłem się po tamtej stronie a rozumiałem dobrze, że obowiązkiem moim jest być tu w Kraju [jakkolwiek mnie tam było lepiej], gdyż wynikało to z obowiązków nowej pracy i nowo złożonej przysięgi". W tym czasie Polskę terroryzowały komunistyczne UB, KBW, Informacja Wojskowa, wspierane przez NKWD i Smiersz. Ostrze represji skierowano przeciwko ruchowi niepodległościowemu, szczególnie żołnierzom Armii Krajowej. W takiej sytuacji, wierny przysiędze, zaczął organizować swoją siatkę informacyjną. Mieszkał w Warszawie w różnych miejscach. W wolnym czasie gromadził materiały o Oświęcimiu, przygotowywał książkę. We wrześniu 1946 r. powierzono mu zadanie rozwiązania oddziałów leśnych i pomocy szczególnie narażonym osobom w legalizacji swojej sytuacji lub ucieczce na Zachód. Sam wielokrotnie odmawiał opuszczenia Polski, sprzeciwiając się nawet rozkazowi gen. Andersa. Pętla wokół Pileckiego zaczęła się coraz bardziej zaciskać.

8 maja 1947 Witold Pilecki został aresztowany w Warszawie. UB natychmiast aresztowało kolejne 23 osoby. Grupa musiała być o dłuższego czasu rozpracowywana. Pilecki trafił do pawilonu X więzienia mokotowskiego przy ul. Rakowieckiej. Śledztwo w jego sprawie prowadził cieszący się sławą okrutnika i kata płk. Różański. Według relacji kilku więźniów, Pilecki miał zdarte paznokcie, nie mógł utrzymać prosto głowy, skłaniał się chodząc. Jednak to go nie złamało. Nikogo nie wydał, do końca zachował honor oficera Wojska Polskiego. 3 marca 1948 r. przed Sądem Wojskowym w Warszawie rozpoczął się proces tzw. „Grupy Witolda”. Rotmistrza Pileckiego oskarżono o m.in. prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz Andersa, przygotowywanie zamachu na dygnitarzy MBP oraz nielegalne posiadanie broni. Składowi sędziowskiemu przewodniczył ppłk. Jan Hryckowian, a oskarżał prokurator wojskowy Czesław Łapiński (obaj byli dawnymi oficerami AK). Proces miał charakter pokazowy. 15 maja 1948 roku rotmistrz Witold Pilecki został skazany na karę śmierci. Po wysłuchaniu wyroku Pilecki powiedział: „a więcej nikogo nie wzięli. Ja już żyć nie mogę, mnie wykończono. Bo Oświęcim to była igraszka”. Pilecki oraz jego małżonka Maria wystąpili o łaskę do „prezydenta” Bolesława Bieruta, agenta NKWD. Bierut z aktu łaski nie skorzystał. O odmowę poprosił go ówczesny premier Józef Cyrankiewicz. Prawdopodobnie bał się, że Pilecki ujawni prawdę o jego działalności w obozie, gdzie Cyrankiewicz miał być konfidentem donoszącym na współwięźniów. Prawda mogła zaszkodzić wizerunkowi Cyrankiewicza, z którego powojenna propaganda uczyniła głównego organizatora i bohatera konspiracji w KL Auschwitz. Do swojego współwięźnia, ks. Czajkowskiego, Pilecki powiedział, że: „jeżeli Cyrankiewicz dowie się o moim [tu] pobycie – będę zgładzony”. Jak się później okazało, od października 1956 ten wieloletni premier PRL blokował wszystkie wysiłki córki Pileckiego, Zofii, walczącej o rehabilitację ojca. Stan ten utrzymywał się jeszcze długo po śmierci Cyrankiewicza, do roku 1990.

Wieczorem 25 maja 1948 r. w starej kotłowni więzienia mokotowskiego przy ul. Rakowieckiej, wykonano wyrok śmierci na rotmistrzu Witoldzie Pileckim, strzałem w tył głowy. Pozostawił żonę, córkę i syna. Miejsce pochówku Rotmistrza do dziś pozostaje nieznane. Prawdopodobnie zwłoki zakopano na wysypisku śmieci pod murem Cmentarza Powązkowskiego (kwatera Ł – łączka, miejsce pochówku wielu ofiar mordów sądowych czasów stalinowskich). Do końca PRL informacje o losach i dokonaniach Witolda Pileckiego podlegały najostrzejszej cenzurze, porównywalnej ze sprawą Katynia.Wyrok w sprawie Witolda Pileckiego anulowano dopiero 1 października 1990 roku. 30 lipca 2006 roku Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie rtm. Witolda Pileckiego Orderem Orła Białego. 7 maja 2008 r. Senat RP przyjął uchwałę w sprawie przywrócenia pamięci zbiorowej Polaków bohaterskiej postaci rotmistrza Witolda Pileckiego. Z treści uchwały wynika jednoznacznie, że Witold Pilecki „[…] jest godnym naśladowania wzorem Polaka”, a jego ścieżka życiowa stawia rotmistrza „[…] wśród najodważniejszych ludzi na świecie i powinna stać się dla Europy i świata wzorem bohaterstwa oraz symbolem oporu przeciw systemom totalitarnym”. Jak jednak słusznie senatorowie zauważyli „[…] niemal udało się zniszczyć pamięć o nim, […] a młode pokolenie nadal zbyt mało wie o Witoldzie Pileckim”. Uchwałę puentuje wezwanie, że „[…] pamięć o nim powinna być jednym z elementów budujących zbiorową tożsamość Polaków”. Ponieważ „[…] całe życie Witolda Pileckiego jest wzorem, jak żyć i jak – jeśli trzeba – umierać za Ojczyznę”.
W książce "Six Faces of Courage", opublikowanej w 1971 roku, historyk brytyjski prof. Michael Foot zaliczył rotmistrza Witolda Pileckiego do sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu w okresie II wojny światowej.
Każdy z nas powinien wspomnieć Witolda Pileckiego i podziękować rotmistrzowi za wspaniałą lekcję patriotyzmu, honoru, odwagi oraz niezłomności, jakiej ten udzielił nam, ponosząc za to największą ofiarę. Chwała bohaterowi!
Zdjęcia i cytaty pochodzą ze strony internetowej:www.powstanie-warszawskie-1944.ac.pl/biog_pilecki.htm
W europarlamencie przepadł pomysł by polski bohater, rotmistrz Witold Pilecki został patronem Międzynarodowego Dnia Bohaterów Walki z Totalitaryzmem – dowiedział się serwis tvp.info.
O to, by takie święto obchodzono 25 maja, w rocznicę egzekucji bohatera zabiegali europosłowie PiS, m.in. Hanna Foltyn-Kubicka. Ideę święta wpisali w projekt rezolucji PE „Sumienie Europy a totalitaryzm”. Wypadła ona jednak z kompromisowego tekstu wynegocjowanego m.in. przez przedstawicieli UEN (frakcji, w której jest PiS), EPP (frakcji w której jest PO) i liberałów (frakcji, w której jest Partia Demokratyczna).
- Było mi bardzo przykro, ale niestety nie dało się nic zrobić. Nie było zgody wśród innych frakcji na ten pomysł – mówi tvp.info prof. Wojciech Roszkowski (PiS).
Rotmistrz Witold Pilecki to legendarny żołnierz podziemia z okresu II wojny światowej. Z własnej inicjatywy trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, gdzie organizował ruch oporu. Po ucieczce z obozu walczył w powstaniu warszawskim. W 1947 został schwytany przez komunistyczne władze, osądzony w pokazowym procesie, skazany na karę śmieci i stracony. Na jego skazanie naciskał ówczesny premier Józef Cyrankiewicz. Polityk również był więźniem Auschwitz i próbował przypisywać sobie obozowe zasługi Pileckiego.
=========================
Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie wzywa wszystkich polskich eurodeputowanych, którzy nie poparli 2 kwietnia podczas głosowania w Parlamencie Europejskim zgłoszonych przez Hannę Foltyn-Kubicką poprawek do rezolucji “Świadomość europejska a totalitaryzm” – mających na celu wpisanie rotmistrza Witolda Pileckiego do tekstu dokumentu oraz ustanowienie dnia 25 maja (rocznicy jego śmierci) Europejskim Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem – do publicznego ogłoszenia rezygnacji z dalszego udziału w życiu politycznym….
Czy logo frakcji jest ważniejsze niż Godło Rzeczpospolitej? Czyli o głosowaniu w sprawie Rotmistrza Witolda Pileckiego.
Wielokrotnie twierdziłam, iż polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego potrafią, w sprawach ważnych dla Polski, zakopać partyjne podziały i wspólnie walczyć o ważne dla Polski cele. Nie ukrywam, iż świadomość tego faktu była dla mnie ważna. Byłam z tego powodu dumna. Do niedawna…
Obywatele zarzucają politykom, że ci nie dotrzymują danego słowa. W wielu krajach opowiadane są mniej lub bardziej zabawne dowcipy o politykach, którym przez pomyłkę zdarzyło się dotrzymać słowa. Jak dotąd podchodziłam do tego typu stwierdzeń jak do każdego innego stereotypu. Oczywiście jest w tym ziarno prawdy, niemniej takie generalizowanie jest naiwne i krzywdzące, przez co nie uchodzi ludziom na pewnym poziomie. Teraz jednak, po głosowaniu nad moimi poprawkami, dotyczącymi ustanowienia rocznicy śmierci Rotmistrza Witolda Pileckiego dniem Walki Bohaterów z Totalitaryzmami widzę, iż bardzo często deklaracje, zarówno publiczne, jak i te składane w zupełnie prywatnych rozmowach przez kolegów parlamentarzystów, nie warte były energii wydatkowanej na poruszanie szczękami.
Zaledwie kilkoro spośród polskich posłów do parlamentu Europejskiego nie zrzeszonych w Grupie Unii na Rzecz Europy Narodów zagłosowało za uczczeniem pamięci wybitnego Polaka. Człowieka, który w poświęceniu dla wielu narodów dobrowolnie wszedł do piekła na ziemi, jakim był obóz zagłady Auschwitz. W późniejszych wypowiedziach prasowych posłowie Kaczmarek i Rosati, którzy poparli poprawki, twierdzili, iż wielu posłów zagłosowało przeciw ze względu na toczącą się w Polsce dyskusję, dotyczącą przeszłości Lecha Wałęsy. (patrz: Pilecki w cieniu sporu o Lecha Walęsę >>)Panowie wybaczą, ale dawno nie słyszałam o czymś równie irracjonalnym.
Prawda jest natomiast taka, iż zagłosowali według instrukcji grupy politycznej, choć mieli świadomość, że nie grożą im za to żadne konsekwencje ze strony swoich frakcji. Z parlamentarzystów należących do PO wyłamali się tylko Małgorzata Handzlik i Filip Kaczmarek, na lewicy Dariusz Rosati i Bogdan Golik. Najwyraźniej inni wyżej cenili logo frakcji w której zasiadają, niż Godło z Orłem Białym, którym pośmiertnie odznaczony został Rotmistrz Pilecki. Co ciekawe, za upamiętnieniem rotmistrza było wielu posłów z np. Wielkiej Brytanii – a przecież oni również dostali wytyczne grupy...
Chciałabym jeszcze raz podziękować wszystkim, którzy poparli moją inicjatywę i mam nadzieję, że wykażą się większą chęcią do współpracy w przyszłości – bo w kwestii Rotmistrza Pileckiego jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia…
P.S. klikając na ten link można zapoznać się ze szczegółowymi wynikami głosowań.
Z inicjatywy Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem z siedzibą w Oświęcimiu wraz oraz Państwowego Muzeum Auschwitz — Birkenau obok „Koryznówki” w Nowym Wiśniczu odsłonięta zostanie Tablica Pamięci poświęcona rtm. Witoldowi Pileckiemu. W bieżącym roku przypada 65. rocznica słynnej ucieczki Witołda Piłeckiego z obozu oraz 60. rocznica Jego śmierci. Odsłonięcie tablicy zaplanowane zostało na 13 czerwca, w czasie obchodów uroczystości związanej z I Transportem Polskich Więźniów Politycznych z Tarnowa do obozu w Oświęcimiu. 20 czerwca 1940 roku przywieziono z Nowego Wiśnicza do Auschwitz drugi transport polskich więźniów politycznych. Chcąc powiązać wspomniane wydarzenia, grupa byłych więźniów KL Auschwitz uczestniczących w uroczystościach w Tarnowie weźmie udział w odsłonięciu wspomnianej Tablicy w Nowym Wiśniczu.za http://umwisnicz.home.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=875&Itemid=2Prosimy o pisanie protestow do Platformy Obywatelskiej I Rzadu Donalda Tuska w obronie Radia Maryja I profesora Jerzego Roberta Nowaka.Biuro Krajowe POul.Andersa 21, 00-159 Warszawatel.: (0 prefix 22) 635-78-79, (0 prefix 22) 831-55-07fax: (0 prefix 22) 635-76-41Instytut Obywatelski PO RPCzynny od poniedziałku do piątku w godz. 9-17ul. Marszałkowska 87 lok. 85, 00-683 Warszawatel. 22 402 42 01 wew 116fax 22 402 42 01 wew 113Redakcja serwisu Platforma.orgul. Marszałkowska 87 lok. 85tel.: (0 prefix 22) 402 42 03Okręg wyborczy nr 1 obejmuje obszar województwa pomorskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Gdańsk.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Grunwaldzka 8280-244 Gdańsk(58) 741 61 50Okręg wyborczy nr 2 obejmuje obszar województwa kujawsko-pomorskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Bydgoszcz.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Gdańska 31/685-005 Bydgoszcz(52) 322 65 56; fax. (52) 327 01 05Okręg wyborczy nr 3 obejmuje obszar województwa podlaskiego i województwa warmińsko-mazurskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Olsztyn.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Bałtycka 210-136 Olsztyn(89) 535 05 87Okręg wyborczy nr 4 obejmuje obszar części województwa mazowieckiego: m. st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Warszawa.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POal. Jerozolimskie 3000-024 Warszawa(22) 621 34 45; fax. (22) 621 57 81Okręg wyborczy nr 5 obejmuje obszar części województwa mazowieckiego: powiatów- ciechanowskiego, gostynińskiego, mławskiego, płockiego, płońskiego, przasnyskiego, sierpeckiego, sochaczewskiego, żuromińskiego, żyrardowskiego, białobrzeskiego, grójeckiego, kozienickiego, lipskiego, przysuskiego, radomskiego, szydłowieckiego, zwoleńskiego, garwolińskiego, łosickiego, makowskiego, mińskiego, ostrołęckiego, ostrowskiego, pułtuskiego, siedleckiego, sokołowskiego, węgrowskiego, wyszkowskiego oraz miast na prawach powiatu - Płock, Radom, Ostrołęka i Siedlce.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Warszawa.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POal. Jerozolimskie 3000-024 Warszawa(22) 621 34 45; fax. (22) 621 57 81Okręg wyborczy nr 6 obejmuje obszar województwa łódzkiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Łódź.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Piotrkowska 6190 - 417 Łódź(42) 636 23 11Okręg wyborczy nr 7 obejmuje obszar województwa wielkopolskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Poznań.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Zwierzyniecka 1360-813 Poznań(61) 842 72 23, fax. (61) 842 72 38Okręg wyborczy nr 8 obejmuje obszar województwa lubelskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Lublin.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Krakowskie Przedmieście 10/520-002 Lublin(81) 534 67 26Okręg wyborczy nr 9 obejmuje obszar województwa podkarpackiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Rzeszów.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Ks. Jałowego 10/735-010 Rzeszów(17) 862 91 10Okręg wyborczy nr 10 obejmuje obszar województwa małopolskiego i województwa świętokrzyskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Kraków.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Gertrudy 26/2931-048 Kraków(12) 421 05 33, (12) 421 46 61Okręg wyborczy nr 11 obejmuje obszar województwa śląskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Katowice.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. 3 Maja 17/240-097 Katowice (32) 259 72 92Okręg wyborczy nr 12 obejmuje obszar województwa dolnośląskiego i województwa opolskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Wrocław.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POul. Oławska 250-123 Wrocław(71) 344 39 39Okręg wyborczy nr 13 obejmuje obszar województwa lubuskiego i województwa zachodniopomorskiego.Siedziba Okręgowej Komisji Wyborczej - Gorzów Wielkopolski.Siedziba Regionalnego Komitetu Wyborczego POal. Papieża Jana Pawła II 11/270-415 Szczecin(91) 433 89 59Alex Lech BajanWashington DC

Janusz Lewandowski kandydatem (pomorskie), "prywatyzacja" AFERA PRYWATYZACJA nowoczesnych Zakładów Papierniczych w Kwidzynu I sprawy Katyn

2009-05-28T13:58:00.000-07:00

Janusz Lewandowski kandydatem (pomorskie), "prywatyzacja" AFERA PRYWATYZACJA nowoczesnych Zakładów Papierniczych w Kwidzynu I sprawy कत्य्निया
Janusz Lewandowski kandydatem nr. 1 na liście PO w okręgu nr. 1 (pomorskie), Longin Pastusiak kandydatem nr. 1 na liście SLD-UP w okręgu nr. 1 (pomorskie)prof. dr hab. Jerzy Robert Nowak (2009-05-28)Aktualności dniasłuchaj zapiszJanusz LewandowskiListę PO w okręgu nr 1 (pomorskie) otwiera były minister w rządach J.K. Bieleckiego i H. Suchockiej. Na tym stanowisku zyskał sobie "sławę" najgorszego prywatyzatora, wyprzedającego polski przemysł za bezcen. Jakże wymowną ocenę na temat Lewandowskiego opublikowano w giedroyciowej paryskiej "Kulturze" w czerwcu 1997 roku. Ekonomista Andrzej Koźmiński nazwał tam Lewandowskiego "fanatykiem", który zakłady przemysłu państwowego" "za pół darmo przekazał obcemu kapitałowi". Szczególnie osławiona pod tym względem stała się tzw. "prywatyzacja" bardzo nowoczesnych Zakładów Papierniczych w Kwidzynu. Zakłady te warte 600 milionów dolarów, sprzedano amerykańskiemu przedsiębiorcy za sumę 120 milionów dolarów. (Por. J.R. Nowak: "Zagrożenia dla Polski i polskości", Warszawa 1998, t.II, s.112-113) Wszystko to jednak upiekło się Lewandowskiemu. Na przykład, w lipcu 2000 r., umorzono sprawę Lewandowskiego o przekroczenie prawa przy prywatyzacji krakowskich spółek: Techmy i Krakechemii, bo Lewandowskiego chronił immunitet, z którego nie chciał zrezygnować. (zob.M.Kuciel, Poseł nie stanie przed sądem, "Rzeczpospolita" z 6 lipca 2000). Na łamach "Wprost" z 11 maja 1997 zacytowano atak Lewandowskiego na Radio Maryja, zarzucający mu rzekome "posługiwanie się językiem nienawiści, zupełnie nieadekwatnym do wartości, którym ta stacja powinna służyć". W innych tekście (w "Gazecie Wyborczej" z 30 kwietnia 1997) Lewandowski zaatakował "trójkąt antykomunistycznej krucjaty": "Solidarność" - ROP - Radio Maryja.Longin PastusiakLongin Pastusiak, znajdujący się na pierwszym miejscu listy SLD-UP w okręgu nr 1 (pomorskim) należy do czołowych polityków postkomunistycznych. Już w latach 60-tych jako zięć jednego z najbardziej znanych prominentów komunistycznych, przewodniczącego rady Państwa PRL E. Ochaba Pastusiak zyskał spory wpływ w PRL-owskich środowiskach naukowych Warszawy. Longin Pastusiak, skądinąd wielce pracowity autor dziesiątków książek z tematyki zagranicznej, bardzo dobry znawca problematyki amerykańskiej, był niestety zawsze i konsekwentnie typem komunistycznego naukowca-propagandysty. Przez lata wyżywał się niegdyś w skrajnych atakach na politykę amerykańską. Dziś, kiedy o Amerykanach, jako o sojusznikach, już tak pisać się nie popłaca, wychwala różnych amerykańskich prezydentów, ale swe ideologiczne zajadłości rezerwuje głównie dla wewnętrznych spraw polskich. Nie tak dawno straszliwie się skompromitował pełnym ignorancji i nieprzyzwoitej wręcz stronniczości atakiem na tak zasłużoną dla Polski niepodległościową organizację WiN. Zacierając znacznie walki WiN-u przeciw sowieckim zbrojnym działaniom zmierzającym do ujarzmienia Polski, Pastusiak próbował publicznie oczernić WiN w Sejmie, przeciwstawiając się sejmowej ustawie ku czci zasług tej organizacji.Kiedy jesienią 1994 r. próbowano bezskutecznie przeforsować L. Pastusiaka na ministra obrony RP w sporze kompetencyjnym z Wałęsą wybuchła mocna wrzawa prasowa dość kłopotliwa dla SLD-owskiego profesora. Przypomniano, bowiem, że Pastusiak przez lata specjalizował się w niezwykle agresywnym atakowaniu NATO i nazywano go "natożercą". Powszechnie szydzono przy tym z raczej wątpliwych kwalifikacji Pastusiaka w kandydowaniu na ministra obrony. Nawet w postkomunistycznej "Polityce" zauważono z przekąsem: "Pastusiak na ministra obrony? Mrożek by tego nie wymyślił"W artykule Rafała Geremka: "Doktryna elastycznego lądowania" w "Życiu" z 16-17 października 1999 r. zrobiono sobie niezły ubaw z dawnych PRL-owskich uniesień ideologicznych Pastusiaka. Opisano m. in. jak ten naukowiec-ideolo zamartwiał się "amerykańską nędzą" (!) Przypomniano mu m. in. jak w wywiadzie dla "Walki Młodych" z 1986 r. Pastusiak opowiadał o słabości demokracji w USA, mówiąc m. in. : "Wolność sprowadza się do możliwości sprzedania swojej siły roboczej (...) W USA mamy klasyczny przykład "robola"(...)".Jesienią 1992 roku wyszła jedna z najgłośniejszych książek Pastusiaka: "Prezydenci amerykańscy wobec spraw polskich". Niektórzy recenzenci książki oskarżali Pastusiaka o podtrzymywanie w niej starych PRL-owskich stereotypów politycznych. Na przykład recenzentka w miesięczniku "Przegląd Zachodni" zarzuciła książce Pastusiaka: "Ze sposobu wzmiankowania o sprawie Katynia można by sądzić, że to Niemcy dokonali mordu na polskich oficerach. Kontrowersyjny jest też sposób przedstawienia kwestii granic powojennej Polski. Stawia on bowiem czytelnika przed dylematem, kto właściwie był bardziej zainteresowany odebraniem jej kresów wschodnich: Stalin czy Roosevelt? Z tego co pisze Pastusiak, można by wnioskować, że nie był to bynajmniej Stalin. Z drugiej strony o wielkości Roosevelta świadczy - zdaniem Pastusiaka - jego uległość wobec Związku Radzieckiego, określana przez autora mianem pragmatyzmu" (Cyt. Za tekstem R. Geremka w "Życiu" z 16-17 października 1997)DO GÓRY Zobacz również inne publikacje związane z tym tematem: AUDYCJE:Janusz Lewandowski kandydatem nr. 1 na liście PO w okręgu nr. 1 (pomorskie), Longin Pastusiak kandydatem nr. 1 na liście SLD-UP w okręgu nr. 1 (pomorskie) - [2009-05-28]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakLidia Geringer de Oedenberg na pierwszym miejscu z listy SLD-UP w okręgu nr 12 (dolnośląskie, opolskie) - [2009-05-27]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakMagdalena Środa na 1 miejscu listy Centrolewicy w okręgu Łódzkim - [2009-05-26]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakTadeusz Zwiefka kandydatem nr. 1 na liście PO w okręgu nr. 2 (kujawskopomorskie) - [2009-05-25]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakSławomir Nitras kandydatem nr 1 na liście PO w okręgu 13 (lubuskie, zachodniopomorskie) - [2009-05-23]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakJerzy Buzek na 1 miejscu PO na Dolnym Śląsku - [2009-05-22]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakMarek Borowski na 1 miejscu Centrolewicy w Lublinie, Lena Kolarska Bobińska na 1 miejscu PO w Lublinie, Izabella Sierakowska na 10 miejscu Centrolewicy w Lublinie - [2009-05-21]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakRóża Maria Grafin von Thun und Hohenstein na 1 miejscu PO (okręg 10, małopolskie, świętokrzyskie) - [2009-05-20]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakJerzy Jaskiernia na 3 miejscu SLD-UP (okręg 10, małopolskie, świętokrzyskie) - [2009-05-19]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakPiotr Gadzinowski na ostatnim miejscu SLD-UP w Warszawie - [2009-05-18]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakWojciech Olejniczak na pierwszym miejscu listy SLD-UP w Warszawie - [2009-05-16]prof. dr hab. Jerzy Robert NowakOsiągnięcia europosłów w PE w mijającej kadencji - [2009-05-16]pos. Urszula KrupaWybory do Parlamentu Europejskiego 2009 - [2009-05-07]prof. dr hab. Jerzy Robert Nowak

"Czas zatarł ślad" Film na podstawie produkcji Andrzeja Wajdy - Katyń ( AKA Post Mortem

2009-05-25T16:00:00.001-07:00

"Czas zatarł ślad" Film na podstawie produkcji Andrzeja Wajdy - Katyń ( AKA Post Mortem
Film na podstawie produkcji Andrzeja Wajdy - Katyń ( AKA Post Mortem ) i filmu Michała Kwiecińskiego - Jutro idziemy do kina i Kazimierza Kutza - Sól ziemi czarnej, do piosenki Marlene Dietrich "Sag mir wo die Blumen sind?" w wykonaniu Sławy Przybylskiej.

Katyn Forest Massacre Movie is the first Polish movie about the massacre in the Katyn Forest, west of the Russian town of Smolensk, where Soviet secret police killed Polish army officers and civilians taken prisoners from 1939-40.
Katyn Forest Massacre Movie is the first Polish movie about the massacre in the Katyn Forest, west of the Russian town of Smolensk, where Soviet secret police killed Polish army officers and civilians taken prisoners from 1939-40.

Pamięci majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki" i żołnierzy 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej walczących o Wolną Polskę.

2009-05-25T15:27:00.000-07:00

Pamięci majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki" i żołnierzy 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej walczących o Wolną Polskę.

Pytanie dla rodakow dlaczgo Platforma Obywatelska blokuje pamiec historyczna.

Apel do Przemiera RP Donalda Tuska i ministra MSZ Radoslawa Sikorskiego.

Dlaczego nie wspieracie pamiec narodowa i inicjatywy Polonii?

Podaje kontakty Polacy piszcie zapytania do naszych wybranych teraz.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

00-583 Warszawa, Al. Ujazdowskie 1/3
tel.: 022 6946000
faks: 022 6252637
Dziennik Podawczy

00-582 Warszawa, Al. J.Ch. Szucha 14
(w godz. 815 - 1615)
Centrum Informacyjne Rządu

tel.: 022 6947528; 6946983
faks: 022 8403810
Akredytacje dziennikarskie przyjmuje sekretariat CIR

tel.: 022 6946102, 6946106, 6947072
faks: 022 6284821, 6252872
Kontakt za pośrednictwem poczty elektronicznej

e-mail: cirinfo@kprm.gov.pl
przeznaczony do przesyłania pytań od dziennikarzy mediów ogólnopolskich
e-mail: cirmedia@kprm.gov.pl
przeznaczony do przesyłania pytań od dziennikarzy mediów regionalnych i lokalnych
e-mail: infolex@kprm.gov.pl
przeznaczony do przesyłania pytań dotyczących projektów aktów prawnych
e-mail: infoobywatel@kprm.gov.pl
przeznaczony do przesyłania wszelkich pytań, sugestii i propozycji od obywateli
Przedmiotem SKARG mogą być naruszenia interesów skarżących spowodowane zaniedbaniami lub nienależytym wykonywaniem zadań przez polskie placówki za granicą lub ich pracowników, bądź przez komórki organizacyjne MSZ w kraju lub ich pracowników, na przykład - poprzez przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Przedmiotem WNIOSKÓW mogą być sprawy ulepszania organizacji i usprawniania funkcjonowania jednostek resortu spraw zagranicznych, poprawienia skuteczności ich działania oraz zapobiegania nieprawidłowościom.

Przepisy i procedury przewidziane dla przyjmowania skarg i wniosków nie mogą być natomiast stosowane w odniesieniu do kierowanych pod adresem Ministra Spraw Zagranicznych próśb o podjęcie interwencji wobec urzędów lub organów innych państw, otrzymanych w formie wniosków od polskich obywateli pokrzywdzonych w wyniku działania bądź zaniechania działania ze strony urzędów lub organów innych państw. Stosowanie wobec tej grupy spraw tych samych procedur, jakie stosowane są wobec skarg i wniosków nie jest możliwe z tego względu, iż polski organ administracji nie może zlecać urzędom lub organom państw obcych podejmowania określanych działań lub ponosić odpowiedzialność za działania lub zaniechania urzędów lub organów innych państw.

--------------------------------------------------------------------------------

Wyznaczeni przez Ministra Spraw Zagranicznych Podsekretarze Stanu przyjmują interesantów w sprawach skarg i wniosków:
w poniedziałki w godzinach 1530 – 1630 po uprzednim ustaleniu terminu spotkania drogą telefoniczną

(tel. 523 94 46).

--------------------------------------------------------------------------------

W placówkach zagranicznych w sprawach skarg i wniosków przyjmuje kierownik placówki lub w zastępstwie imiennie wyznaczony przez niego pracownik.

--------------------------------------------------------------------------------

SKARGI I WNIOSKI MOŻNA SKŁADAĆ W NASTĘPUJĄCY SPOSÓB:

1. pisemnie:
Biuro Kontroli i Audytu
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH
Al. J. Ch. Szucha 23
00-580 Warszawa

2. faksem na numer + 48 22 523 83 72

Pamięci majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki" i żołnierzy 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej walczących o Wolną Polskę

Mjr Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka" (1910 – 1951) - część 1

mjr Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka"

Zygmunt Szendzielarz urodził się 12 marca 1910 r. w Stryju. Był najmłodszym synem Karola Szendzielarza, urzędnika kolejowego i Eufrozyny z Osieckich. Początkowo uczył się w gimnazjum we Lwowie, a następnie w Stryju. Jako ochotnik wstąpił 14 XI 1931 r. do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, którą ukończył 12 VIII 1932 r. w stopniu kaprala podchorążego. Potem zakwalifikował się do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu (od 1 X 1932 r. do 5 VIII 1934 r.). Służbę wojskową rozpoczął w stopniu podporucznika w 4. Pułku Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie jako dowódca plutonu. Prawdopodobnie 19 III 1938 r. otrzymał awans na stopień porucznika, jednocześnie obejmując dowództwo 2. szwadronu. W okresie służby wojskowej por. Z. Szendzielarz brał udział w licznych zawodach konnych, zajmując wysokie miejsca. W dniu 28 I 1939 r. ożenił się z Anną Swolkień. Mieli córkę Basię, która urodziła się 16 XI 1939 r.

Udział w kampanii wrześniowej 1939 r.
Uczestniczył w wojnie obronnej Polski 1939 r. jako dowódca 2. szwadronu w 4. Pułku Ułanów Zaniemeńskich w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. dypl. Konstantego Druckiego-Lubeckiego. Przeszedł z pułkiem cały szlak bojowy od obrony Piotrkowa Trybunalskiego w dniach 2 – 4 IX poprzez działania osłaniające odwrót 13 DP, 19 DP i 29 DP do przeprawy przez Wisłę w nocy z 9 na 10 IX, po której Wileńska BK przestała się liczyć jako związek taktyczny, a 4. Pułk Ułanów nie stanowił już zwartej siły. Por. Z. Szendzielarz na czele 2. szwadronu dołączył 13 IX do pododdziałów ppłk. Święcickiego, który zbierał rozproszone części Brygady. Następnego dnia podporządkowano je dowódcy kombinowanej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. Adama Zakrzewskiego. Szwadron por. Z. Szendzielarza stoczył wówczas walki na szlaku od Lubartowa do Majdanu Sopockiego, gdzie wszedł następnie w skład GO Kawalerii gen. Władysława Andersa jako pododdział Kresowej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. dypl. Jerzego Grobickiego. Wszystkie te oddziały przebijały się na Węgry. Zostały jednak rozbite przez Niemców 26 IX. Resztki z por. Z. Szendzielarzem dołączyły z kolei do Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, która także szła w kierunku Węgier. Następnego dnia gen. W. Anders – wobec przeważających sił niemieckich i sowieckich – rozwiązał swoje oddziały i nakazał przebijać się małymi grupami na Węgry. Por. Z. Szendzielarz dostał się wówczas do niewoli niemieckiej , z której wkrótce uciekł i przedostał się do Lwowa. Za udział w kampanii wrześniowej 1939 r. został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy.

Początkowa działalność w konspiracji w ramach ZWZ-AK
Po zakończeniu działań wojennych próbował dostać się przez Węgry do Francji do odtwarzanego Wojska Polskiego, ale zamiar ten nie powiódł się. Wobec tego wrócił do Wilna, aby poprzez Litwę wyjechać za granicę. Po kilkakrotnych niepowodzeniach włączył się do pracy konspiracyjnej w Wilnie w ramach ZWZ-AK. Od pocz. 1942 r. do VIII 1943 r. przebywał w majątku rodzinnym swojej żony w Szajkunach. Po tym okresie zaangażował się całkowicie w konspirację. W literaturze przedmiotu istnieją rozbieżności co do momentu rozpoczęcia przez niego działalności konspiracyjnej; podawane są daty: koniec 1939 r., pocz. 1940 r. bądź 1942 r. W konspiracji por. Z. Szendzielarz działał początkowo w strukturach tzw. Kół Pułkowych, jednej z licznych w tym czasie grup konspiracyjnych, przyjmując pseudonim "Łupaszko" (po słynnym zagończyku z okresu walk z bolszewikami w latach 1919-1920 ppłk. Jerzym Dąbrowskim). W dniu 28 XII 1939 r. Koła Pułkowe weszły w skład SZP-ZWZ. Od IX 1940 r. powstał Wileński Pułk Ułanów Śmierci, w którym najprawdopodobniej por. Z. Szyndzielarz stanął na czele szwadronu. Pod koniec 1940 r. przeszedł do komórki wywiadu dalekowschodniego, gdzie pracował przez cały 1942 r. Organizował wówczas siatkę wywiadowczą na linii kolejowej Wilno-Podbrodzie-Ryga.

Na czele 5. Wileńskiej Brygady AK

Żołnierze mjr "Łupaszki", Wileńszczyzna 1944

W IV lub V 1943 r. znalazł się w bezpośredniej dyspozycji Komendy Okręgu Wileńskiego AK, która w pod koniec VIII tego roku oddelegowała go na dowódcę do pierwszego oddziału partyzanckiego AK na Wileńszczyźnie dowodzonego wcześniej przez ppor. Antoniego Burzyńskiego ps. "Kmicic". Oddział ten został 26 VIII rozbrojony i częściowo zniszczony przez sowiecką I Wileńską Brygadę im. Woroszyłowa. Na przełomie IX/X 1943 r. oddział por. Z. Szendzielarza liczył już ok. 100 ludzi. Przyjął on nazwę 5. Wileńskiej Brygady AK, zwanej też nieoficjalnie Brygadą Śmierci. Brygada operowała na terenie na płn.-wsch. od Wilna. Prowadziła ona walki zarówno z Niemcami i ich sojusznikami litewskimi, jak też partyzantką radziecką. W I 1944 r. por. Z. Szendzielarz został odznaczony Krzyżem Walecznych przez Komendanta Okręgu, płk. Aleksandra Krzyżanowskiego ps. "Wilk". W dniu 25 I uczestniczył w rozmowach we wsi Swejginie między przedstawicielami Okręgu Wileńskiego AK i niemieckich władz wojskowych. W kolejnych rozmowach w poł. II tego roku por. Z. Szendzielarz już nie brał udziału. Pomimo tego w okresie powojennym niektórzy emigracyjni publicyści (nie mówiąc oczywiście o komunistach w kraju) oskarżali go o kolaborację z Niemcami. Na pocz. IV 1944 r., po odprawie w komendzie Okręgu, został przypadkowo aresztowany u swojej teściowej przez Litwinów, którzy przekazali go władzom niemieckim. Niemcy zaproponowali mu wówczas zaprzestanie walk i wspólną akcję przeciwko sowieckiej partyzantce, a w zamian dostawy uzbrojenia. Por. Z. Szendzielarz odmówił, zasłaniając się brakiem kompetencji do tego typu kontaktów. Został pod koniec IV zwolniony najprawdopodobniej przez samych Niemców, którzy potraktowali to jako akt dobrej woli wobec komendy Okręgu w celu nawiązania ponownych rozmów. Pod koniec V nastąpiło skoncentrowanie czterech brygad AK w celu utworzenia większych zgrupowań partyzanckich. Brygada "Łupaszki" weszła w skład Zgrupowania nr 2 pod dowództwem mjr. Mieczysława Potockiego ps. "Węgielny". W tym czasie por. Z. Szyndzielarz prawdopodobnie otrzymał awans do stopnia rotmistrza. Cała akcja związana była z przygotowaniami do zdobycia Wilna w ramach planowanej operacji pod nazwą "Ostra Brama". Wkrótce rozkazem płk. A. Krzyżanowskiego Brygada "Łupaszki" została przesunięta na inny teren i włączona w skład Zgrupowania nr 1 mjr. Antoniego Olechnowicza ps. "Pohorecki". Na przełomie VI/VII 1944 r. rozpoczęto wykonywanie akcji "Burza", której ostatnim akordem miało być opanowanie Wilna. Ostatecznie Brygada nie wzięła w nim udziału, co spowodowało w późniejszym okresie posądzenie rtm. Z. Szendzielarza o dezercję i zdradę. W literaturze przedmiotu przedstawiane są różne przyczyny tej nieobecności. Jedna z nich mówi, że w I 1944 r. otrzymał on zapewnienie od płk. A. Krzyżanowskiego wycofania jego oddziału z Wileńszczyzny w chwili wkroczenia Armii Czerwonej. Potem jednak zmieniono rozkazy i 5. Brygada trafiła pod koniec V do Zgrupowania nr 1, działającego na płn. od Wilna, a rtm. Z. Szendzielarz został mianowany niespodziewanie dowódcą świeżo utworzonego Zgrupowania nr 5, które miało atakować Wilno od zach. W rezultacie jego Brygada nie zdążyła na czas dotrzeć do obszaru wyjściowego, dzięki czemu jednak uniknęła rozbrojenia i internowania przez Sowietów.

Koniec działalności 5. Brygady AK
Dla zmylenia władz sowieckich rtm. Z. Szendzielarz zmienił nazwę swojej Brygady na "Brygada Warszawska", a sam przyjął nowy pseudonim "Żelazny". Pod koniec VII 1944 r. Brygada, manewrując między oddziałami niemieckimi i sowieckimi, przeszła w lasy Puszczy Grodzieńskiej. Tutaj została otoczona przez Sowietów. Rtm. Z. Szendzielarz rozkazał rozformować oddział, a żołnierzom wrócić do domu lub przebijać się małymi grupami na zachód, do Lasów Augustowskich. Drugi wariant wybrała większość oficerów z dowódcą na czele. Formalne rozwiązanie 5. Wileńskiej Brygady AK nastąpiło 23 VII 1944 r. w okolicy wsi Porzecze w Puszczy Grodzieńskiej.

Mjr Zygmunt Błażejewicz ps. "Zygmunt" był najwybitniejszym spośród dowódców polowych 5. Wileńskiej Brygady AK, podkomendnych mjr. "Łupaszki". Choć mieszka dziś w odległej Arizonie, często przyjeżdża do kraju, by "odetchnąć Polską".

Panie majorze, zawsze gdy rozmawiam z żołnierzami z ziem utraconych, przychodzą mi na myśl słowa wiersza Jana Lechonia "Przypowieść". W utworze tym bohaterem jest żołnierz z Kresów, który "zdobywszy wolność innym dłońmi skrwawionemi, dowiedział się nareszcie, że sam nie ma ziemi". Pan jest również takim żołnierzem. Rodzina, która od ponad 300 lat była zakorzeniona na Wileńszczyźnie, po lipcu 1944 roku została skazana na poniewierkę, gorszą niż za czasów rewolucji bolszewickiej: rodzice wyjeżdżają w Koszalińskie, stryjkowie zostają w Oszmiańskiem, ale bolszewicy nie pozostawiają ich w spokoju. Jeden umiera w więzieniu w Oszmianie, drugi na zesłaniu pod Krasnojarskiem. Gdy wojna się kończy i cały świat się raduje, Pan i Pana koledzy z wileńskiej AK kluczycie podlaskimi bezdrożami, by nie natknąć się na NKWD. Wielu z waszych kolegów od czasu operacji "Ostra Brama" siedzi w sowieckich obozach przejściowych lub umiera na zesłaniu. Zapytam więc Pana - kresowego żołnierza - słowami przywołanego wiersza Jana Lechonia:
"Wiedziałem, że nikt twoich ran ci nie odwdzięczy,
Bo niczym krew, co płynie, przy złocie, co brzęczy.
I nigdy nikt nie liczył leżących w mogile,
Bo czym jest duch anielski przy szatańskiej sile?
Jak żal mi, że ci oczy nareszcie otwarto!
I powiedz sam mi teraz, czy to było warto?".
Czy to było warto, panie majorze?
- Historia rzadko bywa sprawiedliwa. Kiedyś moja córka Zosia poprosiła mnie, bym wpisał jej coś do pamiętnika. Potraktowałem to bardzo poważnie i skleciłem - żołnierz przecie, nie poeta! - kilka wersów, które niech posłużą za odpowiedź na pytanie:
"Szedłem przez życie z karkiem zgiętym,
Wyprostowałem na trzy lata.
Wobec Ojczyzny i historii
Dość bohatersko przeszedł Tata...
Jeszcze w Ojczyźnie ktoś pamięta,
Tutaj wspominać nie ma po co.
A ja powracam w tamte czasy
W mych rozmyślaniach dniem i nocą".

Często zadajemy sobie - w gronie żołnierzy wileńskiej AK - inne ważne dla nas pytanie; nie o to, czy było warto, lecz o to, czy z naszej walki z komunistyczną okupacją był jakiś pożytek. Przecież tylu z nas zginęło, gdy wojna niby się skończyła, tylu okrutnie torturowano, a wszystkich, nawet po śmierci, prześladowano i poniewierano w PRL jako "bandytów". Propaganda komunistyczna stawiała nam podłe zarzuty o współpracę z Niemcami, mordowanie, grabienie itp. Dochodzimy jednak do przekonania, że nasza walka, choć nie miała w ówczesnych warunkach polityki pojałtańskiej żadnych szans, przyczyniła się do zachowania względnej niezależności Polski. Inaczej mówiąc, nie zostaliśmy siedemnastą republiką, co było przecież możliwe, zważywszy na gorliwość, z jaką komuniści wysługiwali się Moskwie. Być może też nasza działalność w Białostockiem przyczyniła się do pozostawienia tej części kraju przy Polsce. A było wówczas wielu łotrów, którzy słali listy do Stalina, by batiuszka przyłączył ich miejscowość do ojczyzny proletariatu. Zdarzało się też, że strzelali do nas zza węgła.

Na jednym z takich ludzi wykonaliście wyrok. Do dziś wypisuje się, że były to prześladowania etniczne. Podobno prześladowaliście Żydów i Białorusinów.

- Na wypisywane o nas kłamstwa reagujemy już tylko wzruszeniem ramion. Kiedyś, gdy w PRL ukazywały się na ten temat plugawe książki pisane przez funkcjonariuszy UB, wydawane w liczących setki tysięcy nakładach, moi koledzy w kraju głęboko to przeżywali, bo nie było przecież jakichkolwiek możliwości sprostowania kłamstw. Myślę, że niektórzy czuli się upokorzeni i nieustannie zagrożeni. Dziś jednak pojawiła się duża grupa młodych historyków, którzy poszli naszym śladem, zebrali tysiące relacji, obejrzeli tomy dokumentów sądowych i ubeckich. Oni już nie pozwolą wodzić się za nos i nie nabiorą się na bajki o "bandytach". Zresztą, po 1990 roku sądy w Polsce uznały wyroki na żołnierzy antykomunistycznego podziemia zbrojnego za nieważne. Oczyszczono w ten sposób m.in. majora "Łupaszkę". Sądy uznały, że żołnierze ci walczyli o niepodległy byt państwa polskiego. Czy może być większa satysfakcja po latach upokorzeń i bezsilności? Dziwi mnie co prawda bezkarność, z jaką jeszcze dziś działają w Polsce różni oszczercy, nie przejmujący się żadnymi sądami, ale tłumaczę sobie, że taka jest specyfika państwa postkomunistycznego. Resztę ran uleczą czas i prawda.

Panie majorze, wróćmy do czasów dawniejszych. Jakie wydarzenia z dzieciństwa i młodości ukształtowały późniejszego porucznika "Zygmunta"?

- Należę do pokolenia, dla którego odzyskanie przez Polskę niepodległości było wydarzeniem epokowym. Wzrastaliśmy wśród opowieści o wojnie z bolszewikami i cudzie, który się dokonał nad Wisłą. Ta wojna była najważniejszym doświadczeniem pokoleniowym naszych ojców, formującym polski patriotyzm okresu międzywojennego.
Urodziłem się w Witebsku, dokąd moich rodziców zawiodła praca. Ojciec, Kazimierz Błażejewicz, był inżynierem geodetą po uniwersytecie moskiewskim. Mama, Maria z domu Raubo, była dentystką po studiach w Petersburgu. Ponadto interesowała się malarstwem, była bardzo w tym kierunku uzdolniona. Z tym zresztą wiąże się dość niezwykła historia, którą przez wiele lat opowiadano w naszej rodzinie. Był listopad 1921 roku, niedługo przed powrotem rodziny do Polski. Moja mama malowała w saloniku wielkiego białego orła. I oto przychodzi grupa bolszewików, z komisarzem Żydem na czele. Okazuje się, że komisarz wybrał nasz dom na swoją siedzibę. Trza się wynosić! Na dodatek zobaczyli dzieło mojej mamy. Blady strach padł na wszystkich. Tymczasem komisarz nieoczekiwanie każe wyjść sołdatom i pyta po polsku, kto w tym domu maluje. Po chwili przeprasza i wyjaśnia, że znajdzie sobie inną kwaterę. Wie pan, kim był ten człowiek? To późniejszy paryski malarz Marc Chagall! Służył wówczas bolszewikom w Witebsku jako komisarz do spraw kultury. Opuścił Rosję bolszewicką w tym samym roku co nasza rodzina.

Czyli w roku 1922. Pamięta Pan ten powrót?

- A jakże! Miałem już wówczas cztery lata. Pamiętam, że bardzo się baliśmy, że nas bolszewicy nie przepuszczą albo do reszty ograbią. Cały nasz dobytek został spieniężony i zaszyty w postaci złotych rubli w lalce, którą babcia kazała mi mocno tulić... Strasznie mi się to nie podobało, bo byłem przecież chłopcem, ale dzięki tej lalce rodzice mogli kupić w Wilnie kawałek domu i zacząć nowe życie.
Pyta pan, co mnie ukształtowało. Odpowiem krótko, że poza patriotyczną atmosferą domu decydujący wpływ na moją wizję świata i obowiązków wobec Ojczyzny miały wileńskie Gimnazjum Ojców Jezuitów i podchorążówka. Często powtarzam, że jezuici zrobili ze mnie człowieka. Zapamiętałem szczególnie ks. Kazimierza Kucharskiego, który potem umarł w Rzymie. Nie chciałbym jednak, by ktoś pomyślał, że byłem święty. Co to to nie! Nigdy nie byłem prymusem ani wzorem do naśladowania. Lubiłem hodować gołębie, łowić ryby. Jeśli chodzi o rozrywki, to przepadałem za operetką... O tym jednak, że ojcowie zrobili ze mnie człowieka, mogę śmiało powiedzieć z perspektywy mojego długiego życia.

Na zdjęciach 5. Brygady widać Pana kolegów z ryngrafem - wizerunkiem Matki Bożej Ostrobramskiej - na lewej kieszonce. Taki ryngraf miał także mjr "Łupaszko". Czy pan również?

- Już ktoś mnie o to pytał. Odpowiedziałem, że nosiłem mój ryngraf w kieszonce, a nie na wierzchu, bo lubiłem pożartować, a żołnierskie żarty bywają różne... Mówiąc poważnie, ryngraf z Panią Ostrobramską otrzymałem od mojej babci, Marii Raubo, w roku 1938, po maturze. Miałem go zawsze przy sobie i mam go także dzisiaj. Z nim umrę. Jest dla mnie ważniejszy niż Polonia Restituta i Krzyż Walecznych, który otrzymałem dwukrotnie.

Kazimierz Krajewski i Tomasz Łabuszewski, warszawscy historycy, autorzy monumentalnej, prawie tysiącstronicowej pracy poświęconej oddziałom "Łupaszki", "Młota" i "Huzara", uznali pana za wybitnego oficera, który najtrudniejszymi akcjami dowodził osobiście i błyskawicznie podejmował decyzje na polu walki. Jednak zastępcą majora "Łupaszki" był kpt. Leon Lech Beynar "Nowina", znany potem jako Paweł Jasienica.

- Miło słyszeć dobre słowa od ludzi, którzy tyle czasu i serca poświęcili naszej walce. Major żartował czasami, że "Zygmunt" nie może być jego zastępcą, mówił: "Gdybym któregoś dnia poszedł na urlop, to on doszedłby do Berlina". Major był mądrym, doświadczonym dowódcą. Wiedział, że najważniejsze dzieje się w walce, a nie na odprawie. Dawał inicjatywę dowódcom szwadronów. To była jego tajemnica dobrego dowodzenia i sukcesów bojowych. Jeszcze dziś brzmią mi w uszach jego słowa na pożegnanie przed akcją: "Chłopcy, z Bogiem".
"Nowina" - Jasienica - był człowiekiem wielkiego formatu, wielkiej kultury. Był też znakomitym oficerem. To nieprawda, co niektórzy wypisują, że był "miękki". Miał inną rolę do spełnienia, ale pamiętam, że w razie potrzeby dowodził też osobiście akcjami, między innymi kilka razy prowadził patrole likwidacyjne, rozbrajał milicję w Narewce itp. Po wojnie, przesłuchiwany wielokrotnie przez UB, pomniejszał swoją rolę, co było naturalne. Przedstawiał się jako adiutant "Łupaszki", w rzeczywistości był jego zastępcą.

Kiedy przyjechał Pan po latach do Polski, miał Pan okazję jeszcze raz przemówić do ludzi, do których przemawiał Pan w roku 1945...

- 15 sierpnia 1945 roku dotarliśmy do Jabłonnej Lackiej. Była uroczysta Msza św. w święto Matki Bożej i w święto żołnierza polskiego. Nie było majora, nie było "Nowiny", więc ja przemówiłem do zgromadzonych ludzi. Wyjaśniłem, dlaczego walczymy, gdy ogłoszono już zakończenie wojny. Zakończyłem słowami "Jeszcze Polska nie zginęła". Ludzie byli głęboko wzruszeni, ja również. Będę pamiętał to wydarzenie do końca życia. Proszę sobie wyobrazić, że kiedy przyjechałem do Polski w sierpniu 1998 roku, moi przyjaciele zawieźli mnie do Jabłonnej. Był 15 sierpnia, odpust. Ja znowu przemawiałem! Tylko że nie było już koło mnie żadnego z moich żołnierzy, którzy mi wówczas towarzyszyli. Żaden nie doczekał tej pięknej chwili, dlatego mówiłem ze ściśniętym sercem. Ale po chwili podeszły do mnie dwie zapłakane kobiety. One pamiętały tamten dzień sprzed 53 lat i pamiętały dobrze tamto wystąpienie! Takie chwile nadają sens naszemu życiu. Jestem głęboko wdzięczny wszystkim, którzy umożliwili mi to niezwykłe przeżycie.

W niezwykłych okolicznościach poznał Pan swoją przyszłą żonę...

- W niezwykłych i dramatycznych. Alicja dotarła do naszego szwadronu ścigana przez UB. Jej brat, porucznik Trojanowski z AK, uciekł z więzienia w Białymstoku. Towarzyszyła jej koleżanka Danka Czarnecka, która przybrała pseudonim "Wanda" i tak jak Alicja - "Krystyna" była sanitariuszką w naszym szwadronie. Potem wyszła za mąż za Lucjana Minkiewicza "Wiktora", który został zamęczony w roku 1951 na Mokotowie, razem z majorem Zygmuntem Szendzielarzem "Łupaszką" i pułkownikiem Antonim Olechnowiczem "Pohoreckim". Danka otrzymała wysoki wyrok więzienia, w więzieniu urodziła córeczkę Ewę, która mieszka dziś w Gdańsku. Miała bardzo ciężkie życie, przy którym ja z Alicją nie mamy prawa narzekać. Pan Bóg był dla nas łaskawy.

Zdecydowaliście się na emigracyjną tułaczkę?

- Nie mogłem już dłużej czekać. Za moją głowę wyznaczono wysoką nagrodę. Czułem się odpowiedzialny za Alicję. Przekraczaliśmy granicę z Czechosłowacją w październiku 1945 roku nie bez emocji... Według doskonale podrobionych dokumentów nazywałem się Jean Morelais, a moja żona Alice Dubois. Przydał się francuski z gimnazjum. W Pilźnie zabraliśmy się z żołnierzami generała Maczka, którzy właśnie opuszczali ten teren. Potem była Hiszpania i 12 lat życia w Argentynie. Pracowałem tam jako cieśla, tokarz, mechanik. Wybudowałem własny dom. Córki urodziły się w Buenos Aires. W roku 1960 wyjechaliśmy do USA.

Panie majorze, kiedy latem 1944 roku przedzierał się Pan na Warszawę, nie myślał Pan o tym, że trzeba było - tak jak wielu kolegów - wrócić wprost z Puszczy Rudnickiej do domu? Przecież zostaliście zwolnieni z przysięgi.

- Ani przez moment nie miałem wątpliwości. Znałem dobrze bolszewików z własnych doświadczeń i z opowieści rodzinnych. Powiem panu tyle: gdyby mnie wtedy dopadli, nie oddałbym się dobrowolnie. Wygarnąłbym do nich, a potem niech się dzieje wola Boża. O czym myślałem? Może to pana zdziwi, ale przypomniał mi się pewien sowiecki lejtnant, który kwaterował na początku okupacji w naszym domu w Wilnie. Nazywaliśmy go Wasia. Nie rozstawał się z tomem dzieł Lenina. Któregoś dnia strzelił sobie w głowę ze służbowego nagana. Mieliśmy szczęście, bo zamknął pokój na klucz od środka. NKWD mogłoby nam zarzucić zamach na sowieckiego oficera. Powiedzieli, żeby nie razgawariwać. Sowiecki oficer nie mógł przecież popełnić samobójstwa. Szkoda, że nie zobaczyli tego, co my po ich odejściu. W piecu, który stał w pokoju Wani, leżała nadpalona książka. To były dzieła Lenina...

Czy nie miał Pan nigdy wątpliwości, jako dowódca patrolu likwidacyjnego, że może strzela Pan do Wasi?

- Proszę dobrze zapamiętać, co teraz powiem: myśmy zawsze bardzo dobrze wiedzieli, do kogo idziemy. To byli ludzie, którzy mieli na sumieniu krew i ludzkie nieszczęście - enkawudziści, ubowcy, konfidenci. Nie można się było wahać, to byłby grzech. Starszy lejtnant Aleksander Dokszyn miał szczególne plenipotencje od sowieckiego dowództwa. Jeździł w terenie z "prokuratorem". Mógł każdego "osądzić" i postawić pod ścianą. Wiele takich "sądów" nad niewinnymi ludźmi i egzekucji za stodołą odbyło się wówczas na Podlasiu. Miałem się wahać?

Panie majorze, dziękuję za rozmowę. Będziemy Pana zawsze oczekiwać w kraju z otwartym sercem.

- A ja na koniec mam jeszcze prośbę. Chciałbym, aby czytelnicy "Naszego Dziennika" poznali wiersz partyzanta AK Andrzeja Gawrońskiego, który jest bliski mojemu sercu, gdyż wiernie oddaje psychologiczną prawdę o życiu moim i moich kolegów.
Piotr Szubarczyk

Andrzej Gawroński

Dziś nie dla nich schylone sztandary
I nie dla nich "prezentuj broń",
I nie dla nich Virtuti Militari,
Tylko szron, co bieli ich skroń.

Tylko pamięć tych rzeczy, tych dni,
Kiedy w brudnych mundurach, strudzeni,
Zmordowani krok za krokiem szli,
Na swych barkach taszcząc erkaemy.

Oni przecie walczyli nie po to,
By brać udział w zasług targowisku.
Ich był los i kamienie, i błoto,
Ich był chłód i wszy, i ognisko.

A gdy strzały umilkły nareszcie,
Nikt im laurów nie kładł na głowy.
Nikt kwiatami nie witał ich w mieście,
nie przygrywał im hymn narodowy.

Kajać im się kazali po sądach
I za własną tłumaczyć się krew.
Jak psy kryć się musieli po kątach,
W piersiach tłumiąc rozterkę i gniew.

Czy się kiedyś zagoi ta blizna,
Co goreje jak krwawe łuczywo?
Czy się wreszcie zdobędzie Ojczyzna,
By uznaniem zapłacić za miłość?

Zygmunt Błażejewicz ps. "Zygmunt" (ur. 20 IX 1918 r. w Witebsku)

Urodził się w rodzinie inżyniera geodety i dentystki. Rodzina mieszkała wówczas w Witebsku, ale ród Błażejewiczów związany był od 300 lat z Wileńszczyzną. W 1921 r. z rodzicami i dziadkami opuścił Rosję bolszewicką. Osiedlili się najpierw w majątku dziadka Franciszka pod Oszmianą, potem w Wilnie. Uczęszczał do szkoły powszechnej pani Świdowej "Dziecko Polskie", potem do Gimnazjum Ojców Jezuitów. Po maturze uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy przy 5. pułku piechoty Legionów w Wilnie. W sierpniu 1939 r. otrzymał przydział do 6. pułku piechoty Legionów (2. baon, 2. kompania ckm). Walczył z Niemcami jako działonowy na szlaku bojowym Ostrołęka - Pułtusk - Wyszków - Kałuszyn - Lasy Janowskie. Wrócił do Wilna. Już w listopadzie złożył konspiracyjną przysięgę w Związku Walki Zbrojnej (później AK), należał do siatki terenowej. Zagrożony aresztowaniem wiosną 1940 r. przeniósł się do Landwarowa pod Wilnem. W 1942 r. pracował w majątku Dorże, by uniknąć wywiezienia na roboty do Niemiec. Od maja 1943 r. przebywał w majątku Świeniec, skąd wyruszył do oddziału AK por. Adama Boryczki "Tońki" - cichociemnego, później wieloletniego więźnia PRL. Oddział ten rozrósł się i przekształcił w 6. Wileńską Brygadę AK. Brygada walczyła z Niemcami oraz ich litewskimi kolaborantami - znanymi z okrucieństwa i prześladowania polskiej ludności formacjami gen. Plechaviüiusa. Po licznych dotkliwych porażkach w bojach z AK oddziały te zostały przez Niemców zlikwidowane. "Zygmunt" dowodził plutonem szturmowym, wykonał wiele brawurowych akcji. Po wielkiej operacji wileńskiej AK "Ostra Brama" (próba wyzwolenia Wilna przed nadejściem wojsk sowieckich) żołnierze 6. Brygady i innych brygad wileńskich, ścigani przez dywizje NKWD, zostali zwolnieni z przysięgi i mogli wracać do domu. Sowieci urządzali na nich obławy, kierując Polaków do obozów przejściowych, stamtąd na Sybir. "Zygmunt", znający dobrze obyczaje bolszewickie, zwłaszcza kłamliwe zapewnienia o gwarancji bezpieczeństwa oraz zdradzieckie zaproszenia na "dagawory", przedarł się z grupą żołnierzy na zachód. Chcieli uczestniczyć w Powstaniu Warszawskim, nie udało im się jednak dotrzeć tam przed zakończeniem walk. W okolicach Bielska Podlaskiego "Zygmunt" nawiązał kontakt z tamtejszą AK. Dowodził grupą specjalną, która wykonywała wyroki na znanych z okrucieństwa i prześladowania Polaków oficerach NKWD i UB, konfidentach i innych kolaborantach, wysługujących się Sowietom. Następnie trafił do odtworzonej na Podlasiu 5. Wileńskiej Brygady AK mjr. Zygmunta Szendzielarza "Łupaszki", gdzie w stopniu porucznika dowodził 1. szwadronem (około stu żołnierzy). Zasłynął jako znakomity dowódca polowy, niepokonany w walkach z NKWD i innymi formacjami komunistycznymi. Dnia 15 sierpnia 1945 r., w święto Matki Bożej, wygłosił w miasteczku Jabłonna Lacka pamiętane tam do dziś przemówienie, w którym wyjaśnił zgromadzonym, dlaczego mimo przejścia frontu Polacy walczą dalej. We wrześniu mjr "Łupaszko" rozformował swą brygadę. Odtworzył ją ponownie na Pomorzu Gdańskim w kwietniu 1946 r., w okresie terroru przed referendum czerwcowym oraz sfałszowanymi wyborami w styczniu 1947 r.
"Zygmunt", ścigany przez NKWD i UB, zagrożony aresztowaniem, przedarł się na Zachód. Towarzyszyła mu Alicja Trojanowska "Krystyna", sanitariuszka 1. szwadronu, która została jego żoną. Po wielu perypetiach trafili przez Hiszpanię do Argentyny, skąd po 12 latach przenieśli się do USA, gdzie Zygmunt Błażejewicz, po śmierci żony, mieszka do dziś z córkami Zofią i Teresą oraz wnuczkami Małgorzatą i Alicją. Gdy warunki polityczne na to pozwoliły, wielokrotnie odwiedzał kraj.

Lech Alex Bajan Blog
Alex Lech Bajan

RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
Toll Free:1800-695-6200
EMAIL: polonia@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com

Piotr Szubarczyk, Nasz Dziennik, 2003-06-14

Obama and President of Poland Kaczynski Solidarity with Georgia NOW and forever

2008-08-18T00:30:00.001-07:00

Obama and President of Poland Kaczynski Solidarity with Georgia NOW and forever
John Wayne - My Tribute

object width="425" height="344">

John Paul II, WE LOVE YOU

Pope John Paul II - Part 1

John Wayne "America Why I Love Her"

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland help to Georgia.

2008-08-17T22:43:00.000-07:00

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland help to Georgia.
Tribute to Georgians : " For your freedom and ours "

Tribute to Georgians in Polish Service

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland

Born in Warsaw in 1949. Studied law at Warsaw University. In 1971, he moved to Sopot to work as a scholar at the University of Gdańsk. In 1980 he took a doctor’s degree in labor law, and in 1990 he was awarded a post-doctoral degree.

In 1977, he began to work for the Interventions Office of the Worker Defense Committee. A year later be became involved in the activity of Independent Trade Unions. In August 1980 he was nominated as an adviser of the Gdańsk Inter-plant Strike Committee. He was also a delegate to the First National Congress of the „Solidarność” Trade Union. Interned during the martial law. When released from internment, he returned to trade union activities. He was a member of the underground Solidarity authorities.

In December 1988, became a member of the Civic Committee with Lech Wałęsa. He took part in the Round Table Talks in the team focused on trade union pluralism. In 1990, he was nominated as the Union’s first deputy chairman involved in the running of the Solidarity Trade Union. He was elected senator in the June 1989 election, and two years later a parliamentary deputy representing the Center Civic Alliance Party. In 1991, he was appointed as the head of the National Security Office at the President’s Chancellery. A year later, in1992, he was nominated as the president of the Supreme Chamber of Control (NIK) and he continued to hold that office until 1995.

In June 2000, Lech Kaczyński was nominated as the Minister of Justice by Prime Minister Jerzy Buzek. He soon became the most popular member of the cabinet.

In April 2001, he was elected as the head the National Committee of the Law and Justice Party (PiS) to be elected the party’s president in spring 2001. After the September 2001 parliamentary election he returned to the parliament as the party’s deputy. In autumn 2002 he was elected Warsaw’s mayor with a big advantage over his opponents. He started his term in office by declaring a war against corruption – the so-called „Warsaw connections” - and by restoring law and order. In March 2005 he officially declared his intention to run as a presidential candidate.

Elected President of the Republic of Poland on October 23, he assumed the office on December 23, 2005 by taking an oath before the National Assembly.

Lech Kaczyński’s wife, Maria, is an economist. His daughter Marta graduated from the Department of Law at Gdańsk University. She is married to Piotr, and in 2003 she gave birth to her daughter, Ewa.
Mr. and Mrs. Kaczyński are fond of animals. They have two dogs and two cats.
Vilayat Guliyev: “Cooperation with Poland opens up opportunities for Azerbaijan to establish closer partnership with such international organizations as UN, EU and NATO”

Maria Kaczyńska, wife of the President of the Republic of Poland, comes from a patriotic Polish family from the Vilnius region in Lithuania. Her mother, Lidia Mackiewicz, was a teacher; her father, Czesław Mackiewicz, was a specialist in forestry. The family settled within the present Polish borders after the Second World War. During the war her father was taking part in guerrilla warfare against the German forces occupying the Vilnius region; one of his brothers fought at Monte Cassino in Italy as a soldier of the Polish Corps of General Władysław Anders. The second brother, an officer of the Polish Army, was killed at Katyń Forest.

Maria Kaczyńska attended primary and secondary schools in Rabka Zdrój in southern Poland. She graduated from the Department of Maritime Transport of the Higher School of Economics (now the University of Gdańsk) in Sopot on the Baltic coast. After receiving her diploma she worked at the Maritime Institute in Gdańsk, where she conducted research into the developmental perspectives of maritime freight markets in the Far East.

In 1978 she married Lech Kaczyński, at that time an assistant research fellow at the Faculty of Law of Gdańsk University, an activist of the democratic anti-Communist opposition in Poland. In June 1980 she gave birth to her daughter, Marta, and shortly afterwards, in August 1980, widespread labour strikes broke out in Gdańsk and other Polish cities; the "Solidarity" trade union movement was established. When the Communist authorities cracked down on "Solidarity" and introduced martial law in Poland in 1981, her husband was interned for almost a year; after his release he was active in the underground "Solidarity" movement. At that time Maria Kaczyńska was on maternity leave; finally she decided not to return to work at the Maritime Institute. She engaged in tutoring and worked as a freelance translator from English and French; at the same time she was bringing up her daughter and helping her husband in his fight against the Communist regime in Poland.

After the fall of the Communist regime, during the period of political transformation of the country, when her husband held several important public offices, Maria Kaczyńska always supported charitable and cultural initiatives, especially when Lech Kaczyński was Mayor of Warsaw in 2002-2005. When she became the First Lady of Poland in 2005, her public activities took on a new dimension. As First Lady she co-operates with Polish and foreign non-governmental organizations focusing on social, medical and humanitarian issues. She participates in charity projects, using her position to help impoverished and handicapped persons, notably children with health problems and disabilities. She supports initiatives enriching Polish cultural life, acting in concert with artistic and intellectual circles. She is committed to promote her country abroad and to strengthen the positive image of democratic Poland in the world. She sometimes acts as Special Envoy of the President, representing her husband at official functions in various countries. She is involved in the international promotion of Polish cultural heritage.

Maria Kaczyńska takes an interest in literature and art; she loves music, ballet and the theatre. She likes travelling, which gives her an opportunity to gain an insight into the lives and traditions of other countries. She values both family life and social life. She enjoys spending her time with her three-year-old granddaughter Ewa. She speaks English and French and possesses some knowledge of Spanish and Russian.

The First Lady admits to having a strong personality. Her pleasant manner, cheerfulness and a fine sense of humour have won her a lot of friends; she is always open to new ideas. In matters of dress and personal adornments she prefers restrained, classical style.

Both the President and the First Lady love animals; they own two dogs and two cats.

PRESIDENTIAL PALACE
00-071 Warszawa, Krakowskie Przedmiescie 48/50
Tel. (+48) (022) 695-29-00

CHANCELLERY OF THE PRESIDENT OF THE REPUBLIC OF POLAND
00-902 Warszawa, ul.Wiejska 10
Switchboard (Operator) (+4822) 695-29-00

Press Office
(+4822) 695-12-40, (+4822) 695-12-41 , Fax 695-12-53 i 54

Citizens´ Letters and Opinions Bureau
(+4822) 695-20-29, Fax (+4822) 695-22-38
mailto:listy@prezydent.pl

webmaster
mailto:fnowaczynski@prezydent.pl

[ 01 Aug 2008 16:12 ]
President of Poland will also participate in the 4th Energy Summit in Baku in November this year

Baku. Lachin Sultanova – APA. Azerbaijan’s ambassador extraordinary and plenipotentiary to Poland Vilayat Guliyev interviewed by APA

-Foreign Minister of Poland called Azerbaijan one of the ten priority countries. This is perhaps in terms of energy security of Poland. And what does cooperation with Poland promises Azerbaijan?

-Azerbaijan is in the focus of attention of the European Union with its important geostrategic position, rich natural resources, leading position in the region and dynamic development. It is undeniable that Poland is one of EU members, which take especially great interest in our country. It was underlined several times that Azerbaijan-Poland relations rose to the stage of strategic partnership both on the level of president and foreign minister and political-economic relations with Azerbaijan were priority for Poland. Of course, both energy security of Europe and Azerbaijan’s becoming an important transit country play important role here. It should also be mentioned that Azerbaijan, which already has broad financial opportunities, can implement important economic projects along with Poland and make investments in the country’s economy in the near future. In this respect it is possible to predict that interest of Poland and other countries of Eastern European bloc in Azerbaijan will increase gradually. Cooperation with Poland opens up opportunities for Azerbaijan to establish closer partnership with such international organizations as UN, EU and NATO. The support for the right position of our country and adoption of the statement condemning Armenia’s aggressive policy in the UN discussions on Nagorno Karabakh in March this year was possible thanks to the active position of such EU members as Poland, Romania and Baltic states. In May this year Poland and Sweden offered to simplify visa regime and strengthen the relations with such post-Soviet countries as Azerbaijan, Ukraine, Moldova and Georgia. Another important indicator is the expansion of Poland’s relations with GUAM. Polish President Lech Kaczyński’s statement during the bilateral meetings in Paris, within the framework of EU-Mediterranean countries summit supporting Azerbaijan’s position may be assessed as another answer to the question what Poland can do for our country. I think that there is enough unused potential both in political and economic spheres and the atmosphere of mutual confidence, sincere and business relations between the presidents of the two countries will raise Azerbaijan-Poland relations to a higher level.

-In the first half of 2008 Azerbaijan-Poland relations were very dynamic in terms of high-level mutual visits. Will this rate continue till the end of the year?

In February this year President Ilham Aliyev paid the second official visit to Poland within the past three years. The heads of states had productive talks, important documents were signed during the visit. In April-June Azerbaijan’s Ministers of Foreign Affairs, National Security and Interior Affairs visited Poland. Chairman of Polish Senate participated in the 90th jubilee of Azerbaijani Parliament, First Lady of Poland came to Baku to attend the international conference “The role of women in cross-cultural dialogue” in June. The third meeting of Azerbaijan-Poland intergovernmental economic commission is planned to take place in September-October in Warsaw. Polish president will also attend the 4th Energy Summit in Baku in November. You see both sides are interested in preserving tempo and dynamics of the relations.

-On what stage is the establishment of Sarmatiya-2 Company? Is it possible to say that the energy summit planned to be held in Baku in November will make contributions to this issue?

-As these issues are still on the stage of preparation, I would not like to make predictions that can surpass the developments and opinions of experts. Suffice it to say that after the 1st Energy Summit chaired by Azerbaijani President in Krakow in May 2007 the interest in the idea of delivering Caspian’s energy resources to Europe by alternative ways aroused and the European Union has taken interest in this project more seriously. The increase of the number of participants in the following summits is the display of this interest. During Ukrainian President’s visit to Baku Azerbaijan once more demonstrated that its position on the idea of new oil pipeline is unchangeable. Taking all this into account we can say that a number of important decisions will be made during Baku summit in November.

-Poland has held two national exhibitions in Baku up to now. How have these exhibitions influenced the bilateral economic relations?

-Undoubtedly, each exhibition is the important indicator of a country’s economic opportunities and potential. On the other hand, such exhibitions offer opportunities to the producers and exporters to establish closer and direct relations. In this respect, Polish exhibitions held in Baku have made influence on the economic cooperation and increase of trade turnover between the two countries. I regret that our consumers have not paid enough attention to Poland’s food industry meeting high ecological requirements or light industry with high-quality and relatively cheap products. Besides, Azerbaijan is more known in Poland as a country of oil and gas and this casts shadow on the opportunities of cooperation in other spheres. Transport-related problems also pose some obstacles in the intensive implementation of economic relations.

-Does Azerbaijan also plan to hold similar exhibitions demonstrating its economic opportunities in Poland?

The next meeting of Azerbaijan-Poland Intergovernmental Commission will be held in Warsaw in October-September of the current year. Within the framework of that event, Azerbaijan’s Ministry of Economic Development plans to demonstrate an exhibition reflecting the development of various spheres of the country’s economy over the last couple of years. Besides, Poland attaches great significance to the activity of this commission. Polish Deputy Prime Minister Pavlak has recently been appointed the chairman of the joint economic commission.

-What projects are implemented in the humanitarian field? Are you satisfied with the research and development works carried out in Polish archives in regard to Azerbaijan at the beginning of the twentieth century?

Considerable progresses have been made in this field since the Embassy was opened in Poland. Close relations have been established between Baku Slavic University and Warsaw and Poznan universities. Rector of Baku Slavic University, Professor Kamal Abdulla has twice been to Poland in this respect. The Polish delegation led by Rector of Warsaw University visited Baku in May, conducted meetings at Baku Slavic University and other higher institutions and discussed the ways of mutual cooperation. Azerbaijani language is taught at Warsaw University at present. Research and development works in Polish archives in regard to Azerbaijan at the beginning of the twentieth century are possible to be carried out individually. We also do our best to help our historians and philologists in this work within the bounds of possibility. For instance, our Embassy had considerable services in finding out Nasiman Yagublu’s monography devoted to Azerbaijan-Poland relations in twenties-thirties of the last century. We are also going to publish M. A. Rasulzadeh’s book “Azerbaijan in struggle for independence” translated into Polish in Warsaw in 1938. We will make every possible endeavor to continue this work henceforth.

-What historical points have been reflected in the book dedicated to Azerbaijan People’s Republic published by you?

My book entitled “Azerbaijan in Paris Peace Conference” have been published in Baku this year. In April, 1919, the Azerbaijani delegation led by the Parliament’s Chairman A. Topchubashov paid a visit to Paris and published a number of booklets and brochures in English and French for the purpose of closely introducing their state to the European community and representatives of political circles. I’ve translated one of those books from English and published. I’ve always interested in the history of our first republic and I continue my research and development works in Polish archives in my spare times.

Alex Lech Bajan
Polish American
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
EMAIL: Polonia@raqport.com

WEB SITE: http://raqport.com

Georgian army & Georgian legend

2008-08-12T15:37:00.002-07:00

Georgian army & Georgian legend

Training Center of Georgian Army

War in Georgia - Russian History

Georgian army & Georgian लीजेंड

2008-08-12T15:37:00.001-07:00

Polish Georgian Hungarian Brotherhood Poland Hungary frienship for ever

2008-08-12T15:33:00.001-07:00

Polish Georgian Hungarian Brotherhood Poland Hungary frienship for ever
Poland Georgia Together Forever! Polish-Georgian Friendship

New Georgian Army Video Full Version

Piesn Heleny - Ogniem i Mieczem

Prezydent Izraela: Wykupujemy Polske, Manhattan, Wegry i Rumunie!

Warszawa Warsaw Poland World War II The Warsaw Uprising, August 1 - October 2, 1944

2008-08-01T08:49:00.001-07:00

Warszawa Warsaw Poland World War II The Warsaw Uprising, August 1 - October 2, 1944
1939 - 1945

The Warsaw Uprising, August 1 - October 2, 1944 Background: By summer 1944, as the Red Army was advancing from the east, the German occupying forces were perceived to be on the defensive in Poland. The Soviets were encouraging the Polish Home Army, directed by the Polish Government-in-Exile in London, to wrest Warsaw from German control; the Germans at that point had a comparatively small military presence in the Polish capital.
But troubling to the Polish partisans was that as the Soviets "liberated" eastern Poland, they left in their wake a pro-Communist civil authority, exemplified by the Lublin Committee in Lublin. Hoping to establish a non-Communist post-war government in Poland, the decision was made for the Polish Home Army to attack the Germans in Warsaw in advance of the Red Army, with the understanding that Soviet reinforcements would be available if needed. Indeed, the Red Army entered the Warsaw suburb of Praga, across the Vistula River, late in July, 1944.
The Uprising: On August 1, the Polish Home Army General Bor-Komorovski, with a force of between thirty-five and fifty thousand partisans, attacked the Germans in Warsaw. Joined in the fight by the city's Polish population, they took control of most of the city by August 4. But the Germans sent reinforcements: S.S. police units, a brigade of Russian ex-prisoners, and a brigade of ex-convicts, all of whom Hitler had previously ordered removed from the front because of their excessive brutality. The Polish forces became fragmented and isolated. The Germans pursued the cut-off fighters into the city's refuges--burned out buildings, and sewers--where virtually all the Polish forces perished.
During the sixty-three days of fighting the Red Army, encamped within sight across the Vistula, never attempted assistance. The Soviets refused permission to the Americans and British to use their airfields to drop ammunition and relief supplies. In September, when a German victory seemed certain, the Russians allowed a small amount of ammunition to be dropped in, but it was useless: it was made for Soviet armaments and did not fit the Poles' weapons.
When hostilities ceased, eighty-five percent of the city was razed, and the Polish Home Army annihilated . The Germans deported the remaining population. When the Germans were eventually defeated there were no forces left to oppose Soviet political domination in Poland.
Sources:
The Rand McNally Encyclopedia of World War II, General Editor, John Keegan, Rand McNally, New York: 1977
The Simon and Schuster Encyclopedia of World War II, Edited by Thomas Parrish, Brig. Gen. S.L.A. Marshall, chief Consultant Editor, Simon and Schuster, New York: 1978
The Marshall Cavendish Illustrated Encyclopedia of World War II, Volume 13, Brigadier General Jame L.Collins,Jr., Consultant Editor, Marshall Cavendish Corporation, New York: 1972
Return to:
John Damski Story, Part 6
Christine Damski Story, Part 5
John Damski Contents

Story of Polish Clergy at the Nazi Dachau Concentration Camp

2008-07-29T19:40:00.000-07:00

Story of Polish Clergy at the Nazi Dachau Concentration Camp
Time of An Ordeal: The Story of Polish Clergy Imprisoned and Killed at Dachau. Half of the Polish priests imprisoned by the Nazi's died at the Dachau concentration camp. The death of more than 2,000 Polish clergy, including five bishops, at the start of World War II seems to be forgotten by many history books, says a survivor of Dachau. Kazimierz Majdanski, now archbishop emeritus of Warsaw, was arrested Nov. 7, 1939, by the Nazis, when he was in the seminary of Wloclawek. He was arrested with other students and professors, and taken first to Sachsenhausen concentration camp and later to Dachau. In Dachau, he was subjected to pseudoscientific criminal experiments.Archbishop Majdanski: Half of the Polish priests died who were imprisoned in Dachau. I saw so many priests die in a heroic way. All of them were faithful to Christ who said to his disciples: "You will be my witnesses." They died as Catholic priests and Polish patriots. Some of them could have saved themselves, but none of them lowered themselves to such pacts. In 1942 the authorities of the camp offered Polish priests the possibility of special treatment, on the condition of declaring that they belonged to the German nation. No one came forward. When Father Dominik Jedrzejewski was offered his freedom on the condition that he give up his priestly functions, he calmly answered "no," and died. The martyrdom of the Polish clergy during the Nazi inferno was a glorious page of the history of the Church and of Poland. It is too bad that it has been covered by a veil of silence. Kazimierz Majdanski, now archbishop emeritus of Warsaw, will be speaking at the World Congress of Families IV, May 11-13, 2007, Warsaw, Poland

I SAW POLAND BETRAYED AN AMERICAN AMBASSADOR

2008-07-28T09:37:00.001-07:00

I SAW POLAND BETRAYED AN AMERICAN AMBASSADOR

Warszawa 1946 - zniszczona Polska i Stolica Warszawa

I SAW POLAND BETRAYED AN AMERICAN AMBASSADOR

I SAW POLAND BETRAYED AN AMERICAN AMBASSADOR

(344 p.)—Arthur Bliss Lane—Bobbs-Merrill
I Saw Poland Betrayed

AN AMERICAN AMBASSADOR
REPORTS TO THE AMERICAN PEOPLE

When Arthur Lane stepped into the plane that, in July 1945, was to take him to his post as U.S. Ambassador to Poland, few Americans yet realized that Lane's mission was doomed to the futilities of diplomatic protests. But no Big-Three doubletalk, no top-level deals, not even thick applications of F.D.R.'s charm on Stalin, could alter the inescapable fact: the Russians were in, the U.S. out.

Until the Warsaw government's rigged elections in January 1947, Lane stuck to his post. After that, seeing no hope of Poland's adherence to the Yalta declaration ("free and unfettered elections"), he quit, and returned home to write the saddening story of what he had seen.

Though a career diplomat, Lane has written a blunt and frank report. Where it falls down badly is in the writing. Lane uses that jargon habitual to diplomats, a dialect sometimes confused with English, which makes his occasional revelations seem as blandly dull as his report of an exchange of diplomatic amenities.

Lane found Poland run by a group of highly intelligent and unscrupulous Kremlin agents. Against such hard-bitten commissar types as Hilary Mine and Jakub Berman, who were Poles by birth but acknowledged Moscow as their capital, Lane could only play the gadfly. In Poland, they had the power and he didn't.

Note of Sarcasm. In pages likely to cause uneasiness in Democratic Party headquarters and certain to provoke angry retorts from F.D.R.'s supporters, Lane charges that during Roosevelt's and the early part of Truman's administration, U.S. Government leaders deliberately misled the public about the seriousness of the Polish situation. When Lane told President Roosevelt that strong steps should be taken to maintain Poland's independence, "the President asked rather sharply and with a note of sarcasm, 'Do you want me to go to war with Russia?' "

Roosevelt kept secret the provisions of the Teheran agreement ceding 70,000 square miles of Polish territory to Russia. Why did he? Lane, whose bitterness towards the administrations he represented permeates the book, believes that it was simply because Roosevelt wanted to win the Polish-American vote in 1944. He tells of a State Department official who tried to prevail on Franklin Roosevelt to take a firmer policy with Stalin on Poland, only to be told : " 'You may know a lot about international affairs, but you do not understand American politics.' "

Month of Stalling. The best — and bitterest — chapter in Lane's book, however, is his detailed reconstruction of the tragic 1944 Warsaw uprising against the Nazis, a story full of confusion at the time, but one that in his telling becomes pathetically plain. On July 29, 1944, a Moscow broadcast urged Warsaw to revolt to hasten the entry of Russian troops, then only ten kilometers away. The underground Polish army, led by General Bor, went into action on Aug. 1. The next day it had two-thirds of Warsaw under control. As the Nazis hit back with savage plane attacks, Polish emigré leaders begged the Russians to send planes over Warsaw to drop munitions and food to the rebels. But Russian planes, which for ten days before the revolt had battled the Nazis in the air, remained on the ground.
On Aug. 14, the U.S. asked permission to send planes from England in a shuttle flight to Russia in order to drop aid to Bor's troops. Moscow stalled for a crucial month, finally allowed one flight on Sept. 18. On Oct. 3, the Warsaw insurrection collapsed. The Russians, Lane bitterly concludes, stalled before Warsaw long enough to let the Nazis kill off 250,000 Poles. That made it easier for the Russians to handle the rest.
Arthur Bliss Lane (ur. 16 czerwca 1894, zm. 12 sierpnia 1956) - amerykański dyplomata (1917-1947), ambasador USA w Polsce (1945-1947).

W latach 1917-1919 - sekretarz ambasady USA w Rzymie, 1919 - sekretarz placówki amerykańskiej w Warszawie, kierowanej przez Hugh S. Gibsona, 1920 - w Londynie, gdzie pracował jako sekretarz kolejno pod kierownictwem ambasadorów: J.W. Davisa, a później G.B.Horneya. Z Londynu miał zostać przeniesiony do Buenos Aires, lecz stan zdrowia jego małżonki (Cornelia Thayer Baldwin) spowodował, iż przeniesiono go do Berna w Szwajcarii, gdzie A. Bliss Lane pracował u boku Joshepha C. Grew. Wraz z awansem J.C.Grew na stanowisko Sekretarza Stanu w 1923 roku również A. Bliss Lane pojechał do Waszyngtonu. Zarówno Sumner Welles, z którym Bliss Lane prowadził ożywioną korespondencję, jak i sam Franklin Delano Roosevelt nazywali młodego dyplomatę, jakim był wówczas Bliss Lane, po prostu: „Arthur” . Jego późniejsza droga szybkiego awansu po szczeblach dyplomatycznej kariery obejmowała placówki w Europie oraz w Ameryce Południowej. W roku 1933 A. Bliss Lane został mianowany posłem amerykańskim w Nikaragui, gdzie zaangażował się przeciwko zamiarom obalenia rządu Jounana Sacasa. Trzy lata później, w roku 1936, z tym samym tytułem reprezentował USA w krajach bałtyckich: Litwie, Łotwie i Estonii. Rok później znalazł się już w Jugosławii. W 1941 roku pod jego opiekę przeszła placówka na Kostaryce, zaś w 1942 A. Bliss Lane został mianowany ambasadorem USA w Kolumbii.

Ambasador USA w Polsce
Bliss Lane został mianowany przez Roosevelta ambasadorem USA przy rządzie polskim w Londynie[1] 21 września 1944 r. jednak wobec wkroczenia Armii Czerwonej na teren Polski nigdy w tej roli do Londynu nie pojechał, zgodnie z zaleceniem przełożonych oczekując na dalszy rozwój sytuacji w Waszyngtonie.

Ambasador bez ambasady starał się pozyskać jak najwięcej informacji nie tylko o Polsce, ale i o amerykańskich planach jej dotyczących. Gdy 7 czerwca 1944 roku z amerykańskim prezydentem o sprawach polskich rozmawiał Stanisław Mikołajczyk, 20 listopada swoje 5 minut (dosłownie) otrzymał również Bliss Lane. Tak później wspominał przebieg tej rozmowy: „Powiedziałem, że w mojej opinii bardzo istotnym byłoby wywieranie nacisku na rząd sowiecki, by podtrzymać niezależność Polski i dodałem, że jeśli nie zademonstrujemy naszej siły w chwili, gdy mamy największą armię, marynarkę i siły powietrzne na świecie, a prezydent otrzymał właśnie kolejny mandat od swojego społeczeństwa – nie wiem czy kiedykolwiek będziemy silniejsi. Na co prezydent odpowiedział ostro i z nutą sarkazmu – „Czy chcesz bym poszedł na wojnę z Rosją?” Odpowiedziałem, że nie to miałem na myśli, lecz to, by przyjąć ostrą linię i z niej nie schodzić, wówczas, miałem pewność, osiągnęlibyśmy nasze cele. Zaobserwowałem, że prezydent miał inną wizję wolnej Polski od naszej. Prezydent powiedział, że ma pełne zaufanie do słów Stalina i miał pewność, iż ten się z nich nie wycofa".

13 lutego, a więc tuż po zakończeniu obrad konferencji jałtańskiej, podsekretarz stanu Joseph C.Grew wydał oświadczenie oznajmiające, że Arthur Bliss Lane w dalszym ciągu pozostanie w Waszyngtonie, oczekując na dalszy rozwój sytuacji. 5 kwietnia 1945 Bliss Lane wystosował memorandum do E.Stettiniusa, w którym rekomendował informowanie amerykańskiej opinii publicznej o pogorszeniu się stosunków amerykańsko–sowieckich, zwłaszcza w kwestii polskiej. Po śmierci Roosevelta, jego następca potwierdził nominację Bliss Lane'a na stanowisko ambasadora USA w Polsce. 4 lipca Bliss Lane, który usilnie zabiegał o spotkanie z nowym sekretarzem stanu - Jamesem F. Byrnesem, został przez niego przyjęty. Bliss Lane wyszedł ze spotkania rozczarowany, jako że nie otrzymał sposobności omówienia z własnym przełożonym „jednego z najbardziej drażliwych tematów stojących przed USA", i to w przededniu konferencji poczdamskiej. Jeszcze bardziej upokarzające dla Bliss Lane'a okazało się kolejne spotkanie z J.Byrnesem w Paryżu 6 lipca 1945 roku. Zaczepiony przed hotelem przez ambasadora sekretarz stanu miał mu odpowiedzieć zniecierpliwiony zamykając drzwi od samochodu: „Słuchaj Arthur, te rzeczy po prostu mnie nie interesują. Nie chcę, by zawracano mi nimi głowę”. Do Warszawy amerykański dyplomata przybył jednak dopiero 1 sierpnia 1945 r., po drodze z własnej inicjatywy zatrzymując się na nocleg w Poczdamie, gdzie trwały obrady konferencji Wielkiej Trójki.

Arthur Bliss Lane przebywał w Polsce od 1 sierpnia 1945 do 24 lutego 1947 roku, przez cały ten okres kierując pracami ambasady ulokowanej w pokojach warszawskiego hotelu "Polonia". Szczegółowy opis tego okresu znajduje się w publikowanych wspomnieniach ambasadora, które ukazały się w języku polskim nakładem wyd. Krąg w 1984 r. pt. "Widziałem Polskę zdradzoną". Spośród zagadnień podejmowanych przez ambasadora, które stanowiły także o charakterze relacji dwustronnych amerykańsko-polskich najistotniejszymi były: wybory parlamentarne, które zgodnie z zapisami Jałty i Poczdamu miało cechować "wolne i nieskrępowane" głosowanie, problem udzielenia Tymczasowemu Rządowi Jedności Narodowej kredytów w wysokości 90 milionów dolarów, rekompensata za znacjonalizowane mienie amerykańskie, zwolnienie z więzień osób deklarujących amerykańskie obywatelstwo, a także swoboda relacjonowania wydarzeń w Polsce przez amerykańskich dziennikarzy.

W dniu 19 stycznia 1947 roku, wspólnie z ambasadorem brytyjskim - Victorem Cavendish Bentinckiem - Bliss Lane zorganizował 16 zespołów obserwujących przebieg głosowania na obszarze Polski. W wyniku tej akcji do Waszyngtonu i Londynu trafiły obszerne raporty w oparciu o który bez cienia wątpliwości uznano, iż wybory w Polsce były pogwałceniem postanowień z Jałty i Poczdamu, gdyż cechowały je "przemoc i oszustwo".

Na własną prośbę
Po powrocie do USA (sam poprosił o dymisję) Bliss Lane odszedł ze służby dyplomatycznej i zajął się publicystyką, podejmując głównie zagadnienia dotyczące losu Polski. W latach 1947-1956.

Arthur Bliss Lane był członkiem, a nierzadko honorowym przewodniczącym takich organizacji o charakterze antykomunistycznym jak np.:

Common Cause Inc.,
American Commitee for the Investigation of the Katyn Massacre,
National Commitee for a Free Europe,
Paderewski Testimonial Fund,
J. McGrew National Committee for Free Europe (od 1949 Committee to Stop World Communism),
National Committee of Operation Democracy,
Institute of Fiscal and Political Education,
Tolstoy Foundation (od 1954),
DACOR Diplomatic and Consular Officers Retired.
Brał również udział w pracach Republican National Committee’s Foreign Language Groups. Był jednym ze sponsorów pisma The Polish Review. W archiwum dyplomaty znajduje się duża liczba artykułów prasowych świadczących o jego niemalejącym zainteresowaniu Polską do jego śmierci w 1956 roku.

Bibliografia
Archiwalia
Arthur Bliss Lane Papers, Sterling Memorial Library, Yale University, New Heaven CT.
Wspomnienia
A.Bliss Lane,I Saw Poland Betrayed. An American Ambassador Reports to the American People, New York 1948;
A.Bliss Lane, Widziałem Polskę zdradzoną, Warszawa 1984.
Opracowania
V.Petrov, A Study in Diplomacy. The Story of Arthur Bliss Lane, Chicago 1971;
John A. Sylvester, Arthur Bliss Lane. A Career Diplomat, Universtiy of Wisconsin 1967 ;
John L.Armstrong, More than a Diplomatic Mission; The American Embassy and the Ambassador Arthur Bliss Lane in Polish Politics, July 1945-February 1947, University of Wisconsin-Madison 1990.

This section contains photos taken in 1943 by the Nazis

2007-11-10T14:53:00.001-08:00

This section contains photos taken in 1943 by the Nazis, during their exhumations of the Polish dead from the Katyn forest sites where the NKVD had murdered them on orders from Stalin in 1940.
They are from "Amtliches Material zum Massenmord von Katyn", Berlin 1943.
There are 58 small images here. Clicking on a photo will take you to a page with the enlargements from that section on it.

Artykuły o zbrodni Katyńskiej w tej witrynie (po polsku i angielsku). Articles on this site about the Katyn Forest Massacre [in English and Polish]. "Doing justice to the dead." "Sprawiedliwość dla zmarłych." "Lost Souls." "Zagubione dusze." "Separate memories, separate sorrows." "Odrębne wspomnienia. Odrębne smutki." "The Soviet memory hole." "Podróż w Sowiecką Dziurę w Pamięci."
"KATYŃ. MODUS OPERANDI" Michał Synoradzki, Jacek Grodecki, Victoria Plewak. [po polsku]"
Return to the opening page.
Strona Główna (po polsku)
Katyn related sites and LINKS.
Email me.
Stalin's order to shoot the Poles. A map of the Katyn massacre site. Katyn related books and videos. Information about the photos used in this site. Katyn photos which people have sent me. 1943 Nazi photos of exhumations in Katyn Forest.
Polish language Katyn Forest Massacre lesson from the Association of Polish Teachers Abroad. The Anglo-Polish agreement of 25 August 1939. Early German/Soviet co-operation: the Treaty of Rapallo. The rebellion of Russian troops at Courtine in 1917. Second Lieutenant Janina Dowbor Musnicki Lewandowska, the Polish woman pilot murdered at Katyn by the Soviets. A copy of the "legalistic" pretext Tito's "communists" used to murder Professor Doctor Ljudevit Jurak, on 10 June 1945.

The Katyn Massacre

2007-11-10T14:47:00.000-08:00

The Katyn Massacre
by Bruce KennedyCNN Interactive Writer
In 1943, German soldiers discovered a mass grave in the Katyn forest near Smolensk in western Russia. The grave held the bodies of between 4,000 and 5,000 Polish army officers. Hoping to drive a wedge between the Soviet Union and its Western allies, Nazi officials publicized the grave and accused the Soviets of the massacre. Moscow denied the charge and claimed the Germans were attempting to cover up their own atrocity.
Despite evidence that the Kremlin was indeed behind the massacre, Britain and the United States chose to look the other way. London's wartime prime minister, Winston Churchill, opposed a call by the Polish government-in-exile for an investigation by the International Red Cross into the incident.
Following the war, at the Nuremberg war crime tribunals, the issue of Katyn was originally included on the list of crimes attributed to the Nazis. But it was later dropped, apparently out of concern that any revelations about the massacre would embarrass the Soviets.
It wasn't until 1990 that Soviet President Mikhail Gorbachev admitted Soviet involvement in the Katyn forest massacre. Two years later, the Russian government handed over to Polish President Lech Walesa previously secret documents showing that Soviet leader Joseph Stalin had directly ordered the killing of the Polish army officers.
Most of the victims in Katyn forest were Polish army reservists -- lawyers, doctors, scientists and businessmen -- who were called up to active service following the Nazi invasion of Poland in 1939. But instead of fighting the Germans, about 15,000 Polish officers found themselves prisoners of the Red Army, which had occupied eastern Poland under the terms of a secret Moscow-Berlin treaty.
In the spring of 1940, about 4,500 of these officers were taken by their Soviet captors to the Katyn forest. Most were then gagged, bound, shot once in the head and buried on the spot. The other Polish POWs were taken to other locations, where many of them were also executed. The mass liquidation killed off much of Poland's intelligentsia and facilitated the Soviet takeover of the nation.
The memory of the massacre was an open wound in Soviet-Polish relations throughout the Cold War, and it continues to strain ties between Warsaw and Moscow.
In 1995, Walesa and relatives of the Katyn forest victims attended a memorial service at the site of the massacre. Boris Yeltsin was invited to take part in the ceremonies but declined. The Polish media denounced the Russian president's decision.
"Boris Yeltsin's absence leaves a deeply unsettling message," said the Zycie Warszawy newspaper. "There has been no apology of the kind that Germany has long since made. This day could have been a symbol of reconciliation between two nations tragically marked by communism. Instead it is a bitter shame, and Katyn forest continues to cast its dark shadow."

God bless you, always watchful!

2007-11-10T14:43:00.001-08:00

God bless you, always watchful!
Piotr Chmielinski
He tried to fulfil his mission till the end of his life. He did not think about himself. First of all he thought about his Homeland and the Association of Relatives of the Victims of Katyn (Rodzina Katynska) whom he served as a chaplain. Rev. Monsignor Zdzislaw Peszkowski died on 8 October 2007 at the age of 89. He was always full of energy. Even towards the end of his life he was very active. He took part in many ceremonies, conferences; he met many people. He knew how to tell stories; he was the soul of the party. He travelled a lot. ‘I often learnt about the place of his stay from the media’, says Fr Andrzej Tulej, the neighbour of Fr Peszkowski. The chaplain for the Association of Relatives of the Victims of Katyn did not avoid journalists. He was eager to make appointments with them and give interviews. ‘God bless you, always watchful!, he greeted us in his characteristic way in his flat in the Old Town in Warsaw.
His strength was our strength
The Relatives of the Victims of Katyn treated Fr Peszkowski as their elder brother or father. He was someone very important, someone to whom you could go with a request or a problem. ‘We felt his strength that gave us strength. The gap that is now will be difficult to bridge’, says Andrzej Skapski, the chairman of the Board of the Association, for KAI. ‘For us, for Relatives of the Victims of Katyn, he was the witness of the crimes, those horrible days; someone who was with our fathers to the very end in the camp in Kozielsk. And it was extremely important to us that we have the man who was present when they went to meet their deaths,’ adds Skapski. At the same time he reminds us that Fr Peszkowski spoke about the massacre of Katyn in Great Britain and the United States in those days when one was not allowed to speak about that in Poland. When we could found the Association of Relatives of the Victims of Katyn after 1989, he came to us as a man whose authority was known and he supported us using his authority,’ emphasizes Skapski. The news of the death of Fr Peszkowski moved Poland’s highest authorities, the government and the hierarchs of the Church. ‘He was an outstanding personality and I am very sorry that this man characterised by extraordinary dynamics of Polishness passed away’, said the Primate of Poland Cardinal Jozef Glemp. In turn, Kazimierz Michal Ujazdowski, Minister of Culture and National Heritage, stressed that Fr Peszkowski’s life showed how important the role of the Church in the Polish history was. ‘The merits of Monsignor Peszkowski as a wonderful chaplain for the Polish pro-independence immigrants, completely dedicated to the Relatives of the Victims of Katyn, cannot be overestimated. He had a big priestly heart and was known for his goodness. He fought for the truth and memory of his brothers in arms, killed and murdered on ‘the inhuman land’. We are very much obliged to him for that,’ said Ujazdowski after having heard of Fr Peszkowski’s death.
He miraculously escaped death
Fr Zdzislaw Peszkowski was born in Sanok in 1918. He loved scouting and he entered the School of Cavalry Cadets in Grudziadz. During the war he enlisted in the 20th Cavalry Regiment named after King John III Sobieski in Rzeszow. He became war prisoner in Russia and was in the camp of Kozielsk. ‘I miraculously escaped death in Katyn’, he recollected after years. After the war he entered the Major Seminary at Orchard Lake in the U.S.A. He was ordained to the priesthood in 1954. He studied at the Universities of Wisconsin, Detroit and London. He received Master of Theology degree and Doctor of Philosophy. He lectured pastoral theology and Polish literature. He was the chief chaplain for the Polish Scouting Association outside Poland and moderator of the Ministry to the Sick of Polonia. He returned to Poland in 1994. He was the chaplain for the Association of Relatives of the Victims of Katyn and the Murdered in the East. He did his best to keep the memory of the Murdered in the East. ‘When I became priest I celebrated my first Mass for my colleagues who were murdered in the East. When I returned to Poland I cared for the relatives of those who had been murdered in the East. My aim was that the relatives of the victims stopped being afraid. I gathered the relatives of the victims of Katyn from all Polish towns. I challenged them: build monuments to the victims of Katyn in every town. And they slowly mended their ways. They began speaking about Katyn’, recollected Fr Peszkowski. On another occasion he summarised his life, ‘My life was just one astonishment at the greatness and mercy of God.’
The article was based on my own information and the KAI news.

Trzebuska i Turza - "mały Katyń" pod Rzeszowem

2007-10-27T10:21:00.000-07:00

Trzebuska i Turza - "mały Katyń" pod Rzeszowem
Nasz Dziennik, 2007-10-26
W ostatnich dniach lipca 1944 r. wojska sowieckie I Frontu Ukraińskiego wkroczyły na tereny Rzeszowszczyzny. Na mocy porozumienia z 26 lipca 1944 roku między PKWN a rządem ZSRS, na zajmowanych przez Armię Czerwoną ziemiach polskich znajdujących się strefie działań wojennych, położonych na zachód od tzw. linii Curzona, "władza najwyższa i odpowiedzialność we wszystkich sprawach dotyczących prowadzenia wojny" koncentrować się miały "w ręku wodza naczelnego wojsk sowieckich", tj. Stalina. Oznaczało to, iż ludność polska - zarówno osoby cywilne, jak i żołnierze AK - na tych terenach podlegała jurysdykcji sowieckich sądów wojskowych. Z chwilą wkroczenia Armii Czerwonej dowództwo Podokręgu AK Rzeszów przystąpiło do realizacji planu "Burza". Pomimo pomocy, jakiej Armia Krajowa udzieliła Sowietom, przekazując im informacje o rozlokowaniu wojsk niemieckich oraz współdziałając w walce z Niemcami, ujawnieni i zdekonspirowani żołnierze AK bardzo szybko stali się obiektem represyjnych działań sowieckiego kontrwywiadu wojskowego "Smiersz" oraz NKWD. Aresztowani akowcy trafiali m.in. do obozu we wsi Trzebuska nieopodal Sokołowa Małopolskiego. Na podstawie relacji świadków ustalono, że obóz w Trzebusce funkcjonował od 15 sierpnia do połowy listopada 1944 roku. Był to obóz przejściowy, w którym aresztowanych przetrzymywano przez krótki czas. Obóz zlokalizowany był na pastwisku gminnym w Trzebusce. Załogę obozu stanowili funkcjonariusze NKWD podlegający jednostce stacjonującej przy sztabie I Frontu Ukraińskiego Iwana Koniewa. Więźniami obozu w Trzebusce byli w przeważającej liczbie Polacy, żołnierze Armii Krajowej (w tym akowcy z terenu Obszaru Lwowskiego), którzy szli na odsiecz powstańczej Warszawie i w drodze zostali schwytani i rozbrojeni, a także osoby cywilne. Wśród więźniów obozu byli również dezerterzy z "ludowego" Wojska Polskiego oraz żołnierze sowieccy. Sąd znajdujący się w obozie orzekał różnie: skazani byli przymusowo kierowani do armii Berlinga, na wywózki w głąb ZSRS lub otrzymywali karę śmierci. Straceń dokonywano w lasach Turzy oddalonej o 3 km od Trzebuski. Teren pastwiska, na którym znajdował się były Dom Spółdzielczy, ogrodzono drutem kolczastym i wykopano 5 ziemianek wielkości 6 na 4 metry i głębokości 2 metrów. Ściany boczne ziemianek wyłożono drewnianymi okrąglakami, a stropy, które lekko wystawały nad ziemię, nakryto dachem z desek przysypanych warstwą ziemi. Wejścia do nich prowadziły przez założone w stropach klapy, włazy uchylane do góry; aby wejść lub wyjść używano drabin, które każdorazowo wpuszczano do środka. Obóz zajmował obszar około 50 arów. W domu rodziny Chorzępów, która została wykwaterowana, zamieszkał naczelnik obozu tytułowany "pułkownikiem kompanijnym", natomiast w drugim obejściu mieszkała 50-osobowa grupa żołnierzy stanowiąca straż obozu. Pilnowali oni obozu w dzień i w nocy, nie pozwalając na jakikolwiek kontakt z uwięzionymi. Pozostali oficerowie NKWD zostali zakwaterowani w okolicznych domach. Całość pastwiska - od brzegu rzeczki, poprzez podwórze zabudowań rodziny Baków, południową granicę posesji Chorzępów i skosem znów ku rzece - opasano dwumetrowym ogrodzeniem z drutu kolczastego. Nocą obóz był patrolowany przez wartowników z psami. Zadanie owych żołnierzy polegało na doprowadzaniu więźniów na przesłuchania lub sądy. Obóz był gotowy w ciągu tygodnia, a w międzyczasie nastąpiły wysiedlenia mieszkańców najbliżej położonych budynków. Jednych gospodarzy usuwano do stajni lub na strych, inni mogli mieszkać w kuchni, z obowiązkiem usługiwania stacjonującym w ich domach oficerom NKWD. Obozową codzienność charakteryzował strach i niepewność jutra oraz brak jakichkolwiek kontaktów ze światem zewnętrznym. W ziemiankach panowała ciemność, a jedynym oknem na świat i wywietrznikiem był właz wejściowy. Wewnątrz panował zaduch i ciasnota, natomiast na ziemi rozrzucono siano z dużego stogu pośrodku obozu. Ziemianki mogły pomieścić około stu więźniów. Stłoczeni spali na ziemi jeden obok drugiego. Miejsca było tyle, że można było leżeć tylko na jednym boku. Warunki panujące w byłym Domu Spółdzielczym były podobne do tych w ziemiankach, ponieważ okna zabito deskami, a dopływ powietrza był niewielki, natomiast w drzwiach wycięto wizjery. Wewnątrz budynku znajdowały się cztery pomieszczenia, m.in. sala boczna, sklep, magazyn i sień. Na betonowych podłogach rozrzucone było siano. W budynku tym stale więziono 150-200 osób. Rotacja w obozie była bardzo duża, pobyt trwał nie dłużej niż miesiąc. Szacuje się, że jednorazowo w obozie trzymano 250 więźniów, natomiast przeszło przez niego 1700-2500 osób. Zamordowano przypuszczalnie trzystu skazańców. Więźniów wyprowadzano trzy razy dziennie, o świcie i wieczorem na mycie oraz w południe na 20-minutowy spacer. Co dziesięć dni osadzonych zabierano do łaźni, a ich rzeczy do prania, przy okazji wszystkim strzyżono głowy i brody. W pobliskim potoku zainstalowano pompę, która czerpała wodę do mycia. Nie było oczywiście żadnych sanitariatów i latryn, a potrzeby fizjologiczne więźniowie załatwiali czwórkami nad wykopanym uprzednio rowem, nad którym umocowano żerdź. Wyżywienie składało się z gorzkiej herbaty - był to wywar z żołędzi, gałązek i ziół, kromki chleba, oraz rzadkiej zupy z kawałkami ziemniaków i makaronu, nalewanej do blaszanych talerzy. Kuchnia polowa mieściła się w pobliskich zabudowaniach, oddalona od obozu o 150 metrów. Cyklicznie przesłuchania odbywały się w kilku domach we wsi i trwały od kilku do nawet kilkunastu godzin, a przeprowadzali je oficerowie NKWD, którzy co pewien czas się zmieniali. Niektórzy więźniowie poddawani byli torturom psychicznym, a mianowicie kazano im wykopać grób w turzańskim lesie, następnie musieli stanąć nad brzegiem dołu, po czym odczytywano im wyrok śmierci. Strzały, które padały w powietrze ponad ich głowami, miały na celu zastraszenie więźniów oraz wymuszenie zeznań. Rozprawy odbywały się w Domu Spółdzielczym, a sędziami byli oficerowie NKWD, którzy mieszkali na miejscu lub dojeżdżali na teren obozu przeważnie w czwartki. Więźniowie po wyroku nie wracali do swoich ziemianek. Tych, których skazano na śmierć, przenoszono do ziemianki nr 1, znajdującej się przy bramie i wartowniach. Pozostałych wywożono do łagrów rozsianych po całym ZSRS. Wyroki odczytywano około południa, a dokonywał tego oficer nad uchyloną klapą ziemianki, co trwało około pół godziny. Cała procedura powtarzała się w każdy czwartek. Wywózki skazańców odbywały się tego samego dnia wieczorem w całkowitych ciemnościach. Więźniów załadowywano na samochód ciężarowy. Byli nadzy bądź tylko częściowo mieli na sobie bieliznę oraz związane z tyłu ręce. Skazani, którzy siedzieli na podłodze ciężarówki, byli eskortowani przez siedzących po obu stronach samochodu wartowników z pepeszami. Za samochodem ciężarowym podążała asysta w osobowym łaziku, w którym znajdowało się 4 oficerów. Samochód ten oświetlał z tyłu drogę, uniemożliwiając więźniom ewentualną próbę ucieczki. Pojazdy kierowały się w stronę lasu w Turzy i już do Trzebuski nie wracały. Egzekucji dokonywano na miejscu. Ofiary były albo całkowicie obnażone, albo tylko w bieliźnie i w chwili mordu stały lub klęczały nad brzegiem mogiły. Więźniowie pozbawiani byli życia strzałem w tył głowy. W niektórych przypadkach stwierdzono, że skazańcom odbierano życie za pomocą noża, bagnetu bądź innego ostrego narzędzia. Ofiary nie miały możliwości obrony, gdyż ich ręce były skrępowane kablem telefonicznym, paskiem skórzanym lub sznurem. Egzekutorzy odbierali więźniom życie za pomocą pojedynczego strzału bądź - jak stwierdzono w jednym przypadku - używając ich aż 4. Natomiast w innych przypadkach stwierdzono, że ofiarom wiązano na szyjach strzępy ich własnych ubrań. W materiał wbijano nóż, który docierał do szyi, uśmiercając skazańca. W ten sposób oficerowie NKWD "nie brudzili sobie mundurów krwią". Te hipotezy potwierdza relacja Jana Chorzępy, któremu pod wpływem alkoholu zwierzył się komendant obozu: "Powiedział jeszcze, że zdaje sobie sprawę, że Bóg zabrania tego robić, ale on musi, bo tak karze Stalin. Dodał jeszcze, że nabój kosztuje kopiejkę, dlatego muszą ludzi "rezać" i ręce ma całe we krwi". Kolejną relację złożyła Anna Nowak z Trzebuski, w której domu zamieszkał oficer sowiecki w stopniu majora: "Mąż zauważył, że major ostrzy u siebie nóż, który zawsze nosił przy szerokim pasie spodni. Nóż ten był w pięknej złoconej oprawie, miał długość około 30 cm, a na końcu był lekko zakrzywiony. Któregoś dnia major wyszedł z naszego domu i oprócz hełmu na głowie był zupełnie nagi. Był pijany i strzelał z pistoletu do ścian. Mąż zwrócił się do niego z pytaniem: Co pan robi?, a wówczas on odpowiedział: mam całe ręce we krwi". Hipotezę dotyczącą sposobów mordu potwierdziły także oględziny dokonane jeszcze w 1944 r. przez żołnierzy AK, jak również ekshumacja szczątków ofiar przeprowadzona na początku lat 90. Ciała pomordowanych ułożone zostały w 3 warstwach, a mogiły natychmiast starannie zamaskowano mchem i igliwiem. Często zdarzało się, że na grobach sadzono drzewka. Mord w Turzy porównywany jest do zbrodni dokonanej w Katyniu. Samo miejsce kaźni wymownie nazwane jest "małym Katyniem". Technika mordu w Turzy nie różniła się w sposób istotny od metody zastosowanej przez oprawców sowieckiego aparatu bezpieczeństwa w Katyniu, Twerze czy Charkowie. Przy porównaniu wszystkich wymienionych miejsc kaźni wyłania się pewien standard wykonywania kary śmierci przez organy bezpieczeństwa państwowego ZSRS. Największy nacisk kładziono na skuteczność, stąd chętnie stosowaną metodą egzekucji był strzał z broni krótkiej w tył głowy, dający największą pewność natychmiastowego uśmiercenia. Kluczowym elementem działania było całkowite zaskoczenie skazańca. Egzekucji dokonywano w pobliżu, nad wcześniej wykopanym dołem. Brak śladów przedśmiertnej walki nasuwał wytłumaczenie, iż ofiary musiały być obezwładnione przed śmiercią. Skrępowanie rąk z tyłu wyjaśniano prewencją wobec ofiar młodych i silnych fizycznie. Ofiary na miejsce kaźni były dowożone samochodami pod silną eskortą. Egzekucji dokonywano w zalesionych terenach w miejscu niedostępnym dla oczu postronnych świadków. W lesie turzańskim, podobnie jak w katyńskim, mordercy starali się jak najdokładniej zatrzeć miejsce zbrodni, sadząc drzewa na grobach ofiar. Wśród więźniów Trzebuski znaleźli się m.in. oficerowie Sztabu Okręgu AK Lwów aresztowani z końcem lipca 1944 roku w Żytomierzu. W wysiedlonych domach w pobliżu obozu przetrzymywano gen. Władysława Filipkowskiego ps. "Janka", komendanta Obszaru Południowo-Wschodniego AK, oraz jego adiutanta ppor. Zygmunta Łanowskiego ps. "Damian". Więziono także innych oficerów lwowskiej AK, a mianowicie zastępcę gen. Filipkowskiego płk. Franciszka Studzińskiego ps. "Rawicz", komendanta Okręgu AK Lwów płk. Stefana Czerwińskiego ps. "Karabin", szefa sztabu i oddziału II ppłk. Henryka Pohoskiego ps. "Walery". Wspomniana delegacja Komendy Obszaru Lwów została wezwana na rozmowy przez stronę sowiecką do Żytomierza. Zaproszenie to przywiózł płk Wiktor Grosz, który był wysłannikiem gen. Żymierskiego. Rozmowy miały dotyczyć włączenia V Dywizji Piechoty AK do wspólnej walki z Niemcami. W Żytomierzu delegacja spotkała się z gen. Żymierskim i ppłk. Marianem Spychalskim oraz oficerami NKWD, na czele których stał oficer o nazwisku Iwanow. Rozmowę prowadzili wyłącznie oficerowie NKWD. W nocy gen. Filipkowski oraz towarzyszący mu oficerowie zostali aresztowani. Następnie drogą przez Kijów przewieziono ich do obozu NKWD w Trzebusce, dokąd dotarli w sierpniu 1944 roku. Tam rozdzielono ich i intensywnie przesłuchiwano. Na początku września 1944 roku zostali przewiezieni przez Lwów do obozu w Charkowie. Wszyscy oficerowie pod koniec lat 40. powrócili do kraju. Wśród więzionych znajdowali się również: hrabia Jan Drohojowski spod Jarosławia, Szczepan Bajerski z Jarosławia - st. wachmistrz kawalerii, Władysław Haduch - wicestarosta z Sanoka. Prawdopodobnie po przeprowadzonej przez żołnierzy AK akcji rozrzucenia w okolicy ulotek o zbrodni w lesie turzańskim obóz w Trzebusce zlikwidowano. Spowodował to przyjazd gen. Koniewa. Po rozmowie z komendantem obóz przestał istnieć, a ślady po jego obecności starannie zatarto. Na początku lat 90. w wyniku śledztwa, które prowadziła Prokuratura Wojewódzka w Rzeszowie, udało się zlokalizować w Turzy 5 mogił. Wydobyto z nich wówczas szczątki 17 ludzi. W trzech przypadkach uzyskano wysoce prawdopodobną identyfikację zmarłych. Były to szczątki żołnierzy Armii Krajowej z placówki w Ropczycach: Zdzisława Łaskowca ps. "Monter", Zdzisława Brunowskiego ps. "Cygan" i Eugeniusza Zymroza ps. "Macedończyk". Rosjanie bardzo szybko i dokładnie zatarli pozostałości po obozie w Trzebusce. Ziemianki, w których przetrzymywano więźniów, zostały przekopane, po czym je zasypano, a znajdujące się w nich drewniane okrąglaki wyciągnięto. Nie pozostał żaden materialny ślad po więzionych tu ludziach. Prowadzone śledztwo nie zdołało ustalić dokładnej liczby osadzonych i zamordowanych oraz ich danych personalnych. Zebrany materiał nie pozwala ustalić informacji o żołnierzach, którzy nadzorowali działalność obozu, ani tych, którzy byli prokuratorami i sędziami. Odpowiedzi na szereg pytań z pewnością dostarczyć mogą archiwa Kijowa i Moskwy, jednak w latach 90. były one niedostępne, co uniemożliwiło kontynuowanie śledztwa i dojście do całej prawdy. 7 maja 2004 r. Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie umorzyła śledztwo.
Michał Kalisz, IPN Rzeszów

Wajda has crafted films from tragic episodes in Poland's history

2007-10-05T10:37:00.000-07:00

Film reopens Poland's Katyn wound
By Brian Hanrahan
Diplomatic correspondent, BBC News

Wajda has crafted films from tragic episodes in Poland's history
Andrzej Wajda has always been a controversial film-maker.

He angered the communist rulers of Poland with trenchant portraits of the wartime Warsaw uprising and the suppression of the Solidarity movement.

But he told me that Katyn was the film he never believed he would make. He knew the communists would stop him, and never thought the communist system would fall in Poland.

But it did, and the film had a premiere in Warsaw on 17 September - the anniversary of the day that Soviet troops entered Poland in 1939.

Katyn is a bleak portrayal of how Soviet troops carried away thousands of Polish officers and intellectuals, imprisoned them in camps and then systematically executed them in 1940.

Mass graves were discovered by German troops in 1943 in Katyn Forest, near the western Russian city of Smolensk. But the Soviet Union always denied responsibility for the massacres. It blamed the Germans and forced the post-war Polish state to do the same.

Wajda's father was one of the executed officers, and he grew up with what he calls the Katyn lie.

"After 1945 the Katyn lie became the basis of the Soviet-Poland friendship," he says.

"Of course, the Soviets wanted us to believe it was the Germans who had committed this crime. However, it slowly came to us that it couldn't have been the Germans, it must have been the Soviets. The lie was given to us in school, everywhere, we were just hearing the lie."

'Best medicine'

Wajda is now 81, and many believe this will be his last major film.

The Katyn film was delayed until communism had been swept away

I asked him what impact he thought it would have on Poland. Would people feel cleansed? Did he think it would change the debate?

"If my film has an impact I hope it's going to be atoning, soothing, because for the first time the crime - the lie - has been shown on the screen," Wajda says.

"The best medicine, the best remedy for political and social problems is to show them and to speak truly about them. So, I hope that it's going to soothe people because we have finally shown the truth."

Missing fathers

In her small flat in central Warsaw, Jolanta Klimowicz has an envelope with a handful of faded brown photos of her father, who was also killed in the Katyn massacre.

All of us, the Katyn children, are obsessed with the tragedy of Katyn

Jolanta Klimowicz

She was 10 when her father was taken away. The family were never told what had happened to him, and for years her mother hoped that one day he would return from a Soviet prison camp.

But the subject was taboo, so she could not talk to anyone about it.

The Polish communist government blocked all public debate. The families could not even comfort each other.

"All of us, the Katyn children, are obsessed with the tragedy of Katyn and what happened to our fathers. But I remember him, even his smell I remember," Jolanta says.

'Crime and lie'

I asked Wajda if he had found it difficult to make a film on a subject in which he was so emotionally involved.

He answered: "My problem was: what was to be the subject of this film? Was it the officers? That would make it a political movie. Was it my mother, or the women waiting for the officers? That would make it a psychological movie. And that was a very difficult decision to make.

More than 21,000 army officers and intellectuals were shot at Katyn
"I realised these two elements had to come together because on the screen we have to see both the officers and the women. And they are being lied to. We have two subjects here: we have the Katyn crime and then the Katyn lie."

Millions of Poles died in World War II.

It was with some difficulty that I found the Katyn cross - one granite memorial among thousands in Warsaw's military cemetery. But here the flowers and ribbons were fresh.

Politically sensitive

The Soviet Union only released documents acknowledging the massacres in 1990, and the long cover-up means the issue is still current in Polish politics.

A general election is under way in which the government wants to make responsibility for Poland's communist past a central issue.

Wajda worried that his film might become part of the political debate, but so far he has managed to avoid that.

"I am not taking any photos with politicians, I am not giving any political interviews. I am not taking part in the elections - apart from as a citizen, of course. So I am trying to do everything to save my film from being used as a means of political propaganda."

The Polish army runs a small Katyn museum which documents the discovery of the bodies.

Visiting it is a wrenching experience. It has gruesome pictures of the graves and the piles of personal belongings excavated from them - a jumble of spectacles, cigarette cases and boots.

About 40,000 people visit it annually, but I pressed Wajda on whether his film - being seen by millions of people across the country - could not help but change the way people thought about the massacres and relations with Russia.

"I wanted this film to be a farewell, an end to this subject. What I didn't want was for it to cause any political problems, any conflicts. I just wanted it to end the subject.

"Despite the fact it was a crime, I don't believe it should be followed by consequences in the form of any criminal charges for the people involved.

"I think it is very important that this film doesn't become a means of political manipulation."

Finally he added firmly: "I don't owe anything to anybody, this film was not made with public money, so I don't owe anything to any politician."

Katyń - pamięci oficerów Wojska Polskiego zamordowanych przez komunistyczny totalitaryzm sowiecki na całym obszarze imperium zła po 17 września 1939.

2007-09-26T09:30:00.001-07:00

Obejrzałem dzisiaj KATYŃ ... moja dziewczyna płakała przez cały film, na końcu pokazanie jak ruscy mordowali oficerów Polskich było masakrą, Wajda nie ubarwiał tego ale pokazał tak jak to po prostu było, przez to widać jacy ludzie mogą być bezduszni

Katyń - pamięci oficerów Wojska Polskiego zamordowanych przez komunistyczny totalitaryzm sowiecki na całym obszarze imperium zła po 17 września 1939.
Taki napis znajduje się na Pomniku Katyńskim w samym sercu Warszawy, na placu Zamkowym, w cieniu kolumny króla Zygmunta trzymającego krzyż i miecz. Ten napis to maksimum treści przy minimum słów.
Ten napis - jak żaden inny - najpełniej oddaje ogrom zbrodni sowieckiej, której symbolem stał się Katyń. Bowiem w samym Katyniu zamordowanych zostało "tylko" niespełna 5 tysięcy polskich oficerów. Około 20 tysięcy pozostałych mordowano w Miednoje, Charkowie, Kuropatach, Bykowni i na całym ogromnym terytorium właśnie "imperium zła". Także w kazamatach przy ulicy Rakowieckiej i Oczki, bo przecież Polska Ludowa po 1944 r. stanowiła również integralną część imperium sowieckiego, które pod szyldem Układu Warszawskiego sięgało od Sachalinu po Łabę.
Proszę zwrócić uwagę na datę na pomniku na placu Zamkowym: po 17 września 1939 r. - i brak daty końcowej, gdyż takiej właściwie nie ma.
Reżim komunistycznego totalitaryzmu, znacząco złagodzony w represjach, w swej zbrodniczej doktrynie i rządach przetrwał niemal do końca XX wieku. W Rosji trwa do dziś. Aleksander Kwaśniewski - towarzysz Kwaśniewski, był istotnym elementem tego totalitarnego reżimu. Komunistyczny aktywista młodzieżowy został wyznaczony na redaktora naczelnego kilku gazet przez Komitet Centralny komunistycznej partii. W stanie wojennym generał-
-dyktator Jaruzelski wytypował go na swego późniejszego następcę. Tak Kwaśniewski został szefem pozornie mało ważnego ministerstwa sportu. Pozornie - albowiem w Rosji Sowieckiej i w całym Układzie Warszawskim sport i turystyka podlegały KGB i innym tajnym służbom. Było tak z wielu powodów i Kwaśniewski wielokrotnie w ciągu roku (!) wyjeżdżał do Rosji po instrukcje. Twarz młodego towarzysza Kwaśniewskiego musiała zostać wtedy dobrze zapamiętana w Rosji, skoro po latach - w 2005 r. - generał KGB i prezydent Putin powiedział publicznie: "Kwaśniewski był kiedyś bardzo dobrym komsomolcem...".
Oportunizm, konformizm, cynizm kłamcy oraz komunistyczne wychowanie - wszystko to predysponowało Kwaśniewskiego do uczestniczenia w zmowie i w mechanizmie zatajania prawdy o Katyniu. Wyjątkowo haniebne było jego zachowanie jako prezydenta nad grobami oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Charkowie: pijany, chwiejący się i pochylony, jakby chciał wymiotować na tych, którzy zginęli za Polskę. Alkohol czyni człowieka przezroczystym i Kwaśniewski pokazał wówczas, jak marnym człowiekiem jest prezydent RP.
Ale wtedy w Charkowie przynajmniej nic nie mówił. W ubiegłym tygodniu w Kijowie wódka znowu uczyniła Aleksandra Kwaśniewskiego przezroczystym, ale tym razem powiedział to, co naprawdę myśli. Usłyszeliśmy, że generał KGB Putin jest jego wielkim przyjacielem, a Rosja powinna zostać członkiem NATO. Kwaśniewski poparł też publicznie promoskiewskiego, uzależnionego od Kremla premiera Ukrainy Janukowycza.
Występ w Kijowie nie był tylko pijackim incydentem, jak chcą zbagatelizować sprawę towarzysze z LiD, już kreujący Kwaśniewskiego na nowego premiera Polski. To, co zobaczyliśmy w telewizji, to była "twarz LiD", a zarazem wizerunek ohydnego pijaka. Ale to, co usłyszeliśmy, to było coś dużo gorszego: Aleksander Kwaśniewski naruszył rację stanu Polski, a być może, zamroczony alkoholem, ujawnił swą agenturalność wobec Rosji w ogóle, a nie jedynie wobec pułkownika Ałganowa z KGB.

Józef Szaniawski

Albo oskarżenie, albo umorzenie

2007-09-20T07:49:00.000-07:00

Albo oskarżenie, albo umorzenie
Nasz Dziennik, 2007-09-20
Rosjanie blokują Polsce dostęp do 180 tomów akt katyńskich

Czy śledztwo katyńskie ma szanse na zwieńczenie sformułowaniem aktu oskarżenia? Prowadząca je prokurator Małgorzata Kuźniar-Plota z warszawskiego oddziału IPN wskazuje na ogromną ilość materiałów oraz przesłuchiwanych świadków. Dodatkową trudność w śledztwie sprawia "chłodne" stanowisko strony rosyjskiej w kwestii udostępniania materiałów. Te z kolei mogą mieć istotne znaczenie w ewentualnym sformułowaniu aktu oskarżenia. IPN obawia się, że może dojść do takiej sytuacji, iż bez otwarcia rosyjskich archiwów śledztwo utknie w martwym punkcie.

- Śledztwo katyńskie trwa już trzeci rok. Wszczęto je 31 listopada 2004 roku. Przesłuchaliśmy do tej pory około 2200 osób, głównie w charakterze świadków pochodzących zazwyczaj z rodzin zamordowanych. Ponadto gromadzony jest materiał dowodowy w postaci różnych dokumentów archiwalnych - informuje prokurator. W jej opinii, trudno jest określić, jak długo będzie trwało śledztwo, prawdopodobnie jeszcze przez kilka lat. - Stajemy przed takim problemem, że musimy ustalić, do czego zobowiązuje nas ustawa o IPN, rodzinę każdego z tych zamordowanych, a jest ich prawie 22 tys. osób. Zatem mamy tu ogromną rzeszę ludzi, a nie dysponujemy jakimiś obszernymi danymi na ich temat, a niekiedy w ogóle nie wiemy, czy i jakie rodziny posiadali - podkreśla. Trudności w toczonym śledztwie potęguje obojętność Rosjan na udostępnienie ich materiałów. - Mam nadzieję, że zmiana nastąpi w podejściu strony rosyjskiej do naszego wniosku o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej, który skierowaliśmy do Prokuratury Generalnej Federacji Rosyjskiej. Prosiliśmy w nim o ukazanie nam w całości wszystkich materiałów dotyczących śledztwa. Dotychczas okazano nam 67 tomów dokumentów. Do pozostałych, według naszych doniesień, 110-180 tomów nie mamy dostępu. Jeżeli Rosjanie nie okażą nam tych materiałów, można się spodziewać, że nasza wiedza w śledztwie będzie uboższa. Należy domniemywać, iż są one bardzo istotne. Kiedyś będziemy musieli stanąć przed takim dylematem, że jeżeli strona rosyjska nadal będzie je utajniać, nie będziemy dysponować zawartymi w nich cennymi informacjami. Jeżeli Rosjanie zadeklarują się, że nigdy nam ich nie udostępnią, będzie musiała zapaść jakaś nasza decyzja końcowa, uwzględniająca ten niepełny stan naszej wiedzy - martwi się prokurator Kuźniar-Plota.
W przeciwieństwie do Rosji inne kraje nie stwarzają większych problemów z okazywaniem dokumentów dotyczących zbrodni katyńskiej. - Uzyskaliśmy wierzytelne kopie materiałów z Prokuratury Wojskowej z Kijowa na Ukrainie. Są one dosyć obszerne. Zostały uprzednio wybrane przez naszych prokuratorów, którzy byli jesienią ubiegłego roku w tamtejszej prokuraturze, gdzie zapoznali się z udostępnionymi aktami i dokonali selekcji. Następnie strona ukraińska skserowała je i przysłała do Polski. Zostaną one przetłumaczone. Wśród materiałów przekazanych przez stronę ukraińską znajduje się ważny dokument w postaci tzw. ukraińskiej listy katyńskiej. Jego doniosłość polega na tym, że nie jest to tylko kserokopia, mająca charakter nieprocesowy, ale kserokopia, której zgodność potwierdzona jest z oryginałem. Ma ona zatem znaczenie procesowe - co warto podkreślić - mówi prok. Bogusław Czerwiński, naczelnik Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN w Warszawie.
Prokurator Kuźniar-Plota zaznacza, że każde śledztwo musi mieć swój kres. - Może ono być zakończone aktem oskarżenia albo postanowieniem o umorzeniu. Jeśli nie będziemy mogli zgromadzić materiałów, które pozwolą na ustalenie konkretnych sprawców, ich zakresu odpowiedzialności i tego, że one jeszcze żyją, wtedy nie będzie można sformułować aktu oskarżenia, a to oznacza umorzenie sprawy - konkluduje.

Jacek Dytkowski

Polska nigdy nie usłyszała od Rosji: przepraszamy za Katyń

2007-09-18T09:28:00.001-07:00

Polska nigdy nie usłyszała od Rosji: przepraszamy za Katyń
Nasz Dziennik, 2007-09-18
Jesteśmy tu, żeby znowu powiedzieć: pamiętamy i nie zapomnimy, przebaczamy - mówił wczoraj nad mogiłami polskich oficerów pomordowanych w Katyniu biskup polowy Tadeusz Płoski. Prezydent Lech Kaczyński podkreślił, że zależy mu na dobrych stosunkach z Rosją, ale muszą być one oparte na prawdzie.
W 68. rocznicę sowieckiej agresji na Polskę cmentarz wojenny w Katyniu nawiedziły Rodziny Katyńskie, które modliły się nad grobami swoich najbliższych.

Wczorajsze uroczystości w Katyniu rozpoczęła Msza św. w intencji pomordowanych przez NKWD w 1940 r. polskich oficerów. W homilii ks. bp Tadeusz Płoski, ordynariusz polowy Wojska Polskiego, podkreślił, że tak długo, jak było można, Sowieci ukrywali prawdę o Katyniu. Dopiero 13 kwietnia 1990 r. Michaił Gorbaczow oficjalnie przyznał, że zbrodnia była dziełem NKWD. - Od tego czasu polski rząd, rodziny pomordowanych i Polska nigdy nie usłyszeli słowa "przepraszam" - powiedział ordynariusz polowy. - Jesteśmy tu, żeby znowu powiedzieć: pamiętamy i nie zapomnimy, przebaczamy - dodał ks. bp Płoski.
Nad grobami poległych modlili się także przedstawiciele innych wyznań.
- Na przeszłość należy spojrzeć spokojnie, z rozwagą, ale z szacunkiem dla prawdy, nawet jeśli ta prawda jest tragiczna - powiedział Lech Kaczyński nad grobami oficerów.
Prezydent podkreślił, że Polska chce dobrych stosunków z Rosją i by te stosunki były oparte na prawdzie.
- Przybyliśmy tutaj, żeby oddać hołd tym, którzy zginęli, ponieśli męczeńską śmierć. Będziemy o ich męczeństwie i cierpieniach ich rodzin pamiętać - podkreślił prof. Kaczyński.
Prezydent złożył także wieniec i oddał hołd rosyjskim ofiarom NKWD, które spoczywają obok polskich oficerów.
Na groby swoich bliskich przybyło kilkudziesięciu przedstawicieli Rodzin Katyńskich. Dzieci, wnuki oficerów nie kryły wzruszenia, składając kwiaty i paląc znicze przed tablicami z nazwiskami ich najbliższych. - Jestem tu czwarty raz i za każdym razem nie mogę się powstrzymać od łez - powiedział Juliusz Wiernicki, którego ojciec spoczywa w Katyniu.
- Przyjechałem, by oddać hołd dziadkowi i wujowi, którzy zginęli w Katyniu - powiedział nam Adam Kowalski z Mogilna. Przywiózł ziemię z miejsca urodzenia swojego dziadka i rozsypał na katyńskich mogiłach. Podkreślił, że pamięć o Katyniu wszczepiła mu babcia, która do końca swoich dni wierzyła, że jej mąż wróci. Czytaj też w dziale Polska.

Andrzej Kulesza, Katyń
Prisoners Of An Undeclared War
by RIA Novosti

When Russia was recognized as the de facto successor to the U.S.S.R. it inherited not only its property, nuclear arsenal and a huge foreign debt, but also the heavy, often unbearable, burden of historic responsibility for the policies and actions of former regimes.

A new feature film from the outstanding film director Andrzej Wajda, which will be released in the next few days, serves as a timely reminder of this. It is devoted to the Katyn tragedy -- a sensitive issue, which has marred Russian-Polish relations for years. Wajda, who lost his father in the Katyn forest, has said more than once that he does not wish his film to be political. But films have a habit of taking on a life of their own, regardless of their director's wishes, and once it is released it may well be seized on by others as a political weapon.

The facts of the matter seemed to have been finally established in 1990, when TASS issued its first statement on the Katyn tragedy. It admitted that the officers imprisoned by the Red Army during partition of Poland had been killed by the NKVD. Two years later, Boris Yeltsin handed Polish President Lech Walesa materials from a secret folder, which successive Communist Party general secretaries had kept under lock and key. This file included an excerpt from protocol #13 of the Central Committee Politburo session of March 5, 1940, which passed a death sentence on Polish officers, policemen, government officials, landlords, factory owners and other "counterrevolutionary elements" who were kept in forced labor camps (14,700) and prisons in western Ukraine and Byelorussia (11,000).

The same protocol ordered a review of cases, in absentia and without filing charges. As a result POWs from the Kozel camp were shot in the Katyn forest near Smolensk, while those detained in Starobelsk and Ostashkov were taken to local execution sites. In a secret memo to Nikita Khrushchev in 1959, KGB chief Alexander Shelepin reported that about 22,000 Poles had been killed. More than 200,000 relatives of POWs, and almost as many Poles from the "Soviet-liberated" territories were deported to exile in Kazakhstan, Siberia and the North.

These are hard facts. After 50 years of secrecy and cover-up, the Soviet and Russian presidents admitted the Stalinist regime's responsibility for this heinous crime. Memorials in honor of Polish POWs rose at their burial sites. Repeating Willy Brandt's iconic act of contrition, Boris Yeltsin knelt before the monument to the Katyn officers at a military cemetery in Warsaw.

But the question of repentance has refused to be laid to rest. On the eve of Vladimir Putin's visit to Poland in 2002, President Aleksander Kwasniewski demanded official apologies from his Russian counterpart. The current Polish leader Lech Kaczynski still insists on them.

Although Putin has apologized for the past in Budapest and Prague, he is unlikely to do so in Poland. During that visit to Poland in 2002, he refused to draw comparisons between Nazi and Stalinist crimes, instead suggesting that it might be possible to extend the Russian law on the rehabilitation of victims of Stalinism to the Polish citizens involved. But when campaigners from Memorial, a Moscow based human rights group, appealed to a Moscow court for the relatives to be granted the status of victims of political repression, the answer was a categorical "no".

21 września 2007 roku - cztery dni po 68. rocznicy wkroczenia wojsk radzieckich do Polski - na ekrany kin wchodzi obraz Andrzeja Wajdy „Katyń".

2007-09-18T07:21:00.001-07:00

21 września 2007 roku - cztery dni po 68. rocznicy wkroczenia wojsk radzieckich do Polski - na ekrany kin wchodzi obraz Andrzeja Wajdy „Katyń".

„Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy/ Po miskach czerepów - robaków gonitwy/ Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi", śpiewał Jacek Kaczmarski w utworze „Katyń".

Od zbrodni katyńskiej minęły już lata. Lata prób fałszowania historii. Lata tajemnic, które prawdopodobnie nigdy nie zostaną ujawnione. Lata, podczas których rodziny pomordowanych nie mogły nawet zapalać zniczy na symbolicznych grobach swoich bliskich.

Dlatego też „Katyń" - w zamierzeniu reżysera - nie będzie próbą ukazania pełnej prawdy o tym wydarzeniu. Wciąż bowiem wiele archiwów nie zostało otwartych, nie znamy wszystkich szczegółów. Będzie historią ich rodzin. Tych, którzy przeżyli i do końca mieli nadzieję, że ich najbliżsi powrócą.

- Nie chciałbym, aby film „Katyń" był moim osobistym poszukiwaniem prawdy i zniczem zapalonym na grobie kapitana Jakuba Wajdy - stwierdził reżyser, którego ojciec zginął w katyńskim lasku.

Współczesne media przyzwyczaiły nas do widoku masowej śmierci. Dziś bardziej oddziałuje na nas tragedia pojedynczego człowieka niż tysięcy czy milionów. Wajda poprzez „Katyń" chce pokazać indywidualne cierpienie rodziny oczekującej na wieści o zaginionym mężu, ojcu, bracie... Cierpienie wywołane nie tylko tęsknotą i pustką pozostawioną przez pomordowanych, ale i rozgoryczeniem wywołanym przez brak pamięci o nich w nowym ustroju oraz kłamstwami płynącymi z ust odpowiedzialnych za mord.

I to właśnie m.in. o pamięć po oficerach Wajda walczy swoim najnowszym filmem. - Nie tak dawno temu w jednym z telewizyjnych programów gimnazjalista zapytany z czym kojarzy mu się 17 września, odpowiedział, że z jakimś świętem kościelnym. Może dzięki naszemu filmowi młody człowiek zapytany o Katyń będzie potrafił powiedzieć coś więcej niż to, że Katyń to nazwa miejscowości niedaleko od Smoleńska - mówi reżyser.

Marcin Szewczyk
(marcin.szewczyk@dlastudenta.pl)

Patronat medialny nad długo oczekiwanym filmem Andrzeja Wajdy objęła Telewizja Polska.

2007-09-17T09:04:00.000-07:00

"Katyń" - najnowszy film Andrzeja Wajdy

Patronat medialny nad długo oczekiwanym filmem Andrzeja Wajdy objęła Telewizja Polska. Uroczysta premiera odbędzie się dziś, 17 września w Teatrze Wielkim w Warszawie. „Katyń” wejdzie do kin 21 września.

Opowieść o polskich oficerach pomordowanych podczas II wojny światowej przez NKWD w Katyniu. Obraz tragedii nieświadomych zbrodni kobiet, które czekały na swoich mężów, ojców, synów i braci. Bezkompromisowe rozliczenie kłamstwa, które miało kazać Polsce zapomnieć o swoich bohaterach. Film o niezłomnej walce o pamięć i prawdę, dzięki którym możemy dziś żyć w wolnej Polsce.

Początek II wojny światowej. Po inwazji hitlerowskich Niemiec na Polskę, na rozkaz Józefa Stalina, 17 września 1939 na polskie ziemie wkraczają również oddziały Armii Czerwonej. Wszyscy polscy oficerowie trafiają do sowieckiej niewoli. Anna, żona rotmistrza Pułku Ułanów w Krakowie, czeka na męża, a oczywiste dowody, że został zamordowany prze Rosjan przyjmuje z niedowierzaniem. Żona generała w kwietniu 1943 roku dowiaduje się o śmierci męża po odkryciu przez Niemców masowych grobów polskich oficerów w lesie katyńskim. Milczenie i kłamstwa na temat zbrodni także po wojnie rozrywają serce Agnieszce (M. Cielecka), siostrze pilota, który podzielił los pozostałych polskich żołnierzy. Jedynym ocalałym będzie przyjaciel rotmistrza, Jerzy, który wstąpi do Ludowego Wojska Polskiego.

Jak będzie wyglądało po wojnie życie kobiet czekających na swych ukochanych w państwie polskim, które wciąż zależne jest od radzieckiej Rosji? Czy dla tych, którzy zaakceptowali nowy ustrój, ojczyzna i wolność będą miały wciąż to samo znaczenie?

Uroczysta premiera filmu „Katyń” odbędzie się 17 września w Teatrze Wielkim w Warszawie. Pokaz filmu towarzyszyć będzie także gali otwarcia Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Honorowy patronat nad filmem objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wraz z Małżonką.

Producentami filmu są Akson Studio, Telewizja Polska SA, Telekomunikacja Polska oraz Polski Instytut Sztuki Filmowej.

Katyn murdered Polish soldiers by NKWD

2007-09-17T08:11:00.001-07:00

Katyn murdered Polish soldiers by NKWD

Subscribe to our free Weekly Newsletter
Awards, deadlines, news, ...

Festival
Search by country or month
In action this month, week
Our selection
Past coverage 1995-2004
Posters
Oscars - Cannes - Berlin
Venice - Sundance

Film
Advanced search
Our selection
Ones To Watch
Posters
Watch MOVIES online

Newsletter
Search Engine
Links

Web filmfestivals.com

Wajda's "Katyn" to open Gdynia Festival
September 4, 2007

Andrzej Wajda, 81, the dean of Polish filmmakers and generally recognized as one of the all time great film directors -- period -- will open the 32nd Polish Feature Film Festival in Gdynia on September 17. This long awaited dissertation on the egregious massacre of Polish officers (POW!) in WW II perpetrated by the Russians -- then cynically blamed by them on the Germans
-- has been a pet project brewing in the mind of the Polish screen maestro for a number of years. The new Wajda opus will premiere at the annual Review of Polish Feature Films out of competition. With a budget estimated at around 15 million Zloty this is one of the most expensive productions in Polish film history, which has become more or less par for the course whenever a new Wajda film is involved. Walda has been relatively inactive in the new Millennium up till now, and, considering his age, some thought that the long projected Katyn story would never actually reach the screen. He mentioned it to me, casually, as "something he was working on" during a reception at the Warsaw Jewish Film Festival some three years ago, but since his last big film, "Zemsta" in 2000 had been rather poorly received, both at the box-office and critically, and since he did not look very vigorous at the time, I was harboring both hopes and doubts.

The current film is the first time that this momentously painful event of XXth Century Polish history has come in for the full treatment on screen in Poland. During Communism it was a "no-no" even to mention it, let alone make a film about it, and it was only after Glasnost' and the breakup of the Soviet Empire that the Russians finally came clean regarding their guilt in this matter of unconscionable mass murder -- under Stalin, of course -- although it was an "open secret" everywhere else. Many overseas Polish communities have erected Katyn monuments over the years, one of the largest is in Toronto. Wajda's own father was an officer in the Polish Army during WW II and might well have been a victim of the Katyn obscenity. So, after much speculation, finally, here it is --"Katyn" according to Wajda, Poland's most prominent filmmaker and one who has served as a kind of celluloid conscience of the Polish people for five long decades. As for the expected "production values", the gold-plated credits will probably take ten minutes to roll by, but suffice it to say that the lensing duties were discharged by Poland's number one cameraman, Pawel Edelman, the music is by another Polish national treasure, Krzysztof Penderecki, and the all star cast reads like a who's who of top Polish actors.

Depending on how you count this versatile and prolific director's "complete"
features, exclusive of contributions to international omnibus films (such "Love at Twenty") documentaries of various types, and other works in other countries, "Katyn" can be listed as his 35th major feature film, reckoning from his debut long metrage, "Pokolenie" (Generation) in 1955. In his extremely varied directorial career embracing over half a century Wajda has always been very active in "legit" theater as well as TV, so his actual list
of complete directed works would be at least twice as long. At one point,
harassed by the Polish Communist establishment he left the country altogether, took up residence in France, and came up with one of his many masterpieces, "Danton", starring Gerard Depardieu as the celebrated hero of the French Revolution. He has also made a number of films in Germany, and one about Pope John Paul II, in Italy. He received a special Oscar for his life's work in Hollywood in 2000, and has been decorated with so many other high level awards in Poland and elsewhere, all over the globe, that to list them all would constitute something of a tedium. His most overtly political opus "MAN OF STEEL", shot on the spot at the Gdansk shipyards during the early Solidarity strikes in 1970, took a Golden Palm top prize at Cannes in 1971, and two of his films were awarded in Venice , "Kanal" ('57), and "Ashes and Diamonds" in 1959.

Wajda films were nominated for a best foreign language Oscar on three different occasions: 1974 for Ziemia obiecana (Promised Land), 1979 for Panny z Wilka (The Young Girls of Wilko) in 1982 for "Czlowiek z Zelaza"
("Man of Iron", in which young electrician and Polish president-to-be, Lech Walesa, appeared as himself!), but it was not until the year 2000 that the Hollywood Establishment finally saw fit to recognize him up front with a career Oscar -- the first such award ever accorded to a Central European director. On the occasion American president Bill Clinton called in a personal message of congratulations, attesting to the truly high esteem in which Mr. Wajda is held globally.

Among his other countless awards and honors one may mention the Special Jury Award at the Cannes International Film Festival for "KanaL" in 1957, the Jury and FIPRESCI Award at the International Film Festival in Venice for "Ashes And Diamonds" in 1959, and the Kyoto Prize, Japan's equivalent to the Nobel Prize. With the prize money that he received from this Japanese award he set up the Manggha Centre of Japanese Art in Krakow. When he finally was accorded the long overdue Honorary Academy Award for lifetime achievement in 2000, Steven Speilberg commended him with the following words; "Wajda belongs to Poland, but his films are part of the cultural treasures of mankind".

Small wonder that the international film community is now awaiting the octogenarian Polish director's latest work, "Katyn" with both high curiosity and Great Expectations.

Alex Deleon, Los Angeles
September 3, 2007

‘Dear Dad, why aren’t you coming back?’ Katyn Andrzej Wajda 2007

2007-09-16T05:35:00.000-07:00

‘Dear Dad, why aren’t you coming back?’ Katyn Andrzej Wajda 2007 - billboards featuring fragments of letters addressed to Polish officers killed by Stalin’s NKVD in the Katyn forest in 1940 are a part of a promotional campaign preceding the premiere of Andrzej Wajda’s film about one of the most tragic events in Polish history.

Michal Kubicki reports

Some 22 thousand Polish officers were taken prisoner by the Red Army when the Soviet Union invaded eastern Poland in September 1939, 17 days after the Nazi attack on Poland. On orders from Stalin, the Poles were shot in the Katyn forest. The crime was revealed by the Nazis in 1943 but the Soviet Union blamed Hitler’s Germany for the massacre.

Andrzej Wajda’s film is not a historical account of the tragedy but draws psychological portraits of a group of mothers, wives and daughters of Polish officers. One of the most eagerly awaited Polish films in several decades, it is preceded by a nationwide campaign about Katyń and its place in Polish history. Krzysztof Dudek of the National Cultural Centre which organizes the campaign.

‘In this campaign we prepared billboards and special lessons on DVD which will be sent to schools. The most important point of the campaign will be the premiere of Andrzej Wajda’s film’.

Even though in 1990 the Soviet leader Gorbachev acknowledged Soviet responsibility for the Katyn massacre, Russia still claims it was a crime under civic jurisdiction and therefore no longer subject to prosecution.

‘We lost some time over the past 17 years in our educational process with our historical patriotic upbringing. Our society emerged from communist subjugation and from the communist system of education without any good examples. Our TV did not provide good education. There was not enough effort as far as producing documentary movies on modern history of Poland and Polish-Russian relations. All of a sudden, after 17 years we have another generation which is totally lost as far as historical education is concerned. We have plenty to do in this respect.’

In addition to billboards and educational materials for schools, an album entitled Katyn has just been brought out by the Proszynski Publishers. Iwona Pacholec is one of its editors.

‘Wajda’s film focuses on the lives of several characters – the victims of Katyn and their families. The album can serve as an introduction to the film, with remarks by the director and an outline of the historical background of the tragedy’.

Historian Janusz Cisek is looking forward to the premiere of Wajda’s film.

‘People don’t take education from books any more. It’s through the Internet and movie productions. You can see it judging Spielberg’s films about the Holocaust. It’s the best way of introducing historical education to modern society. I’m keeping my fingers crossed for this movie and am looking forward to the day of its introduction to our cinemas.’

Wajda’s Katyń will be premiered on September 17, an anniversary of the Soviet Union’s attack on Poland in 1939. It remains to be seen if the film proves an artistic success comparable to his most memorable features such as Ashes and Diamonds and Man of Iron.
Wajda Roars
22 February 2006

Andrzej Wajda, Poland's most famous film director, received a Golden Bear for lifetime achievement at this year's Berlinale film festival Feb. 15.

"Cinema is 100 years old, I have been making movies for 52 years," 80-year-old Wajda said prior to the grand gala and declared he intended to complete his latest project-a movie about the Katyn massacre-still this year. "I would still like to compete for a normal Golden Bear." Wajda's own father was murdered in Katyn.

"This is the movie I have been waiting to make the longest," Wajda said. "It could not go into production until Gorbachev brought to Poland and handed over to Lech Wałęsa documents [from Stalin-era secret Soviet archives] confirming that the Katyn massacre had been committed by the NKVD. Then I searched for literary material on which the film could be based. I never found it and so I went for an original screenplay."

Wajda adds the movie will not only deal with the massacre, but also the lie perpetuated for years after the war that the thousands of Polish officers had been gunned down in the Katyn Woods by the Nazis in 1941 and not the Soviets in 1940.

Wajda received the Golden Bear statuette from Dieter Kosslick, the director of Berlinale. Film critic Peter Cowie gave a brief speech about the laureate and Wajda received a standing ovation. During the ceremony, Berlinale viewers saw Pilate and Others, a movie Wajda made in 1972 for the German TV station ZDF. It was inspired by Mikhail Bulgakov's novel The Master and Margarita, which years later Polish readers chose as the most important work in Russian literature.

Asked why he chose the movie for the screening, Wajda explained he believed he owed something to it, as it had never opened in theaters or had been promoted in any way. In Poland, Pilate and Others was only shown for a few days, after which it was banned, apparently after an intervention by the then prime minister, Piotr Jaroszewicz. The movie supposedly offended religious sensibilities.

Born in Suwałki March 6, 1926, Wajda is regarded as one of the main creators of what is known as the Polish film school. In 1949, he enrolled at the direction department of the State Theater Academy in Łódź. He took the first steps on the directing path as an assistant to a veteran of Polish cinema, Aleksander Ford, in a few films they made together. As an independent director, Wajda debuted in 1953 with the movie A Generation. The picture receives a lot of criticism today from Wajda's opponents, who see it as an apology for the communist armed underground during World War II. The movie nonetheless opens Wajda's "war triptych," which won him international acclaim. The two other parts are Canal from 1956, a stirring recount of the final days of the Warsaw Uprising of 1944 (Special Jury Award at the Festival in Cannes) and Ashes and Diamonds, made two years later and portraying the lives of war heroes in the complicated reality of early postwar Poland (FIPRESCI Prize at the International Film Festival in Venice).

In the 1960s and 70s, Wajda made a sequence of film adaptations of prominent works in Polish literature. In 1965 he made The Ashes, a historical drama set in the Napoleonic era and based on the novel by Stefan Żeromski. The year 1972 brought The Wedding, an adaptation of the national play by Stanisław Wyspiański. Two years later came The Promised Land, a drama about early capitalism in the city of Łódź, based on the novel by Nobel Prize winner Władysław Reymont. Wajda revisited pearls of national literature in 1999 by filming Pan Tadeusz: The Last Foray in Lithuania, a movie version of the most famous national epic poem by Adam Mickiewicz. Finally, 2002 brought The Revenge, an adaptation of the most popular comedic play by Aleksander Fredro.

In 1976, Wajda made Man of Marble, one of the most important movies about the postwar history of Poland, devoted to the tragic years of Stalinism. The film was awarded the FIPRESCI prize at the Cannes Film Festival. The sequel, Man of Iron (1981), dealt with the events of August '80 on the Polish Coast and the rise of Solidarity. It won Wajda the Palme d'Or in Cannes.

Wajda received a number of other prestigious awards at the most important film events. Holy Week won him the Berlin Silver Bear for artistic contributions. The Promised Land and The Maids of Wilko were nominated for an Oscar as Best Foreign Language Films. In San Sebastian, Wajda received the Silver Shell for The Wedding and FIPRESCI for Orchestra Conductor. He is a laureate of the French César for Danton. Wajda also won two Gold Medals at the International Film Festival in Moscow, for The Birch Wood in 1971 and The Promised Land in 1975, while Landscape After the Battle brought him a Golden Globe at the festival in Milan.

In 2000, Wajda received a lifetime achievement Oscar. Earlier, his legacy was acknowledged in 1990 with a Felix statuette from the European Film Awards, an honorary Golden Lion in Venice in 1998 and in 1999, a Crystal Iris at the International Film Festival in Brussels.

During a career spanning half a century, Wajda has launched a number of outstanding actors. Names inseparably connected with Wajda include such Polish movies stars as Zbigniew Cybulski (dubbed Poland's James Dean, he died tragically in 1967), Krystyna Janda, Daniel Olbrychski, Wojciech Pszoniak, Andrzej Seweryn and Beata Tyszkiewicz

Katyn Polacy Pamiec Zawsze Zywa

2007-07-03T15:01:00.000-07:00

Katyn Polacy Pamiec Zawsze Zywa
Katyn Polacy nigdy nie zapomna.

1. Golgota Wschodu
Golgota Wschodu zaczyna się w mrocznych czasach pierwszej wojny światowej i rewolucji bolszewickiej. „Cud nad Wisłą” odsunął prawie na 20 lat czerwony terror. Jednakże powrócił on i to powrócił tragicznie, w postaci śmiertelnego wyroku dla państwa polskiego, podpisanego nocą z 23 na 24 sierpnia 1939 r. w Moskwie przez Ribbentropa i Mołotowa. W Historii europy był to moment zwrotny. Z całym cynizmem zjednoczyły się dwa przestępcze totalitaryzmy – hitlerowski i stalinowski. Tajny pakt ustanawiał granicę między imperiami kosztem Polski oraz innych krajów. Nikczemność tego układu była równa cynizmowi argumentów przedstawionych światu.

Rankiem 1 września potężne Niemcy z kilku stron wymierzyli ciosy w Polskię. Polacy stawili rozpaczliwy opór przytłaczającej sile wojennej. Niemcy nie spodziewali się, że będzie on tak silny. Nie bacząc na wszelkie propagandowe wykręty, obraz wydarzeń był dla świata jasny. Jednakowoż jedyną reakcją świata były słowa.
Niemcy, zaskoczenie polskim oporem, już w pierwszych dniach września żądali od Stalina wypełnienia sojuszniczych zobowiązań i natarcia na Polskę ze wschodu.

Sowiecka władza wydała kłamliwe oświadczenie, w którym stwierdzono, że celem operacji sowieckich wojsk jest „wyzwolenie polskiego narodu z nieszczęsnej wojny, w którą został wepchnięty przez nierozsądnych przywódców i danie mu możliwość życia w pokoju”.

Sytuacja na froncie nie była bynajmniej wyklarowana: „16 września w przededniu sowieckiej interwencji – pisał generał Kukiel, 25 polskich dywizji jeszcze walczyło. Na zachód od Wisły była jeszcze prowadzona, z wielką zawziętością, jedna z większych bitew tej kampanii. To była bitwa nad Bzurą (...). Inna bitwa była prowadzona między Wisłą a Bugiem, w pobliżu Tomaszowa (...). Na zachód od Lwowa nieprzyjaciel prowadził trzecią bitwę (...). Obrońcy Lwowa, Warszawy, Modlina i Helu efektywnie kontynuowali odpieranie ataków nieprzyjaciela. Wszystkie niemieckie siły były związane walką albo przemieszczało się. Niczego nie można było odprowadzić i przeznaczyć do użycia w innym miejscu, zapasy bojowe były prawie że wyczerpane. Zgodnie z zeznaniem generała Jodla na procesie norymberskim Niemcy mieli zapasy bojowe na 10-15 dni (...). Polska zmobilizowała milion dwieście tysięcy żołnierzy i jeszcze bynajmniej nie wyczerpała zapasu swoich ludzkich sił. Część zmobilizowanych nie zdążyła jeszcze otworzyć ognia do nieprzyjaciela, równie błyskawicznie rozwijały się wydarzenia. Istniały jeszcze znaczne zasoby ludzkie, czekające i gotowe dalej prowadzić walkę”.

Interwencja ZSRR, która rozpoczęła się 17 września, zaskoczyła Polskę znienacka. Nastąpiła on w sprzeczności ze wszystkimi międzynarodowymi porozumieniami. Była wprost niezrozumiała. Tak postrzegało ją wojsko i miejscowa ludność – całkowicie nie wiedzieli, jak interpretować wejście sowieckich wojsk i jak na nie reagować. Po stronie sowieckiej sytuacja była jasna. Nie bacząc na obronę Warszawy, na trwające walki, należało uderzyć na Polskę, aby zabezpieczyć dla siebie korzyści, odnośnie których Stalin dogadał się wcześniej z Hitlerem. Uderzenie nastąpiło w momencie, gdy niemieckie oddziały zaczęły przekraczać linię określoną paktem Ribbentrop-Mołotow.

Sowiety rzuciły na Polskę 7 armii zgrupowanych na dwóch frontach: Białoruskim na północy i Ukraińskim na południu w ogólnej liczbie około miliona żołnierzy. Z armią współdziałały pograniczne jednostki NKWD.

Jednakże oddziałom rozmaicie tłumaczono cel kampanii, zaczynając od „braterskiej pomocy i współdziałania z robotniczymi powstańcami oraz chłopami z Białorusi i Polski” do „aby nie dopuścić do zajęcia przez Niemców ziem zamieszkanych przez Ukraińców”. Jakby nie było, do 29 września, nie bacząc na to, że ani sowieckie wojska, ani polskie nie toczyły ze sobą zażartych walk, Armia Czerwona straciła 743 zabitych i 1829 rannych. Wojsko Polskie 600 – 800 zabitych i około 1500 rannych. Do 27 września na Froncie Ukraińskim wzięto do niewoli 44.216 polskich jeńców, rozdzielonych do no największych obozów: równieńskiego, gdzie przytrzymywano jeńców rodem z Ukrainy zachodniej i Białorusi – 23.163 ludzi, Putiwlskim – 9.064 i Starobielskim – 7.235 ludzi.

Sowieckie pododdziały otrzymały rozkaz zmiecenia z oblicza ziemi każdego, kto sprzeciwia się wypełnieniu tej historycznej chwili; „wyzwolenia naszych braci”. Ten rozkaz podpisał, późniejszy ulubieniec zachodnich polityków, ówczesny komisarz okręgu kijowskiego – Nikita S. Chruszczow. Zrzucane na froncie ulotki, napisane w dziwnym, pełnym błędów, języku polskim, były wprost prowokacyjne. Oto fragment jednej z nich:

„Żołnierz polskiej armii! (...). Ministry i genrały zabrały złoto, które ukradły i tchórzliwie uciekli, zostawiają armię i cały naród na łasce losu. Armia polska doznała srogiej porażki i nie ma warunków, by poprawić swoje położenie. Wam, dzieciom, waszym żonom, braciom i siostrom zagraża śmierć głodowa i zniszczenie. W tych ciężkich dla was dniach Związek Radziecki wyciąga do was ręce bratniej pomocy. Nie stawiajcie oporu Robotniczo-chłopskiej armii Czerwonej. Wasz opór jest daremny i przeznaczony jedynie na zgubę. Nie idziemy do Was jako zaborcy a jak wasi klasowi bracia, jako Wasi oswobodziciele od ucisku obszarników i kapitalistów. Wielka i niezwyciężona Czerwona Armia niesie na wszystkich sztandarach ludziom pracy braterstwo i szczęśliwe życie. Żołnierze polskiej armii! Nie przelewajcie nadaremnie krwi za obce Wam interesy obszarników i kapitalistów. Zmuszają Was do ucisku Białorusinów i Ukraińców. Polskie klasy panujące rozsiewają niezgodę między polakami, białorusinami i ukraińcami. Pamiętajcie! Nie może być wolnym naród uciskający inne narody. Ludzie pracy, białorusini i ukraińcy – Wasi ludzie pracy a nie wrogi. Razem z nami budujcie szczęśliwe i pomyślne życie. Rzucajcie broń! Przechodźcie na stronę Armii Czerwonej! Wam obiecana wolność i szczęśliwe życie".
17 września 1939 roku.
Głównodowodzący frontu Białoruskiego
Dowódca armii drugiej rangi Michaił Kowaliew”.

Przeraża podstępność tego wezwania, jego łgarstwo i dążenie do skłócenia mieszkańców zajmowanych ziem. Podjudzanie jednych przeciw drugim było było stałą metodą sowieckiej propagandy.

Na froncie ukraińskim była w ulotkach stosowana podobna metoda:

„Żołnierze! W ciągu ostatnich dni armia polska została ostatecznie rozgromiona. Żołnierze miast: Tarnopol, Kałacz, Równe i Dubno, w liczbie 60 tysięcy ludzi, przeszli dobrowolnie na naszą stronę. Żołnierze! Co wam pozostało? Dlaczego ryzykujecie życie? Wasz opór jest bezskuteczny. Oficerowie pędzą was ku bezsensownej rzezi. Oni nienawidzą was i wasze rodziny. To oni rozstrzelali waszych delegatów, których wysłaliście z propozycją kapitulacji. Nie wierzcie swoim oficerom. Oficery i generały to wasi wrogowie. Oni pragną waszej śmierci. Żołnierze! Zabijajcie waszych oficerów. Nie podporządkowujcie się rozkazom waszych oficerów. Przegońcie ich z waszej ziemi. Śmiało przechodźcie do nas, waszych braci, do Armii Czerwonej. Tu znajdziecie przychylność i troskę o was. Pamiętajcie, że jedynie Armia Czerwona oswobodzi polski naród od nieszczęśliwej wojny a wy otrzymacie możliwość rozpoczęcia życia w pokoju. Wierzcie nam! Armia Czerwona Związku Radzieckiego – to wasz jedyny przyjaciel".
Dowodzący frontem Ukraińskim
S. Timoszenko”.

W pierwszą rocznicę napadu na Polskę moskiewska prasa wymieniła polskie straty. Na froncie Ukraińskim wzięto do niewoli 10 generałów, 52 pułkowników, 72 podpułkowników, 5.131 oficerów, 4.069 podoficerów i 191.223 szeregowców.

W bitwie grodnieńskiej do niewoli dostało się 38 oficerów, 28 podoficerów i 1,477 szeregowych. Zabitych zostało 350 oficerów. W rejonie Dubna do niewoli dostało się 500 oficerów i 5.500 szeregowych.

W trakcie likwidacji grupy generała W. Andersa jeńcami było 2 generałów, 3 pułkowników, powyżej 50 podoficerów i 1.000 szeregowych.

W rejonie Włodzimierza Wołyńskiego do niewoli dostało się 1.500 oficerów i 12.000 szeregowych a druga formacja wojskowa wzięła do niewoli 15.000 żołnierzy i oficerów.

W rejonie Lublina jeńcami stało się 3.000 oficerów i szeregowych. Według oceny źródeł moskiewskich liczba jeńców wojennych zamknęła się w liczbie 250 tysięcy.

Według oceny generała Andersa w okresie 1939-1941 w sowieckie ręce dostało się powyżej miliona Polaków służących w wojsku, włącznie z internowanymi na Litwie.

Echo tragedii Katyńskiej w 60 rocznicę rozlega się po całym świecie. Zanadto już nie układały się w ramki formalnej logiki rozmiary tego, co się stało. Katyń, ze zwykłego miejsca geograficznego pod Smoleńskiem, przekształcił się w symbol. I jak przystało symbolowi, przysłonił on sobą tragedię pozostałych obozów polskich żołnierzy. Ale przecież, oprócz Katynia, była tragedia obozu z Ostaszkowa po Rżewem i ze Starobielska na Ukrainie.

Po 17 września 12 milionów polskich obywateli, w tej liczbie około 4 milionów Polaków, znalazło się w ZSRR. Z polecenia Prezydium Rady Najwyższej ZSRR od 29.11.1929 roku im wszystkim zostało nadane sowieckie obywatelstwo. Deportowano z tych terenów około 600 tysięcy ludzi a w czasie stalinizmu w głąb ZSRR przymusowo wywieziono 1,5-1,8 miliona ludzi.

http://www.radiomaryja.pl/pdf/pdf.php?r=ar&id=55
GOLGOTA WSCHODU - zapomniane i zakłamane ludobójstwo

Nasz Dziennik, Nr 54 (2464), ss. 20 - 21, 4-5 III 2006 r.

Rozmowa z dr. Grzegorzem Jędrejkiem, prawnikiem, pracownikiem naukowym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego

Co oznacza termin „Golgota Wschodu"?

- Twórcą pojęcia „Golgoty Wschodu" jest Papież Jan Paweł II. Ojciec Święty, jak wielokrotnie podkreślał w swoich dziełach, doświadczył podobnie jak jego rodacy dwóch totalitaryzmowi nazistowskiego i komunistycznego. Wbrew pozorom oba miały wiele cech wspólnych. Przede wszystkim stanowiły nową „religię", która w przeciwieństwie do chrześcijaństwa była religią nienawiści. Nienawiść ta była ukierunkowana na tzw. podludzi w systemie nazistowskim i tzw. wrogów ludu w systemie komunistycznym. Polaków zaliczono do obu tych grup. Byli Słowianami, czyli w rozumieniu nazistów podludźmi, jak również nie przejawiali entuzjazmu wobec ideologii komunistycznej. W pewnym uproszczeniu Golgota Wschodu oznacza zatem eksterminację naszego Narodu dokonaną na ziemiach wschodnich po 17 września 1939 roku. Można powiedzieć, że Golgota Wschodu jest lustrzanym odbiciem Golgoty Zachodu. Nie należy także zapominać, że Golgota Wschodu obejmuje także zbrodnie popełnione na Polakach przez nacjonalistów ukraińskich.) litewskich.

Czy możemy mówić o podłożu ideologicznym Golgoty Wschodu?

- Ideologia komunistyczna narodziła się w XIX stuleciu. Marks i Engels podali gotową receptę na szczęście doczesne. Receptę taką miała stanowić dyktatura proletariatu. Uznano, że należy zlikwidować własność prywatną, religia jako „opium dla ludu" miała zostać sprowadzona do roli, jaką odgrywały starożytne mity. Państwem, w którym ideologia komunistyczna padła na podatny grunt, była skorumpowana, źle zarządzana, biedna Rosja. Hasła rewolucji przejęli tzw. zawodowi rewolucjoniści, jak Lenin, Stalin, Tracki i inni. Dość szybko okazało się, że obowiązuje zasada „cel uświęca środki". W celu zdobycia i utrzymania władzy powstał aparat terroru, którego ofiarą padło kilkadziesiąt milionów mieszkańców Rosji. Za przeciwników państwa sowieckiego uznano Polaków. Bolszewicy nie mogli zapomnieć roku 1920, kiedy to Polacy nie tylko nie chcieli wziąć udziału w rewolucji światowej, ale kosztem ogromnej daniny krwi ją uniemożliwili. Polska w 1920 r. stanęła na drodze Leninowi, a w 1939 r. Stalinowi i Hitlerowi. Cena, jaką przyszło zapłacić za taką postawę, była straszliwa. Zagrożony został byt biologiczny naszego Narodu.

Czy znamy liczbę ofiar Golgoty Wschodu?

- Nadal nie dysponujemy bilansem strat zarówno osobowych, jak i materialnych, jakie poniosła Polska na Wschodzie. Należy podkreślić, że bilans taki w odniesieniu do zbrodni nazistowskich został sporządzony w 1947 roku. Nadal trwają zakrojone na szeroką skalę badania, które mają ukazać straty, jakie w wyniku okupacji hitlerowskiej poniosły polskie miasta. W odniesieniu do Golgoty Wschodu panuje niezrozumiałe milczenie. Przedstawione dane mają charakter szacunkowy, l tak ocenia się, że w latach 1940-1941 deportowanych w głąb Związku Sowieckiego zostało ok. 2 min Polaków, z których większość zginęła. Trudne do uchwycenia są szkody, jakie ponieśli Polacy po powrocie z „nieludzkiej ziemi". Z całą pewnością znaczna ich część stała się inwalidami. Wielu nabawiło się chorób psychicznych, uniemożliwiających prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Szacuje się, że 50 proc. ofiar obozów koncentracyjnych przedwcześnie zmarło. Z całą pewnością co najmniej taki odsetek więźniów obozów sowieckich zakończył przedwcześnie życie. Trudne do wyliczenia są także straty materialne. Przede wszystkim każda z deportowanych osób musiała zostawić swój, często gromadzony przez pokolenia, dobytek.

Najbardziej znaną cząstką Golgoty Wschodu jest zbrodnia katyńska...

- Jest to zbrodnia wyjątkowa pod wieloma względami. Ksiądz prałat Zdzisław Peszkowski w uregulowaniu sprawy Katynia widzi klucz do rozstrzygnięcia wszystkich zbrodni komunistycznych. Nie budzi wątpliwości precedensowy charakter zbrodni. Została ona wykonana na polecenie najwyższych władz państwa sowieckiego. Na dokumencie z 5 marca 1940 r. widnieją podpisy najważniejszych osób w państwie sowieckim: Stalina, Berii, Woroszyłowa, Mołotowa i Mikojana oraz Kalinina i Kaganowicza. Nie ma wątpliwości, że w dziejach świata nie ma zbrodni, która objęłaby tak duży odsetek kadry oficerskiej danego państwa. Katyń stanowi tragiczne wydarzenie w dziejach Polski, które na trwałe znalazło miejsce w historii powszechnej. Zbrodnią zajmowały się parlamenty wielu państw, w tym Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Do dziś żaden trybunał nie stwierdził, że była to zbrodnia ludobójstwa.

Czy istnieją jeszcze „białe plamy" dotyczące Golgoty Wschodu?

- Problematyka Golgoty Wschodu od samego początku związana jest z zakłamaniem, a także zapomnieniem. Historiografia polska od zakończenia II wojny światowej aż do 1989 r. przemilczała albo też całkowicie zakłamywała prawdę o stosunkach polsko-sowieckich. Wydaje się, że pomimo podjętych w III Rzeczypospolitej prób, nadal funkcjonuje stan „półprawd" dotyczących ludobójstwa dokonanego na Wschodzie. Należy mieć nadzieję, że w szczególności IPN w sposób bardziej widoczny niż dotychczas będzie przyczyniał się do zmiany istniejącej sytuacji.

Wielu historyków podkreśla, że nie można stawiać na jednej szali zbrodni nazistowskich i komunistycznych...

- W licznych kręgach opiniotwórczych w Polsce i nie tylko, dużą popularnością cieszy się teza, że ludobójstwo komunistyczne było bardziej „humanitarne" od ludobójstwa faszystowskiego. Podkreśla się przy tym, że w systemie niemieckim obowiązująca rygorystycznie doktryna rasistowska wykluczała jakiekolwiek „ułaskawienie" rasy uznanej za niższą. W dalszej perspektywie czasowej nie było zatem możliwości ocalenia. W przypadku totalitaryzmu komunistycznego opowiedzenie się po stronie władz miało dawać szansę na przeżycie. Jest to bardzo mylna perspektywa. Nie można zgodzić się z tezą, że Sowieci mordowali tylko przeciwników ideologicznych. Jeżeli tak, to takim przeciwnikiem były całe narody, w tym także Naród Polski. Czy ktoś pytał deportowanych Polaków o poglądy polityczne? Do decyzji o wywózce, która często była równoznaczna z wyrokiem śmierci, wystarczyło, że dana osoba była Polakiem lub nosiła polsko brzmiące nazwisko. Czy z przyczyn ideologicznych w 1929 r. zesłano do łagrów wszystkich historyków i językoznawców, a w 1930 r. wymyślono fikcyjną „Partię Przemysłową" i do gułagów zesłano 200 tysięcy urojonych członków urojonej partii? Możemy stwierdzić, że totalitaryzm komunistyczny był bardziej niebezpieczny od hitlerowskiego. Ten pierwszy skazywał bowiem na wyroki śmierci nie tylko w oparciu o kryterium narodowe, ale także z racji wykonywania danego zawodu. Często brak było w ogóle przyczyny, dla której dana osoba skazana została na śmierć.

Czy prawdziwa jest teza, że ofiary terroru komunistycznego miały większe szansę na przeżycie niż ofiary terroru nazistowskiego?

- W państwie, w którym panował totalny chaos, jedynym sprawnie działającym mechanizmem były struktury NKWD. Doprowadziły one do perfekcji „techniczną stronę" mordowania Polaków. Oprawcy stalinowscy byli w tej mierze bardziej skuteczni od Niemców. Dlatego też każdy, kto stanął na miejscu egzekucji, nie mógł wyjść żywy. Słyszeliśmy natomiast o wielu, którzy przeżyli miejsca kaźni hitlerowskiej, i tak np. możemy przeczytać, że w położonych kilkanaście kilometrów od Wilna Ponarach zostało zamordowanych ponad 100 tyś. Żydów i Polaków. Pod zabitymi, zrzucanymi do ogromnych dołów, uratowało swoje życie kilka osób. Taka sytuacja była niemożliwa w Katyniu. Nikt, kto stanął przed swoim sowieckim oprawcą, nie mógł przeżyć. Warto przy tym pamiętać, że w Katyniu zginęli żołnierze, często młodzi ludzie, którzy z pewnością stawiali opór. Nie mieli oni jednak żadnych szans w walce z perfekcyjnie zorganizowaną machiną śmierci.

Jakie są źródła pobłażliwego traktowania przez Zachód zbrodni komunistycznych?

- Możemy wyróżnić kilka przyczyn takiej postawy, której wyrazem jest chociażby opór w potępieniu tych zbrodni, z którym spotykamy się w gremiach unijnych. Przede wszystkim państwa Europy Zachodniej nie doświadczyły same prawdy o sowieckim ludobójstwie, gdyż Polacy w 1920 r. powstrzymali ofensywę rewolucji proletariackiej. Inaczej jest ze zbrodniami nazistowskimi, które dotknęły większość państw europejskich. Po drugie, zbrodnie stalinowskie nie zostały nigdy osądzone. W Norymberdze przedstawiony został czytelny dwubiegunowy podział świata; z jednej strony Niemcy i ich sprzymierzeńcy, odpowiedzialni za ludobójstwo, a z drugiej walcząca o pokój reszta świata, której istotnym elementem był Związek Sowiecki. Taka nieprawdziwa perspektywa nigdy nie została zweryfikowana w skali światowej. Jest to jedna z przyczyn, dla których ideologia komunistyczna ma nadal miliony swoich zwolenników.

Jak Pan odbiera uchwałę Sejmu o zgłoszenie księdza prałata Zdzisława Peszkowskiego do Pokojowej Nagrody Nobla?

- Z uznaniem przyjąłem decyzję Sejmu. Przesłanie księdza prałata „prawda - pamięć - prawo - przebaczenie" ma przecież charakter uniwersalny.

Polska Golgota Wschodu

Najpierw zamordowano niewinnych ludzi, a potem, na pięćdziesiąt lat zamordowano prawdę o tym. Jesteśmy tu, aby dać tej prawdzie świadectwo – mówił poseł Stanisław Żmijan, podczas uroczystości odsłonięcia pomnika „Polska Golgota Wschodu”, które odbyły się w niedzielę, 18 września.
Termin uroczystości wybrano nie przypadkowo, w tych dniach przypadały bowiem rocznice - Zbrodni Katyńskiej, powstania Solidarności i agresji sowieckiej na Polskę. A o ich randze świadczy najlepiej lista gości, wśród których znaleźli się parlamentarzyści, władze powiatowe, miejskie i gminne, przedstawiciele NSZZ Solidarność i organizacji kombatanckich, duchowieństwo z ks. dziekanem Michałem Domańskim na czele. Do Międzyrzeca zjechali ponadto bialski prezydent Andrzej Czapski, Edward Pawłowski – rektor siedleckiej Akademii Podlaskiej, Józef Bergier – rektor bialskiej PWSZ, Janusz Palikot – znany lubelski przedsiębiorca oraz wydawca tygodnika OZON, płk Mirosław Smoleń z Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, Jerzy Karczewski z Rady Pamięci Walki i Męczeństwa. Były także poczty sztandarowe, chóry i orkiestra. W komplecie stawił się komitet budowy pomnika: poseł Stanisław Żmijan, burmistrz Stanisław Lesiuk, Wacław Puka, Waldemar Czempiński, dr Józef Geresz i Anna Szafrańska.

Powrót do korzeni
Uroczystości rozpoczęła msza św. dziękczynno-błagalna w intencji Ojczyzny. - Ewangelia uczy nas, że wobec człowieka nie należy postępować jedynie według rachunku ekonomicznego, ale trzeba kierować się miłością – przypominał w wygłoszonej homilii ks. infułat Kazimierz Korszniewicz. - Każdy człowiek ma prawo do godnego życia. Każdy ma prawo być człowiekiem i rozwijać swoje człowieczeństwo. Jeżeli wszyscy będą mieli warunki jako takie, zapewnione minimum socjalne, to wtedy rozwijała się będzie i Ojczyzna, i ekonomia. Dlatego nie rachunek ekonomiczny w kierunku wyzysku człowieka, ale rachunek ekonomiczny w celu rozwoju Ojczyzny i narodu.
Ks. Korszniewicz mówił, że dziś gdy spoglądamy na świat, na naszą Ojczyznę, widzimy smutne i bolesne doświadczenia i właśnie dlatego konieczny jest powrót do korzeni Solidarności: - Trzeba nam dziś solidarności umysłu, serca i ducha. Nie programy wyborcze mogą nas dziś zjednoczyć ale program ewangeliczny. Obiecywano nam po 100 mln a miliardy wzięli inni, o których nie będziemy dzisiaj wspominali. Naród polski nadal cierpi, Ojczyzna nasza nadal cierpi, cierpią ludzie, cierpią dzieci i młodzież, która ma być przyszłością narodu. Cierpią, bo brak jest formacji duchowej, moralnej, katolickiej.

Kamienie wołać będą
- Dzisiaj trzeba nam otrzeźwienia. Wszystkim, tym na górze i nam na dole. Trzeba nam dzisiaj stawać po stronie Boga, po stronie wartości, po stronie świętości człowieka, rodziny i małżeństwa – mówił proboszcz parafii św. Józefa. - Stajemy w przededniu wyborów. Niech Bóg oświeci nasze serca i umysły abyśmy wybrali najlepszych. Prośmy Boga, aby te wybory były szczęśliwe, abyśmy umieli wyciągnąć lekcję z tego co przeżywaliśmy w ostatnich latach. Dzisiaj trzeba nam postawy na wskroś patriotycznej, którą mieli nasi bohaterowie.
Ks. Korszniewicz polemizował także z osobami, które krytykują stawianie pomników, będących świadectwem naszej historii. - Mówią po co pomniki, (...) ale jak mówił Stanisław Staszic: naród który traci pamięć nie jest godny miana narodu. A pamięć się zaciera. Kto dzisiaj myśli o Katyniu, o Syberii, o wszystkich miejscach kaźni, o agresji bolszewickiej? Wszyscy jesteśmy zapatrzeni w przyszłość, ale aby dobrze realizować przyszłość trzeba uczyć się historii. I dlatego bluźni ten kto mówi po co pomniki. Prorok Izajasz głosił: jeśli wy milczeć będziecie, kamienie za was wołać będą. I te kamienie, które tu kładziemy będą krzyczeć, że była dokonana zbrodnia ludobójstwa na polskim narodzie. Dlatego módlmy się i wołajmy Matko Jasnej Góry, Pani Częstochowska, Gwiazdo Śliczna Wspaniała świeć na polskiej ziemi, prowadź nasz naród do zwycięstwa, ucz nas jak kochać i żyć na co dzień.
Na zakończenie liturgii ksiądz Korszniewicz poświęcił ziemię przywiezioną z Katynia i Borowicz. Po złożeniu kwiatów pod pomnikami Prymasa Tysiąclecia oraz Jana Pawła II, dokonano symbolicznego przecięcia wstęgi przy nowym pomniku.
- Najpierw zamordowano niewinnych ludzi, a potem, na pięćdziesiąt lat, zamordowano prawdę o tym – mówił poseł Żmijan, przewodniczący komitetu obchodów 65 rocznicy zbrodni katyńskiej oraz 25 rocznicy powstania Solidarności. - Odsłaniamy ten pomnik, aby dać świadectwo prawdzie, prawdzie o najlepszych synach i córkach tego narodu, także tej ziemi międzyrzeckiej.
Odsłaniamy ten pomnik i manifestujemy nie dlatego, że chcemy odwetu, zemsty. Chcemy przebaczyć i jednocześnie ożywić pamięć, aby te wydarzenia nie zostały zapomniane.

Szaniec niezwyciężony
Z kolei dr Geresz mówił o symbolice pomnika. - Ktoś może powiedzieć, że dziwny jest ten pomnik, bo dominują w nim kamienie. Te kamienie symbolizują tych, którzy oddali za Ojczyznę życie i stworzyli szaniec, którego żaden wróg nie zwyciężył.
Wzruszające było wystąpienie Alfreda Netczuka, który przywiózł ziemię z Borowicz, gdzie zginął jego ojciec. - Został aresztowany przez NKWD i wywieziony do tej nieludzkiej ziemi. Nie przeżył tej Golgoty Wschodu i został pochowany w Borowiczach. Bardzo długo nie mogliśmy dowiedzieć się za co został aresztowany i gdzie jest pochowany. Dopiero po wielu latach poznaliśmy prawdę. Zabrali go, bo należał do Armii Krajowej, bo był dobrym Polakiem.
Alfred Netczuk opowiadał o nieludzkich warunkach, w jakich przetrzymywano Polaków w Borowiczach. Wspominał także „wyzwolenie” Międzyrzeca w 1944 roku. - Byłem świadkiem gehenny, którą zgotowała nam sowiecka władza. Ludzie witali tych „wyzwolicieli” z nadzieją, bo przecież podczas okupacji niemieckiej zginęła połowa mieszkańców miasta. Widziałem jak wyszli z lasu żołnierze AK, jak szli Lubelską i ludzie witali ich oklaskami i kwiatami. Radość było krótka. Wkrótce do miasta zaczęły zjeżdżać jednostki NKWD, rozpoczęły się aresztowania. W nocy z 2 na 3 listopada z domów zabrano około 150 ludzi. 20 listopada ponad pięćdziesięciu wywieziono, w tym mojego ojca.

Pro Memoria
Uroczystości były okazja do wręczenia licznych medali i odznaczeń. Za wybitne zasługi w utrwalaniu pamięci o ludziach, którzy walczyli o niepodległość i ich czynach, medalem Pro Memoria odznaczono proboszcza parafii św. Józefa. Ponadto ks. infułat, „za pracę dla dobra Ojczyzny i Kościoła”, otrzymał także dyplom uznania i odznakę honorową AK, przyznaną przez Zarząd Główny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Co więcej, wręczono mu także Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
Postanowieniem Zarządu Głównego Związku Sybiraków, za szczególne zasługi dla związku, odznaki honorowe przyznano dla burmistrza Lesiuka, dr Geresza, Wandy Oleszczuk oraz Zygmunta Kryńskiego. Kilkanaście osób odznaczono Krzyżem Zesłańców Sybiru.
Najważniejsze podczas tej uroczystości były jednak medale przyznane z okazji 25-lecia powstania NSZZ Solidarność, które szef bialskiej Solidarności Stefan Konarski wręczał razem z posłem Żmijanem. Otrzymały je osoby osobiście zaangażowane w tworzenie związkowych struktur w 1980 roku: Zbigniew Wasylow, Andrzej Welk, Tadeusz Żelisko, Regina Kuberska, Stefania Wojtowicz, Jan Przychodzki, Franciszka Koszewska, Barbara Chmielewska, Maria Gomółka, Marian Olesiejuk, Marianna Patoka, ks. Kazimierz Korszniewicz, Marek Panek, Marek Trochimiak, Stanisław Lesiuk.
Trzy medale przyznano pośmiertnie. Odebrały je rodziny Zdzisława Frydrychowskiego, Marii Chwaluczyk i Mariana Baja. Ponadto Stefan Konarski, w imieniu NSZZ Solidarność Regionu Mazowsze, za działalność związkową odznaczył Jolantę Adamczyk, Bożenę Kaliszuk, Zbigniewa Kaliszuka, Stanisława Krzymowskiego, Grażynę Paluch, Ireneusza Pietrosiuka i Stanisława Wasąga.

Napisał KAROL BADZIAK
piątek, 20 maj 2005

Jako student Uniwersytetu Warszawskiego byłem inicjatorem i organizatorem Studenckiego Komitetu Pomocy Repatriantom w gorących dniach Października'56. Chodziło nam wtedy o niesienie pomocy osobom wracającym z łagrów. Witaliśmy ich serdecznie na dworcach, pomagaliśmy nosić walizki (?), udzielaliśmy pierwszej pomocy i informacji. Akcja ta odbiła się tak szerokim echem w stolicy, iż przerosła nasze skromne pierwotnie, zamiary. Poruszyliśmy kamyk, który uruchomił potężną lawinę społecznej ofiarności i może jeszcze coś więcej w ludzkich sercach.

SKŁONIŁO NAS TO do rozszerzenia całej sprawy na kraj. Bez nadmiernych uzgodnień z "czynnikami" i przesadnych konsultacji, w gronie dyskretnych przyjaciół, sporządziliśmy listę stu warszawskich osobistości i wysłaliśmy do nich zaproszenia, aby 15 grudnia 1956 roku przybyły do gmachu Zarządu Głównego PCK. Zjawiło się 58 osób, w tym przedstawiciel MSW bez zaproszenia.

Mimo, iż był to grudzień czuło się odwilż. Zagaiłem: "Obaliliśmy stalinowskie mury zagradzające drogę do całkowitej wolności człowieka, a teraz pora i druty kolczaste usunąć". Wybitne osobistości słowa przejętego swą rolą studenciaka przyjęły z pełnym zrozumieniem i w rezultacie powołano do życia natychmiast Ogólnopolski Komitet Pomocy Repatriantom.

Następnego dnia ukazała się w prasie informacja o tym wydarzeniu. W końcu nie od parady byliśmy studentami dziennikarstwa. Wiadomość poszła w świat. W całym kraju zaczęły powstawać spontanicznie wojewódzkie, powiatowe, gminne, fabryczne, uczelniane komitety pomocy. Do najofiarniejszych zaliczyć trzeba FSO na Żeraniu, Stocznię Gdańską, NBP, Zakłady Cegielskiego i Polską Akademię Nauk. Strumień dolarów popłynął do nas z całego kraju i całego świata. Najbardziej szczodrymi, jak zawsze, okazały się organizacje polonijne.

Ten charytatywny entuzjazm naszych rodaków wzbudził u naszych wschodnich sąsiadów niepokój, a i nasze władze podejrzliwie przyglądały się tym poczynaniom, odbiegającym standardem od reglamentowanych działaczy. Dla agend rządowych, odpowiedzialnych za sprawny przebieg akcji osiedleńczej, działalność nasza była znaczną ulgą, ale jednocześnie kłóciła się wyraźnie z ówczesną doktryną nie dopuszczającą do szerzenia jakichś tam filantropii.

Najwięcej podejrzeń resortu spraw wewnętrznych budziła praca naszej Sekcji Poszukiwań i Informacji. Głównym jej zadaniem było sporządzanie i aktualizowanie ewidencji Polaków przebywających w ZSRR, zwłaszcza w miejscach odosobnienia. Zasłużyły się tu najbardziej harcerki ze szkoły im. Królowej Jadwigi w Warszawie. Sporządziły bowiem kilkaset tysięcy kartotek, robiły spisy zbiorcze, alfabetyczne, z wielkim poświęceniem i troską przez dłuższy czas i bez większego rozgłosu zajmowały się zbieraniem informacji i wywiadów od ludzi wracających z sowieckich łagrów. Otrzymywaliśmy także listy bezpośrednio z obozów błagające o pomoc w wydostaniu z tego piekła. Rozpaczliwe listy nadsyłały także rodziny męczenników aresztowanych i wywiezionych z Polski w różnych latach już po wojnie.

Zbilansować wszystkich tych ludzkich krzywd i cierpień do końca się nie uda. Pełne wykazy nazwisk wysyłaliśmy do Moskwy. Władze radzieckie twierdziły niezmiennie, że nasze wykazy nie zgadzają się zupełnie z ich dokumentacją. Niestety, ta żmudna, skrzętna i z wielkim oddaniem wykonywana praca setek szlachetnych ludzi przynosiła mierne efekty. Władze radzieckie dość selektywnie wypuszczały Polaków ze swego, chyba nieco przesadnie gościnnego kraju.

Największe szansę na wyjazd mieli ludzie starzy, niedołężni, sieroty i element kryminalny, wedle oczywiście kwalifikacji kodeksu sowieckiego; najmniejsze - ludzie młodzi, zdrowi i sprawni, pracujący w kołchozach, a więc automatycznie bez dowodów osobistych, potwierdzających ich narodowość i obywatelstwo, uzależnionych bez reszty od kaprysów swoich nadzorców, no i osoby znajdujące się na dalekiej północy, bynajmniej nie w charakterze kuracjuszy. Wynaleziona przez carów niewolnicza forma zagospodarowywania tamtejszych terenów, znalazła w nowej władzy godnych kontynuatorów.

Jednym z najskuteczniejszych sposobów wyhamowywania tempa repatriacji była niedostateczna informacja o tej akcji na obszarach północnych i południowych ZSRR, a nierzadko jej całkowity brak. Ludzie przypadkiem dowiadywali się o możliwości wyjazdu. Radziecka administracja była nad wyraz pomysłowa w stwarzaniu utrudnień. Zdarzało się, że zezwalano na wyjazd matce z córką, a ojca z synem zatrzymywano. Innym razem zezwalano na wyjazd całej rodzinie z wyjątkiem jednej osoby, traktując ją jako zakładnika. To był system, a nie przypadek lub widzimisię jakiegoś socczynownika.

Najbardziej utrwalił się w mej pamięci wypadek jednego oficera, bohatera walk spod Monte Cassino, który pod koniec roku 1948 postanowił z Rzymu powrócić do Lwowa, gdzie mieszkała jego żona, z którą nie widział się od 1939 roku. Otrzymał odpowiednią wizę z ambasady radzieckiej, a jednak po przekroczeniu granicy natychmiast go aresztowano i zesłano na osiem lat do obozu. Dopiero po odbyciu całego wyroku spotkał się z żoną i oboje przyjechali do Polski. Ich zdrowiem - na naszą prośbę - zajęli się najwybitniejsi warszawscy lekarze.

Warto podkreślić, że repatriacja popaździernikowa odbywała się bez żadnej umowy regulującej jej tryb i wielkość. Strona radziecka niechętna była w ogóle podpisywaniu jakichkolwiek dokumentów w tej sprawie i odwlekała termin spotkania delegacji rządowych. Wizyta Gomułki załatwiała problem tylko w sposób ramowy. Zresztą Gomułka, którego fałszywy wizerunek poczciwca przechował się w pamięci społecznej do tej pory, zajmował w kwestii powrotu do kraju, zwłaszcza akowców, stanowisko wyjątkowo parszywe. Streszczało się ono w formule: "Każdy łagiernik po powrocie do kraju jest wrogiem socjalizmu. Czyż jest wobec tego sens powiększać liczbę tych wrogów?"

Właśnie taki zimny tok rozumowania zaprezentował Gomułka na zebraniu POP w FSO na Żeraniu. Gomułka był najpierw komunistą, dopiero potem Polakiem, co jak na przywódcę partii było rzeczą wystarczającą, lecz na przywódcę narodu, jakim się mienił, to stanowczo za mało.

W końcu doszło jednak w Brześciu do spotkania niższych urzędników w sprawie ustalenia choćby w przybliżeniu liczby Polaków mających wrócić w ramach tej umowy "na gębę". Ustalono 315 tysięcy osób. Tę poufną liczbę przekazał naszemu Komitetowi wiceminister MSW Zygfryd Sznek.

Powstał w związku z tym zasadniczy dylemat moralny, gdyż w ramach tego limitu wydostawali się ze Związku Radzieckiego Żydzi, którzy tranzytem przez Polskę udawali się do Wiednia, a stamtąd do Izraela. W trakcie przejazdu otrzymywali od naszego rządu kieszonkowe wielkości trzymiesięcznych poborów nauczyciela szkoły podstawowej. Zajęliśmy w tej sprawie stanowisko humanitarne, wychodząc z założenia, że nie wolno tym ludziom zamykać ostatniej furtki, ufając jednocześnie, że w razie potrzeby strona radziecka podejdzie elastycznie do ustalonego (przez siebie) limitu. W rzeczywistości, wskutek wyrafinowanych utrudnień, limit ten nigdy nie został przekroczony i z drugą falą repatriacyjną zdołało zabrać się do Polski zaledwie 265 tysięcy ludzi.

Rosjanie może są dziwni, ale nie pozbawieni realizmu i gdyby wówczas Gomułka mocniej ich naciskał, przedkładając interes narodowy nad interes swego reżimu, była okazja przyjazdu do kraju większej liczby rodaków. Zresztą pracę naszych komitetów traktował jako zakamuflowaną działalność antyradziecką i spotykaliśmy się z coraz większymi ograniczeniami.

Najdrastyczniejszym tego dowodem był brak zgody na uruchomienie Społecznego Funduszu Repatriacji i Osadnictwa. Włożyliśmy wiele energii i wysiłku w zrealizowanie tej sprawy. Zajmował się tym przede wszystkim jeden z najbardziej szanowanych ludzi w Polsce - prof. Witold Trzeciakowski. Opracował statut fundacji, określił formy i zakres działania, wszystko bezskutecznie i bezowocnie, zgody na rejestrację nie uzyskaliśmy.

W końcu strumień repatriacji wysechł, strumień społecznej ofiarności się skurczył, wszystkie Komitety Pomocy Repatriantom podmieniono w 1959 roku Polskimi Komitetami Pomocy Społecznej - organizacją nader odspołecznioną, mimo to spełniającą jakąś pożyteczną rolę. I wtedy dopiero wielu ludzi w gmachu KC i w ambasadzie radzieckiej odetchnęło z ulgą.
Rozstrzelana armia

3 kwietnia 1940 roku w Katyniu funkcjonariusze NKWD rozstrzelali pierwszą grupę oficerów polskich więzionych od jesieni 1939 roku w obozie w Kozielsku. Przystąpiono także do mordowania jeńców z obozów w Starobielsku - rozstrzelanych pod Charkowem - oraz Ostaszkowie, zabijanych w Twerze i pogrzebanych w Miednoje. Decyzję o tej zbrodni - rozstrzelania bez sądu 25,7 tys. polskich oficerów - zatwierdziło sowieckie Biuro Polityczne KC WKP(b) 5 marca 1940 roku. Podpisali się pod nią sowieccy przywódcy: Stalin, Mołotow, Woroszyłow, Mikojan, Kaganowicz i Kalinin. Celem tego mordu była likwidacja polskiej inteligencji i elit przywódczych narodu.

Mord w Katyniu był skoordynowany z Niemcami, m.in. na podstawie wcześniejszych rozmów gestapo z NKWD, prowadzonych w Zakopanem i Krakowie, których celem było unicestwienie polskiej elity. Miesiąc po strzałach w Katyniu, w maju 1940 roku Niemcy podjęli akcję AB - w masowych egzekucjach (m.in. w Palmirach) rozstrzelano blisko 4 tys. działaczy politycznych, nauczycieli, duchownych, pisarzy, artystów.
Sprawcy zbrodni w Katyniu mieli nigdy nie zostać ujawnieni. Gdy w 1943 roku katyńskie groby zostały odkryte przez Niemców, właśnie to oni zostali oskarżeni przez Moskwę o tę zbrodnię. To kłamstwo było podtrzymywane przez następne pół wieku przez rządzących Polską komunistów. m.in. w 1952 roku ukazała się książka dziennikarza "Życia Warszawy" Bolesława Wójcickiego "Prawda o Katyniu", oskarżająca o mord Niemców. W "Encyklopedii Powszechnej" z 1959 roku, napisano w haśle "Katyń": "miejscowość w okręgu smoleńskim RSFRR, miejsce masowych grobów kilku tysięcy oficerów polskich internowanych od 1939 roku w ZSRR, a wymordowanych przez hitlerowców po zajęciu tych terenów". W następnych wydaniach hasła tego już zabrakło. Tymczasem przez lata na miejscu zbrodni w Katyniu stał niewielki, obskurny obelisk z napisem złą polszczyzną: "Ś. P. Tu są pogrzebani niewolnicy oficerowie Wojska Polskiego w strasznych męczeniach zamordowanych przez niemiecko-faszystowskich okupantów jesienią 1941 roku". Pod koniec lat siedemdziesiątych, obelisk zastąpiła niewielka, również kłamliwa tablica "Ofiarom faszyzmu - oficerom polskim, rozstrzelanym przez hitlerowców w 1941 roku". Dopiero po upadku Związku Sowieckiego, Moskwa przyznała się do rozstrzelania polskich oficerów w Katyniu. Na miejscu grobów stanął krzyż, odprawiono Msze św., a najbliżsi mogli zapalić świece i odmówić modlitwę.
Charakter katyńskiej zbrodni wykracza daleko poza narodowy dramat, symbolizujący polskie losy pod sowiecką okupacją w okresie II wojny światowej. Ilustruje bowiem istotę komunizmu, i co szczególnie tragiczne, współudział państw zachodnich - wolnego świata - w ukrywaniu sprawców mordu. Budzi także nadzieję, gdyż mimo tych wysiłków, po pół wieku po strzałach w katyńskim lesie, Moskwa przyznała się do jego popełnienia, a na miejscu mogił powstał polski wojskowy cmentarz. Nie zarosła jednak wyrwa w narodowej tkance, spowodowana tą zbrodnią. Stalin wiedział, że gdyby zamordowani wrócili do Polski, to byłaby wojna, powstania, ruchy. "Trzeba było Polskę złamać, no, uciąć głowę". Jeżeli dodamy do tego wywózki ponad 1,2 mln Polaków w głąb Rosji, a później tysięcy akowców i przywódców Polskiego Państwa Podziemnego, oraz ofiary niemieckie, a szczególnie kwiat polskiej młodzieży poległy w Powstaniu Warszawskim, to w pełni ukaże się obraz duchowego i moralnego spustoszenia, z jakim naród polski wkraczał w sowiecką niewolę po 1945 roku.
Alex Lech Bajan
Niedziela rano, 7 kwiecień 1940 r. Wczoraj dalsze przeszukania. Obiad w kantynie. Godz. 14.55 - opuszczam wreszcie Kozielsk, będę bliżej domu. Godz. 16.55 - wagony towarowe załadowane, teraz w transport. Wagony więzienne? Czy to wszystko, czym oni dysponują na tym terenie? Dwunastu z nas w pomieszczeniu dla sześciu.
Poniedziałek rano, 8 kwiecień 1940 r. Godz. 15.30 - w końcu pociąg ruszył, ale dlaczego na wschód? (prawdopodobnie godz. 3.30). Godz 9.00 - dworzec Jelnia - wciąż jeszcze na wschód? Godz. 12.00 - wciąż jeszcze na dworcu, dlaczego ten postój?
Wtorek rano, 9. kwiecień 1940 r. Godz. 5.00 - straże odprowadzają wszystkich do samochodów. Godz. 6.30 - muszę bazgrać, dalej w lasy, tak jak dom rolnika. Oddać zegarek, nóż i pierścionek?" – Dziennik polskiego oficera.

Kiedy i czemu…? Działo się to 65 lat temu, na wiosnę roku 1940, czyli nie tak strasznie dawno. W październiku 1939 roku po przegranej Kampanii Wrześniowej większość oficerów Wojska Polskiego będących jeńcami Armii Czerwonej, osadzono w Kozielsku – 5 tyś, w Starobielsku – 4 tyś i w Ostaszkowie – 6tyś. Dla Stalina byli oni wielkim, niebezpiecznym problemem, dlatego chciał się ich pozbyć.

Kogo…? W słonecznych dniach 1940 roku w bestialski sposób, bez żadnych skrupułów i ze zwierzęcą sprawnością „żołnierze” z tzw. NKWD, przeprowadzili masowy mord na Polaków. Na listach katyńskich widnieją głównie oficerowie, są także lekarze, księża, prawnicy, profesorowie i inni przedstawiciele polskiej inteligencji, czyli tak bardzo znienawidzonych wrogów systemu komunistycznego. Byli oni zamordowani w sposób taki jak mordowano wszystkich przeciwników komunizmu - strzałem z pistoletu w tył głowy. Sposób ten stał się niejako krwawym symbolem komunizmu, krwawym tak samo jak czerwona flaga i czerwona gwiazda.

Kim byli mordercy? Stalin do wykonania tej rzezi musiał znaleźć odpowiednio zmotywowanych nienawiścią do Polski, katów. Najbardziej odpowiednimi okazali się Żydzi. W 1939 po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej, wielu Żydów witało ich z otwartymi ramionami. Wielu wstąpiło w szeregi czerwonoarmistów. Ci najbardziej brutalni trafili do NKWD – to właśnie oni prowadzili mord na polskich oficerach.

W jaki sposób? Gdy nadeszła wiosna roku 1940, czyli więźniowie mieli już za sobą całą zimę przesiedzianą w obozach, zdala od rodzin i ukochanej ojczyzny. Właśnie wtedy zaczęli im mówić, że niedługo będą wolni. Kiedy w pociągach ruszały transporty więźniów, wszyscy żegnali się, obiecywali sobie spotkać się w Polsce. Jednak nie było im dane już zobaczyć ojczyzny. Wieźli ich na egzekucję. Gdy dojechali na miejsce, kazali im wychodzić z pociągu, a potem wieźli ich autami na miejsce kaźni, wieźli ich pod drewnianą budę, gdzie byli poddawani ostatniej rewizji. Przecież wszelki kosztowności były im już niepotrzebne. Potem pętali ich ręce powrozami lub drutem i prowadzili ich 40 m dalej, nad przepaść dużego rowu. Nad przepaścią strzelali im w głowy z pistoletów. Następnie układali ich ciała równo jeden przy drugim. Mordercy, gdy nie starczało miejsc, musieli układać ciała jedno na drugim. Układali ciała nawet w dziesięciu warstwach. Po paru dniach „pracy” w rowie, nie wytrzymywali, musieli zakładać maski p-gazowe, gdyż ciała były już w stanie rozkładu. Mordercy osobno zajmowali się polskimi duchownymi. Każdy ksiądz przed strzałem w głowę był torturowany i bity. Skrytobójcy-rzeźnicy mieli na wykonanie zbrodni około miesiąca. Po zakończeniu zbrodni posadzili na zbiorowej mogile drzewa, a miejscową ludność przesiedlono, aby nikt się o tym nie dowiedział. Jednak z największą pomocą w ujawnieniu tych mordów przyszli nam … Niemcy. To oni przeprowadzili pierwsze ekshumacje i ujawnili liczbę zabitych.

A 59 lat po tym wydarzeniu 17 września 1999, do Katania i Charkowa, w celu złożenia hołdu zamordowanym Polakom przybyli przedstawiciele rodzin katyńskich, parlamentarzyści, wojskowi i nasz „ukochany” prezydent Olek. Gdy przyszedł czas na główne uroczystości przy grobach, okazało się, że towarzysz Kwaśniewski jest …pijany. Chwiał się na nogach i coś tam bełkotał. Najwyraźniej spotkał się wcześniej ze swoimi dawnymi „towariszami” i nie mogło obyć się bez alkoholu, wszak tego nakazuje tradycja. http://www.geocities.com/towarzysz/multimedia.htm#filmy tutaj można nawet zobaczyć jak to wyglądało.

W okresie od 3 kwietnia do 19 maja 1940 roku wymordowano 14 552 jeńców: 4421 z obozu kozielskiego, 6311 z obozu ostaszkowskiego i 3820 z obozu starobielskiego - w Lesie Katyńskim, Kalininie (dziś Twer) i Charkowie.

Historia

czyli Olo zawsze na wierzchu

Na początek krótki życiorys "pana prezydenta"

W trakcie studiów na Uniwersytecie Gdańskim (1973-77) A. Kwaśniewski wstępuje do Socjalistycznego Związku Studentów Polskich. Intensywna działalność nie pozostawia już mu czasu na obronę pracy magisterskiej.

W 1977 r. wstępuje do PZPR, nie z powodu sytuacji rodzinnej czy konieczności życiowej, ale dla zrobienia kariery.

W 1981 r. z polecenia nomenklatury partyjnej zostaje mianowany redaktorem naczelnym tygodnika "ITD". W roku następnym bierze udział w pracach komisji weryfikacyjnej i czynnie przyczynia się do wyrzucenia z pracy niezależnie myślących dziennikarzy.

Pracuje w radach Rakowskiego i Messnera - początki kariery na najwyższych urzędach państwowych, zajmując ministerialne stanowiska, uzyskane bez żadnej weryfikacji demokratycznej.

W 1989 r. przegrywa wybory do Senatu w woj. koszalińskim.

W ostatnich dniach urzędowania, już w roku 1990, "jednym podpisem" umarza pożyczki na zawrotne w tym czasie kwoty kilkuset milionów złotych dla komunistycznych organizacji młodzieżowych takich jak ZSMP czy ZSP.

Trzy miesiące wcześniej, na ostatnim zjeździe PZPR (pierwszym SdRP) zostaje wybrany szefem.

A. Kwaśniewski pozostaje wierny stalinowskim tradycjom i głosuje za przedawnieniem zbrodni PRL-u.

Aleksander Kwaśniewski
prawie magister

--------------------------------------------------------------------------------

Aleksander Kwaśniewski - prezydent RP. Członek partii komunistycznej, minister w dwóch kolejnych rządach komunistyczych. Mimo to w latach 90. zapewniał: Nigdy nie byłem komunistą! Wejście do PZPR Kwaśniewski tłumaczył tym, że pociągała go atmosfera partii, która się chciała reformować. Ciekawe tłumaczenie ze strony osoby, która weszła do PZPR, kierowanej przez Gierka i Jaroszewicza, w 1977 roku, w okresie skrajnej stagnacji, po brutalnym rozbiciu protestujących robotników z Radomia i Ursusa, osławionych "ścieżkach zdrowia" etc.

0d wczesnej młodości umiał stawiać na to, co przyspieszało karierę. Już w gimnazjum jako 17-1etni chłopak ochoczo wysławiał Związek Sowiecki jako wzór dla Polski. W kronikach jego szkoły odnotowano w 1971 roku: Odbyły się w naszej szkole uroczystości poświęcone 54 rocznicy Wielkiego Października. Uroczystość tę zaszczycili swą obecnością pedagodzy radzieccy. Wydarzenia tamtych chwalebnych dni przypomniał kolega Kwaśniewski, który zwrócił jednocześnie uwagę na zasługi ZSRR w rozwoju socjalizmu polskiego
(cyt za Gazetą Wyborczą z 23 listopada 1995 r.).

W dość szczególny sposób tłumaczył swoje opowiedzenie się za lewicą: Mój ojciec od rana słuchał "Wolnej Europy". Moje lewicowe poglądy ukształtowały się pod wpływem niedobrej prymitywnej propagandy "Wolnej Europy". Jej jednostronność tak mnie denerwowała, że pchało mnie to w stronę lewicy. Kwaśniewskiego denerwowała "niedobra, prymitywna propaganda RWE", ale jak widać pociągała go łukaszewiczowsko-gierkowska propaganda lat 70., nie mówiąc o propagandzie sowieckiej z doby późnego Breżniewa. Szybko robił karierę aparatczyka. W 1977 roku był już wiceprzewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego SZSP i wstąpił do PZPR-u. W 1978 roku był już kierownikiem Wydziału Kultury ZG SZSP. Ożenił się z Jolantą Konty i przeniósł do Warszawy, gdzie natychmiast dostał mieszkanie. Już nie starał się ukończyć studiów i napisać żmudną pracę magisterską. Teraz liczyło się dla niego maksymalne wykorzystanie dobrych układów. Znający dobrze Kwaśniewskiego od 1981 roku Piotr Gadzinowski wspominał: Umiejętność sitwiarstwa byla istotną cechą prezesa i Kwaśniewski ją niewątpliwie posiada.
(Cyt. za Agatą Chróścicką: Kwaśniewski jestem..., Kraków 1995, s. 24, 37 )

Jesienią 1981 r. Kwaśniewski został redaktorem naczelnym "itd". Po czasowym zamknięciu pisma w okresie stanu wojennego od stycmia 1982 r. rozpoczyna gorączkowe starania u różnych bonzów partyjnych o jego uruchomienie. Z tego czasu i z pierwszych miesięcy po wznowieniu pisma zanotowano wiele przykładów nagminnej skłonności Kwaśniewskiego do rozmijania się z prawdą. Opisała je Agata Chróścicka: Czekając na odwieszenie "itd" wszędzie mówił, że jest bezrobotny i uskarżał się, że nie ma pieniędzy, podczas gdy - jak twierdzą jego koledzy redakcyjni - przez cały czas zawieszenia "itd" brał pensję redaktora naczelnego. Uczestniczył w komisji weryfikacyjnej dziennikarzy, jak wspominała choćby Lidia Ostałowska, ale później twierdził, że nie brał żadnego udziału w weryfikacjach dziennikarzy. Chociaż lubił podkreślać, jak ważne były dla niego starania o dziennikarzy, których namówił do współpracy z "itd" podczas weryfikacji nie upominał się o swoich współpracowników. Co więcej - kiedy niektórzy z negatywnie weryfikowanych dziennikarzy wygrywali sprawy w Sądzie Pracy, nie przyjmował ich z powrotem do redakcji.
(A. Chróścicka, op. cit., s. 34)
Tego typu postawa Kwaśniewskiego sprzyjała jego przyspieszonej karierze, mocno wspieranej w swoim czasie przez młodego "twardogłowego" Waldemara Świrgonia. W 1984 roku został redaktorem naczelnym Sztandaru Mlodych, w 1985 r. ministrem w rządzie Messnera, później ministrem w rządzie Rakowskiego, przez którego był ogromnie faworyzowany. W 1989 roku przy "okrągłym stole" był już jednym z czołowych przedstawicieli strony partyjno-rządowej, startował w wyborach czerwcowych do Senatu z województwa koszalińskiego, ponosząc porażkę w starciu z nikomu nie znaną organistką z listy "Solidamości" z Koszalina. Zaprzyjaźniony już wtedy z Kwaśniewskim Michnik dworował sobie w rozmowie z nim 8 czerwca 1989 r. mówiąc: Olek, taką ka-ampanię zrobiłem ci w Gdańsku, i dałeś du-upy. "Różowi" na czele z Kuroniem i Michnikiem nie zapominają o Kwaśniewskim, widząc w nim godnego maksymalnego popierania i nagłaśniania "Europejczyka", który bardzo może się im przydać w przyszłości w starciach z narodową prawicą. Kwaśniewski utrzymał urząd przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej w randze ministra. Zarówno w 1989 roku, jak i w 1990 jako przewodniczący SdRP Kwaśniewski korzystał z bardzo wydatnego poparcia nagłaśniającego ze strony Michnika i jego Gazety Wyborczej. Rozmiary tego poparcia i współdziałania Kwaśniewskiego z "różowymi" z "udecji" (ogromne zaangażowanie Kwaśniewskiego na rzecz utrzymania przez Geremka przewodnictwa komisji zagranicznej w Sejmie) dawały wiele do myślenia. Podobnie jak konsekwentne występowanie Kwaśniewskiego przeciwko rzecznikom obrony patriotyzmu i polskości, jego ataki na "hurrapatriotyczne emocje" i "polonocentryzm", a równocześnie skrajnie filosemickie stanowisko, ogromna spolegliwość wobec różnych postulatów strony żydowskiej.

Wolność od pracy magisterskiej
W informatorze z II kadencji Sejmu o Kwaśniewskim podawano wykształcenie wyższe; mgr ekomomii. Sam Kwaśniewski 16 października 1995 r. publicznie skłamał mówiąc w wywiadzie dla radiowej Trójki, że obronił pracę magisterską na Uniwersytecie Gdańskim i ma wyższe wykształcenie (według Rzeczypospolitej z 11 grudnia 1995 r.). Tymczasem 16 listopada 1995 r., na trzy dni przed II turą wyborów, B. Synak, prorektor Uniwersytetu Gdańskiego oświadczył, że Aleksander Kwaśniewski został skreślony 5 października 1978 r. z listy studentów wydziału Ekonomiki i Transportu UG. 24 października to samo potwierdził rektor UG prof Z. Grzonka, mówiąc, że A. Kwaśniewski ani nie skończył studiów na UG, ani nie jest absolwentem uczelni, ani magistrem. Nie przeszkodziło to Kwaśniewskiemu kolejny raz skłamać w wywiadzie dla Frankfurter Rundschau z 24 listopada, iż skończył studia na wydziale Handlu Zagranicznego, a odmienne stwierdzenie rektora UG w tej sprawie nazwał "manewrem wyborczym". Dopiero 2 grudnia 1995 r. Kwaśniewski już jako prezydent-elekt przyznał na łamach Polityki, że nie zrobił magisterium. Dał jednak przy tym skrajnie groteskowe wyjaśnienie całej sprawy. Zapytany, dlaczego przystępując do walki o takiej wadze nie postarał się o to, by mieć wszystkie papiery w porządku, wykazać więcej dbałości choćby w wypełnianiu ankiet. Kwaśniewski odpowiedział: (..) Uważam, że jako osoba, która zdała wszystkie egzaminy, mam ukończone studia wyższe. Mam jednak poczucie pewnego grzechu - otóż żałuję, że toku studiów nie zamknąłem formalnie magisterium. Co to było? Swego rodzaju nonszalancja, poczucie, że niejest to w gruncie rzeczy ważne? Zapewne wszystko razem. Może zresztą brak dyplomu zadaje kłam opiniom, o mnie jako o wyrachowanym karierowiczu, który wszystko sobie dokładnie zaplanował i wyreżyserował. Sięgacie tematu bardzo dla mnie trudnego i także do części mojej duszy, która nie jest zbytnio odkryta - przez całe życie odczuwałem straszliwą potrzebę wolności i gdzieś właśnie w tym mieści się to machnięcie ręką na dyplom. Nie mam natomiast żadnych kompleksów jeśli chodzi o moje wykształcenie, które uważam za bardzo dobre (..).

Najdowcipniej skomentował tego typu tłumaczenia się Kwaśniewskiego Stanisław Tym: (..) Nie ma dyplomu, bo jest uczciwy (..). Krętaczyna, oszust i kłamczuch zdałby cynicznie egzamin magisterski i obronił dyplom - bo tak zachowują się tchórze, asekuranci, wyrachowani karierowicze i niewolnicy administracyjnych nakazów. Człowiek wolny macha ręką na takie sprawy. Czy to nie jest piękne i szlachetne? Czyż można mieć do kogokolwiek cień pretensji o to, że jest człowiekiem wolnym (..) Łatwo przewidzieć, że ta "straszliwa potrzeba wolności ogarnie wkrótce szerokie rzesze społeczeństwa (...). Skoro wolnym może być prezydent, to chyba wolnym może czuć się każdy obywatel w każdej sytuacji (...).
(Wprost z 10 grudnia 1995 r.)
W efekcie takiej "straszliwej potrzeby wolności" - zdaniem Tyma - jadący tramwajem mogliby nie kasować biletów, kierowcy prowadziliby samochody bez prawa jazdy, bo skoro sami uznawaliby swoje umiejętności prowadzenia samochodu za bardzo dobre, to po co im jeszcze jakiś papier, etc. W tymże Wprost z 10 grudnia 1995 Lech Falandysz ubolewał, że prezydent-elekt dwukrotnie dopuścił się fałszu intelektualnego, czyli "poświadczenia nieprawdy". Jego zdaniem Polacy wybrali na prezydenta człowieka, o którym już wiadomo, że niezbyt dobrze sobie radzi w trudnych sytuacjach. Nie wiedzieć dlaczego, za często brnął w ślepy zaułek niejasnych tłumaczeń lub zasłaniał się niepamięcią. Kiedyś zasłynął tym, że uszedł z Sejmu przed dziennikarzami po drabinie. Ufam, że ten zgrabny sprzęt jest na wyposażeniu Pałacu Namiestnikowskiego i że będzie utrzymywany w znakomitym stanie, zawsze gotowy do użytku.

Nawet stary protektor Kwaśniewskiego, były premier komunistyczny Mieczysław F. Rakowski uznał krętactwa wyjaśnień Kwaśniewskiego w sprawie jego wykształcenia za "niefortunny początek". Pisał (na łamach SdRP-owskiej Trybuny z 16 grudnia 1995 r.): (...) Aleksander Kwaśniewski postąpił głupio, źle. Zbyt lekkomyślnie potraktował tę sprawę. Wielu swoim autentycznym zwolennikom zafundował dyskomfort psychiczny (..).

Na tle całej sprawy warto bliżej przyjrzeć się skali wartości prezentowanych przez Kwaśniewskiego. Jego rzekoma straszliwa potrzeba wolności wyraziła się przede wszystkim w zlekceważeniu wartości normalnego ukończenia studiów w sytuacji, gdy nagle zabłysnęła przed nim prawdziwie "wolnościowa" kariera aparatczyka i "wolność" od poważnych wysiłków w napisaniu pracy magisterskiej. Nie wiemy tylko, jak to jego poczucie wolności miało się do wymogów stanowisk, które pełnił, a przy których wymagane było ukończenie studiów wyższych (np. szefa Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej w trzech kolejnych rządach). Posłowie z KPN podejrzewali, że w sytuacji, gdy Rada Ministrów przyznawała pracownikom urzędów państwowych dodatek do pensji za wyższe wykształcenie najprawdopodobniej Kwaśniewski również pobierał pieniądze za "swój dyplom"
(według Życia Warszawy z 1 grudnia 1995r.).
Spróbowano wnieść w tej sprawie żądanie wyjaśnienia do szefa URM Marka Borowskiego, lecz Prezydium Sejmu odrzuciło zapytanie uznąjąc je za "manifestację polityczną". Posłowie KPN zarzucali Kwaśniewskiemu posługiwanie się tytułem magistra także, gdy był redaktorem naczelnym itd i Sztandaru Młodych, pism należących do RSW "Prasa-Książka-Ruch". Według przepisów tej spółdzielni redaktorzy naczelni musieli legitymować się dyplomem ukończenia wyższych uczelni. Stąd sugerowanie przez niektórych posłów pod koniec listopada 1995 r., że powinno się skierować do prokuratury zarzut o wyłudzenie przez Kwaśniewskiego pieniędzy od Skarbu Państwa
(według Życia Warszawy z 1 grudnia 1995 r.).
Jak wiadomo zabrakło dostatecznej presji społecznej dla wyjaśnienia wszystkich tych spraw. Werdykt Sądu Najwyższego (przy votum separatum blisko jednej trzeciej sędziów) zamknął całą sprawę wygodnie dla Kwaśniewskiego, pomimo potwierdzenia faktu, iż nie ma on wyższego wykształcenia. Decyzją z 9 grudnia 1995 Sąd Najwyższy stwierdził, że na liście wyborczej podano nieprawdziwą informację o Aleksandrze Kwaśniewskim, ale mimo to uznał jego wybór na prezydenta RP.

Dlaczego Sąd Najwyższy podjął uchwałę, która oznaczała pogodzenie się z objęciem najwyższego urzędu w państwie przez człowieka splamionego krętactwem? Istotne uzasadnienie tej decyzji Sądu Najwyższego podał zastępca prokuratora generalnego Stefan Śnieżko, który powiedział przed SN w dniu 9 grudnia, jakoby opinia publiczna dobrze wiedziała na długo przed wyborami, i to między innymi dzięki mediom, że Kwaśniewski podał nieprawdziwe dane o swym wykształceniu. Stąd wyborcy, znając tę okoliczność, brali ją pod uwagę, oddąjąc swe głosy. Sąd Najwyższy najwyraźniej zaakceptował to nie odpowiadające prawdzie uzasadnienie prokuratora Snieżki. Sędzia Jan Wasilewski w uzasadnieniu uchwały SN z 9 grudnia stwierdził, że ci, którzy wzięli udział w głosowaniu w dniu 19 listopada 1995 najczęściej mieli wątpliwości co do wyższego wykształcenia Kwaśniewskiego. Prezes SN przemilczał tu całkowicie fakt, że wszelkie wątpliwości co do wyższego wykształcenia Kwaśniewskiego były przez cały czas gwałtownie atakowane w mediach przez wpływowych zwolenników Kwaśniewskiego (D. Waniek, Z. Siemiątkowskiego, etc.) i określane jako oszczerstwa, oraz elementy gry wyborczej wymierzonej w przywódcę SdRP. Biegły dla Sądu Najwyższego, prof. Antoni Sułek, przewodniczący Polskiego Towarzystwa Socjologicznego przypomniał w tekście publikowanym w Rzeczpospolitęj 12 grudnia 1995, iż sztab Kwaśniewskiego zaprzeczał informacjom Uniwersytetu (Gdańskiego) i sam przedstawiał je jako rzekomo nieuczciwy chwyt wyborczy. W warunkach bardzo ostrej walki wyborczej ogromna część zwolenników Kwaśniewskiego wolała wierzyć publicznie nagłaśnianym przez "swoich" publicznym twierdzeniom w jego obronie niż uwierzyć w gwałtownie zaprzeczane zarzuty na temat jego braku wykształcenia.

Sam Kwaśniewski ani myślał przeprosić opinię publiczną za swe krętactwa w sprawie wykształcenia. Potwierdzone przez Sąd Najwyższy zarzuty wobec niego nazywał "oszczerstwami", a krytyków swoich kłamstw "frustratami". Zdobył prezydenturę per fas et nefas, i odtąd nie ma sprawy. Swymi krętactwami prezydent-elekt dał swym zwolennikom jednak straszliwą żabę do przełknięcia. Musieli teraz mozolnie tłumaczyć kłamstwa Kwaśniewskiego i robić przy tym dobrą minę. Pod tym względem wszystkich przebił ówczesny redaktor naczelny SdRP-owskiej Trybuny Dariusz Szymczycha w telewizyjnym Wydarzeniu Tygodnia z 9 grudnia 1995. Polemizując z określeniami "krętacz" i "nieuczciwy" wysuwanymi pod adresem Kwaśniewskiego w związku z jego przedwyborczymi kłamstwami na temat wykształcenia Szymczycha prawdziwie "nowatorsko" stwierdził, że Kwaśniewski był nieuczciwy tylko w pewnej sferze. Cóż za oryginalny wkład do teorii etyki - według redaktora naczelnego Trybuny można więc było być nieuczciwym tylko w jednej sferze, a równocześnie być generalnie uczciwym. Powiedzmy "uczciwym inaczej"!

Już jako prezydent Kwaśniewski niejednokrotnie dowiódł, że lekceważenie dyplomu wyższej uczelni jest tylko jednym z symptomów cechującego go lekceważenia wyższych wartości w kulturze i nauce, czy szerzej w życiu publicznym. W jego skali wartości najwyżej plasowało się spotkanie z Michaelem Jacksonem, bo ten jako idol części młodych mógł mu dać dodatkowe głosy. Nic nie znaczyła zaś dla niego kolejna rocznica Powstania Warszawskiego, na którego osobiste uczczenie nie znalazł czasu. W czasie pobytu w Stanach Zjednoczonych zabiegał o spotkanie z bokserem Andrzejem Gołotą, pomimo faktu, że bokser ten wówczas był formalnie ściganym przez prawo zbiegiem z Polski. Nie znalazł natomiast czasu na wręczenie wysokiego odznaczenia znanemu pisarzowi Stanisławowi Lemowi (tu zastąpiła go Waniek). Znamienne jest w ogóle, do jakiego stopnia prezydent - były aparatczyk SZSP, który w swoim czasie kierował wydziałem kultury, pomija sprawy kultury, nauki i oświaty w swych wystąpieniach i wywiadach. W ten sposób odbija się u niego cały bolesny kompleks "prawie magistra".

"Kłamię, więc jestem"
Zawód aparatczyka wyćwiczył w nim różne specyficzne umiejętności socjotechniczne na czele z zamiłowaniem do rozmijania się z prawdą. Niepisaną dewizą Kwaśniewskiego mogłyby być słowa: Kłamię, więc jestem. Pomimo cechującej go maestrii w oszukiwaniu został publicznie przyłapany na kłamstwie. Chodziło o jego głosowanie w sprawie ustawy pozwalającej ścigać zbrodnie PRL-u. Kwaśniewski dwukrotnie wypowiadał się na temat swego głosowania w tej kwestii i za każdym razem mówił coś wręcz przeciwnego. Gazecie Wyborczej powiedział, że w ogóle nie brał udziału we wspomnianym głosowaniu. Kiedy jednak sprawdzono wydruk sejmowy i okazało się, że jednoznacznie pokazuje, iż Kwaśniewski głosował przeciwko ustawie, już dzień później usłyszano od niego całkowicie odmienną wersję jego zachowania w trakcie głosowania: Rozmawiałem z wiceministrem spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii i wpadłem na salę tylko na głosowanie. Podniosłem rękę tak, jak osoba odpowiedzialna w klubie za tę sprawę. Kwaśniewski z powodzeniem stosuje wypróbowany socjotechnicznie chwyt nagminnego kłamania w stylu "łapaj złodzieja". (Jak wiadomo złodzieje przychwyceni na gorącym uczynku, aby uniknąć krzyczą do przechodniów "łapąj złodzieja" w odniesieniu do tych, którzy ich chwytają.) Otóż istotną cechą Kwaśniewskiego, spadkobiercy komunistycwego totalitaryzmu wraz z całą jego aparatczykowską SdRP, jest oskarżanie o totalitaryzm wszystkich tych, którzy pragną rzeczywistych rozliczeń ze spuścizną PRL-owskiego komunizmu. Już we Wprost z 11 października 1992 r. zapewniał: (...) Jeżeli tak często nasi pzeciwnicy zarzucają nam związki z PZPR, to we mnie rodzi się podejrzenie, że to właśnie oni w większym stopniu niż my są niewolnikami starego systemu. My na tyle, na ile to było możliwe, byliśmy krytyczni wobec rzeczywistości PRL tak, jak dzisiaj jesteśmy krytyczni wobec przykładów recydywy złych metod w III RP (...) Gdy Urząd Wojewódzki w Warszawie podważył stronę prawną statutu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, na którego czele stał Kwaśniewski, ten natychmiast nazwał działanie urzędu "bolszewizmem". W maju 1990 r. pozwolił sobie na wystąpienie w roli szermierza demokracji broniącego jej przed rzekomym zagrożeniem ze strony Komitetu Obywatelskiego, mówiąc: Znamienne, że Komitet Obywatelski urzęduje w tym samym warszawskim pałacyku, co FJN i PRON. Tam jest jakiś niedobry duch, narzucający stare sposoby działania i myślenia.

Był zawsze bardzo konsekwentny w bronieniu osób z dawnego PRL-owskiego establishmentu, jak świadczył o tym choćby casus Sekuły. Dziennikarka SdRP-owskiej Trybuny Agata Wawrzyniak zapytała Kwaśniewskiego: Dlaczego wziął Pan pod swoje skrzydła człowieka skompromitowanego w oczach opinii publicznej przeciw któremu prokuratura we Wrocławiu toczyła dochodzenie, a Pański kolega klubowy, ówczesny minister sprawiedliwości, wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu? Znamienny był sposób wyjaśnienia całej sprawy w odpowiedzi Kwaśniewskiego: Głosowałem przeciwko pozbawieniu go immunitetu, ponieważ miałem wątpliwości prawne. Ponadto w takim sposobie mojego głosowania wyraża się protest przeciwko osądzaniu człowieka, a zrobiły to już wszystkie media występujące w roli prokuratora i sądu, zanim sprawa została rozpatrzona przez niezawisły organ sprawiedliwości. Dziś głosowałbym inaczej. Przyznaję, że w tej sprawie popełniliśmy błąd.
(Cyt. za Lubię grać. Rozmowa A. Wawrzyniak z A. Kwaśniewskim, Trybuna z 19 października 1995).
Sekuła dzięki temu tzw. błędowi uniknął odpowiedzialności, a poniewczasie najwygodniej było zdystansować się od całej sprawy.

Zbyt młody na zbrodnie
Gromkie ataki i oskarżenia wobec osób wysuwających jakiekolwiek zastrzeżenia wobec SdRP i jej ludzi stały się dla Kwaśniewskiego najlepszą metodą obrony starej gwardii z PRL. Towarzyszyły jej powtarzane na każdym kroku zapewnienia: PRL-bis nie ma (tytuł rozmowy z Kwaśniewskim na łamach Rzeczypospolitej z 13 września 1994 r.). W odpowiedzi na list biskupów w sierpniu 1995 r. przestrzegający wiernych przed głosowaniem na ludzi, którzy w okresie państwa totalitarnego sprawowali władzę, Kwaśniewski replikował: To mnie nie dotyczy. Nie czuję się odpowiedzialny za PRL, bo jestem zbyt młody. We Wprost z 19 września 1993 r. odnotowano wypowiedź Kwaśniewskiego: W naszym programie nie ma nawet śladu czegoś, co mogłoby przywodzić na myśl komunizm.

Choć SdRP ciągnie za sobą cały tabun różnych towarzyszy-szmaciaków, zahartowanych w bojach o umacnianie dawnej PRL-owskiej dyktatury, nie przeszkadza to Kwaśniewskiemu w aroganckich publicznych zapewnieniach, że rzekomo wśród 402 kandydatów SLD na posłów i senatorów w 1991 roku był zaledwie jeden przypadek wystawienia kogoś ze starego aparatu partyjnego (!!!) - por. wywiad A. Kwaśniewskiego dla Polityki z 5 października 1991 r. Mówił to ten sam Kwaśniewski, który konsekwentnie postawił na stary PRL-owski aparat odrzucając współdziałanie z rzeczywistymi partyjnymi reformatorami. Były współtwórca SdRP Tomasz Nałęcz, który odszedł z powodu takiego postępowania Kwaśniewskiego z jego partii, w której był początkowo wiceprzewodniczącym, wyjaśniał w wywiadzie dla Gazety Wyborczej z 20 października 1993 r., iż Kwaśniewski wybrał Millera, a nie Fiszbacha, gdyż: (...) Potrzebował siły tkwiącej w organizacji. Ta organizacja to byly struktury dawnej PZPR, które kontrolował właśnie Miller. Nam Kwaśniewski powtarzał : z wami można się napić, ale nie robić politykę. Mówił, że jak poprosi o coś aparatczyka, to wie, że będzie zrobione, a z nami zaraz się okaże, że było coś ważniejszego: dziecko zachorowało lub pies zaczął się drapać (...) W drugich rzędach siadało coraz więcej dawnych aparatczyków. Nowych ludzi było tam niewielu (...).

Zacieracz odpowiedzialności
Ulubioną metodą Kwaśniewskiego jest konsekwentne zacieranie odpowiedzialności za różne podłości PZPR i władz PRL poprzez stwarzanie poczucia, że właściwie to wszyscy byli zawikłani w PRL. służą temu stwierdzenia takie jak: Gdyby chciano Stworzyć rezerwat dla ludzi uwikłanych w realny socjalizm, to trzeba by ogrodzić drutami kolczastymi cały kraj. Przeciw takiej wizji "własnego domu" protestujemy! Trafnie obnażyła metody Kwaśniewskiego Agata Chróścicka w książce na jego temat, pisząc: (...) Rozumowanie Kwaśniewskiego jest bardzo bliskie socjotechnicznym manipulacjom, charakterystycznym dla władzy totalitarnej. Łatwo można powiedzieć, że uwikłani byli prawie wszyscy i dlatego wszelkie rozliczenia trzeba zostawić, bo dotyczyłyby one całego społeczeństwa. Ataki ludzi i ugrupowań szukających rozliczenia z komunizmem, Kwaśniewski oddalał właśnie dzięki takiej teorii. Winnych nie ma - odpowiedzialność spoczywa na nas wszystkich. Kwaśniewski bardzo lubi powtarzać za Biblią - niech pierwszy rzuci kamieniem, kto jest bez grzechu. Czujemy się wtedy głupio i niepoważnie, któż bowiem może o sobie powiedzieć, że jest bez grzechu? Mija dobra chwila, zanim przyjdzie nam do głowy że może nasze grzechy nie są aż takie wielkie, ale wtedy Aleksander Kwaśniewski przebywa już w zupełnie innych regionach (...)
(A. Chróścicka: op. cit. Kraków 1995, s. 131, 133, 135).

Przyszłość z PRL-owską przeszłością
Kwaśniewski głosi: "Wybierzmy przyszłość". Nie dodaje, że ta przyszłość i tak będzie cały czas obciążona skutkami PRL, począwszy od płacenia PRL-owskich długów za granicą, będzie obciążona katastrofalnymi skutkami PRL-owskiej polityki gospodarczej, dziesięcioleci zaniedbań w sferze budownictwa, nauki, oświaty etc., odstawania w tak wielu sferach życia od krajów Zachodu. "Wybierzmy przyszłość" w stylu Kwaśniewskiego oznacza faktyczne utrzymanie dominacji starej nomenklatury, która zdołała nagrabić, co się dało przed 1989 rokiem i później w czasie bardzo korzystnych dla niej transformacji gospodarczych. Kwaśniewski i jego partia bardzo często wyrzekali na dysproporcje społeczne, użalali się nad biednymi, emerytami, bezrobotnymi, stanem polskiego mieszkalnictwa etc. Faktycznie przez cały czas rządów od 1993 r. umacniają społeczne dysproporcje, równocześnie skrzętnie zabiegając o swe interesy. Nieprzypadkowo jedynym faktycznym konkretem pierwszych 100 dni rządów Kwaśniewskiego był zwrot majątku PZPR dla SdRP. Kosztem społeczeństwa. W takich sprawach Kwaśniewski nigdy nie miał nawet cienia wahań. Jak dowiodło jego zachowanie na czele Komitetu Młodzieży, Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki (według kontroli NIK) w sprawie tzw. "Intersteru" etc. (pisała o tym szeroko Nasza Polska w swym pierwszym numerze pt. Autoamnestia, 14 września 1995 roku.) Dowiodła tego też postawa Kwaśniewskiego w sprawie tzw. "moskiewskich pieniędzy", konsekwentne bronienie I. Sekuły, etc.

Jak pierwszy sekretarz
Wiedząc, w przeciwieństwie do Wałęsy, że niewiele ma własnych myśli w odniesieniu do realnych problemów kraju, Kwaśniewski starannie unika sytuacji, w których byłby zmuszony do otwartego mówienia wprost do pozapartyjnych słuchaczy. Jako prezydent RP przywrócił znowu do łask stary PRL-owski obyczaj czytania z kartki. I niewolniczo go stosuje nawet w sprawach, które wymagałyby choć na chwilę oderwania się od kartkowego rytuału, powiedzenia czegoś z serca - jak np. z okazji Święta Niepodległości (Kwaśniewski wówczas niemal sylabizował swoje "przemówienie"). Można tylko żałować, że w demokracji po czerwcu 1989 roku nie utrwalił się na stałe zwyczaj wygłaszania przemówień "na żywo" zgodnie z piękną zasadą cara Piotra I. Zabronił on swoim bojarom czytania przemówień z kartki motywując to tym: "cztob głupost widna była!".

Komuna zawsze antynarodowa
Obchody Święta Niepodległości w dniu 11 listopada 1996 r. stały się dla prezydenta Kwaśniewskiego okazją do wygłoszenia jednego z najjaskrawszych kłamstw politycznych. Wezwał: (...) Ale pamiętajmy także o tych przedstawicielach władzy, ludziach lewicy którzy w różnych okresach starali się Polsce zapewnić jak najwięcej suwerenności w warunkach pojałtańskich (...). Przypomnijmy więc przedstawicieli władzy, ludzi lewicy z dziesięcioleci od 1944 roku. Począwszy od Bieruta, Bermana, Zambrowskiego, Minca, odpowiedzialnych za maksymalną satelizację Polski, uległość wobec tak haniebnych działań sowieckiego okupanta jak aresztowanie 16-tu w Pruszkowie, wywózkę tysięcy AK-owców na Syberię, ograbienie polskich ziem, zwłaszcza tzw. Ziem Odzyskanych na ogromną skalę. Za stosowany przez nich samych okrutny terror wobec najbardziej patriotycznych sił w Polsce, za blokowanie zmian nawet w wiele miesięcy po śmierci Stalina, za brutalne zdławienie powstania robotniczego w Poznaniu. Trudno mówić o staraniach zapewnienia jak największej suwerenności Polsce również ze strony ekipy Gomułki, która szybko zdradziła zaufanie narodu. Ekipy odpowiedzialnej za błyskawiczną likwidację przeważającej części zdobyczy polskiego października, czystkę wśród tych wysokich stopniem oficerów wojska i marynarki wojennej, którzy w październiku 1956 r. wykazali szczególnie patriotyczną postawę. Ekipy, która zablokowała rozliczenie ze stalinistami w Polsce i zablokowała pisanie o zbrodniach stalinizmu w Polsce (w odróżnieniu od Węgier, gdzie pisano o zbrodniach stalinizmu węgierskiego). Ekipy odpowiedzialnej za stworzenie kolejnej "dyktatury ciemniaków", za rosnące represje wobec nonkonformistycznej części środowisk intelektualnych (po liście 34), za zablokowanie reform gospodarczych, za nieprzebierającą w środkach walkę z Kościołem. Za brutalne stłumienie manifestacji studenckich w marcu 1968 r. i za zbrodniczą masakrę robotników Wybrzeża w grudniu 1970 roku. Gomułka występował w obronie polskich interesów narodowych w odniesieniu do Niemiec. Nie umiał zdobyć się jednak na obronę tych interesów (nawet gospodarczych) wobec ZSRR, pomimo że tego oczekiwała od niego ogromna część narodu, która poparła go w 1956 roku. Bał się właśnie tego poparcia, bo wiedział, że przeważająca część Polaków nie chce komunizmu. I nieprzypadkowo właśnie Gomułka był obok Ulbrichta i Breżniewa jednym z najgorętszych rzeczników interwencji w Czechosłowacji. I był współodpowiedzialnym za tę interwencję, za pomoc w obaleniu partyjnych przywódców Praskiej Wiosny, którzy rzeczywiście starali się zapewnić swemu krajowi jak najwięcej suwerenności w warunkach pojałtańskich.

Jak wyglądała zaś troska o polską suwerenność w czasach Gierka najlepiej świadczy przegłosowana w 1976 r. wiernopoddańcza wobec ZSRR poprawka do polskiej konstytucji.

I wreszcie kolejna "suwerenna" ekipa pod kierownictwem gen. W. Jaruzelskiego, która uratowała władców Kremla przed zagrożeniami wynikającymi dla Moskwy z rosnącego usamodzielniania Polski przez "Solidarność". Wprowadzając stan wojenny, znów zaciskający kajdany polskiej zależności. Ekipa, której przywódcy na czele z gen. W. Jaruzelskim i M.F. Rakowskim niejednokrotnie występowali z tekstami szkalującymi naród polski i "Solidarność" poza granicami Polski, z prawdziwymi "donosami na Polskę". Wszyscy oni byli najpierw komunistami, a potem Polakami, nie potrafili ani trochę dorównać tym nielicznym zresztą wpływowym komunistom w paru innych krajach, którzy potrafili w przełomowych chwilach być najpierw Węgrami (I. Nagy, I. Maleter czy I. Pozsgay) czy Słowakami i Czechami (A. Dubcek, Z. Mlynarz, J. Smrkowski), a dopiero potem komunistami. Zachowanie czołowych ludzi władzy komunistycznej w Polsce w powojennych dziesięcioleciach ciągle potwierdzało jeden niepodważalny fakt naszej XX-wiecznej historii, to, że "komuna zawsze była antynarodową". Prezydent Kwaśniewski swym dotychczasowym zachowaniem, swą niechęcią do prawdziwego patriotyzmu i potulnością wobec różnorakich nacisków na Polskę dowiódł, że jest właściwym spadkobiercą tych pojałtańskich antynarodowych ekip komunistycznych. Jako pojętny uczeń Jaruzelskiego i Rakowskiego.

Kwaśniewski jako "Michael Jackson polskiej polityki"
Z różnych wywiadów i artykułów Kwaśniewskiego przebija się uprzedzenie do patriotyzmu. Cóż, czym skorupka za młodu nasiąknie... Wspomniałem już, że Kwaśniewski od wczesnych lat szkolnych z werwą zaprawiał się w internacjonalizmie i peanach na cześć Związku Sowieckiego jako wzoru dla Polski. Cóż więc dziwnego, że "internacjonalistycznie" edukowany na wychwalaniu sowieckiego Wielkiego Brata obecny prezydent RP jakoś nie nie umie i nie lubi powoływać się na jakże odmienne wzorce: patriotyzm, naród, ojczyznę. Za to tym chętniej używa słowa patriotyzm w różnych kontekstach negatywnych. Na przykład Ruchowi dla Rzeczypospolitej zarzucił głoszenie hurrapatriotyzmu, który wydaje nam się bardzo podejrzany
(A. Kwaśniewski w wywiadzie dla Przeglądu Tygodniowego z 28 marca 1993).
W jednym tylko artykule dla Gazety Wyborczej z 1 lipca 1996 r. pt. Strach Czy nadzieja kilkakrotnie mówił o sprawach patriotyzmu i narodu w różnych negatywnych zbitkach. Pisał o pobudzaniu u Polaków skłonności do hurrapatriotycznych emocji, awanturnictwa i frazesów, o patriotycznej ostentacji, o próbach testowania podatności polskiego wyborcy na hasła populistyczne i polonocentryczne. Zapytywał: Czy wyeliminujemy pozostałości narodowego egocentryzmu, zaściankowości, ksenofobii i poczucia dziejowej misji? W Jastrzębiu - jeszcze jako kandydat na prezydenta - W dniu 27 czerwca 1995 określił członków "Solidarności" jako faszystów i antysemitów, wołając: (...) Tak wygląda dziś Solidarność - faszyzm i antysemityzm (...)
(Cyt. za Życiem Warszawy z 13-14 stycznia 1996).
Piotr Bratkowski z Gazety Wyborczej nazwał kiedyś Aleksandra Kwaśniewskiego "Michaelem Jacksonem polskiej polityki". Porównanie uzasadnił wyjątkową zdolnością Kwaśniewskiego do metamorfozy, to, że jest on "człowiekiem wielu twarzy". Co więcej, jego zdolność do metamorfozy sprawia, że żadne oblicze nie jest tym jedynym, prawdziwym. Każdego można się wyprzeć
(por. P. Bratkowski: Rewolucja W Twin Peaks, Gazeta Wyborcza, 6 listopada 1996).
Parokrotnie już łapany na kłamstwach, Aleksander Kwaśniewski publicznie wystąpił z usprawiedliwieniem kłamstwa w polityce, głosząc w wywiadzie dla Rzeczpospolitej z 23-24 listopada 1996: (...) myślę, że różnica między światem polityki a, na przykład, światem nauki polega na tym, że w świecie polityki granica między prawdą i nieprawdą, międsy 100-procentową pewnością a wątpliwościami, jest dużo bardziej zamazana. To naprawdę nie jest matematyka. (...)

Zabiegi o poparcie lobby żydowskiego
Już w 1989 roku Kwaśniewski był wyraźnym ulubieńcem prożydowskiego lobby w OKP na czele z Adamem Michnikiem i był przez nie lansowany jako główny partner przyszłych porozumień z lewicą OKP. Wdzięczny Kwaśniewski deklarował w ramach ankiety, przeprowadzonej wśród polityków, na kogo głosowałby najchętniej poza swoją partią: W pierwszej kolejności głosowałbym na Adama Michnika, ale tylko wówczas, gdyby założył coś własnego (...). To, co Michnik myśli i jak myśli, odpowiada mi najbardziej jako obywatelowi i jako politykowi(...).
(Gazeta Wyborcza z 21 czerwca 1991.)
Wśród poglądów szczególnie bliskich Michnikowi znajdujemy tak mocno akcentowane przez Kwaśniewskiego potępienia pozostałości narodowego egocentryzmu, zaściankowości, ksenofobii i poczucia dziejowej misji, haseł poloncentrycznych i hurrapatriotycznych emocji
(z obszernego dwukolumnowego artykułu A. Kwaśniewskiego na łamach Gazety Wyborczej z 1 lipca 1996).
Jako prezydent RP działa dla przyspieszenia przyjęcia przez Sejm ustawy o zwrocie mienia wyznaniowym gminom żydowskim, co uczyniłoby ze Związku Gmin Żydowskich największego finansistę w Polsce. W lipcu 1996 r. podczas spotkania z przedstawicielami organizacji żydowskich w Nowym Jorku Kwaśniewski przyobiecał szybki zwrot mienia Żydom.

Prożydowska tendencyjność prezydenta Kwaśniewskiego spowodowała ostry protest prezesa Kongresu Polonii Amerykańskiej, Edwarda Moskala, który 10 maja 1996 r. wystosował list do Kwaśniewskiego krytykując to, że: Brak stanowczości w działaniach rządu polskiego, a także ewidentne błędy urzędników państwowych powodują, że Żydzi pozwalają sobie na coraz więcej i coraz więcej uzyskują. Kwaśniewski odrzucił krytyczne uwagi Moskala, popierając żydowskie racje. Między innymi podtrzymał dążenie do jak najszybszego zwrotu mienia dla gmin żydowskich oraz wystąpił w obronie krytykowanych przez prezesa Moskala przeprosin wobec Żydów m.in. za tzw. pogrom kielecki, wystosowanych przez ministra Rosatiego w imieniu narodu polskiego. Sekretarz stanu Marek Siwiec występując na konferencji prasowej w imieniu prezydenta Kwaśniewskiego stwierdził, że: Polska i społeczeństwo polskie powinny przeprosić za to, co było niegodziwe w historii Polaków i Żydów po II wojnie światowej.

Postawę Kwaśniewskiego dobrze ilustrowała jego reakcja na dokonaną przez Izraelczyków masakrę 102 Palestyńczyków w Kanie Galilejskiej. Prezydent RP skomentował barbarzyńską napaść słowami, iż jest to chyba zbyt duży koszt uporządkowania stosunków między dwoma krajami. Tylko tyle. Rzeczywiście - komentarz godny "Europejczyka".

W 1995 roku Kwaśniewski należał do pierwszych polskich polityków, którzy wystąpili z publicznym potępieniem kilku zdań księdza prałata Henryka Jankowskiego, dziś jak wiadomo spreparowanych przez Gazetę Wyborczą. Równocześnie zaś nie zareagował ani słowem na prowokacyjne antypolskie wystąpienie laureata Nagrody Nobla, żydowskiego pisarza Elie Wiesela, wygłoszone 7 lipca br. podczas oficjalnych uroczystości w Kielcach w obecności premiera RP, w tym skrajne uogólnienia "o polskiej nienawiści" (a skrytykował je np. Szymon Wiesenthal oraz przewodniczący Forum Żydowskiego Stanisław Krajewski). Pobyt Kwaśniewskiego w Stanach Zjednoczonych stał się kolejnym potwierdzeniem jego prożydowskiej tendencyjności i konsekwentnych zabiegów o polityczne poparcie międzynarodowego lobby żydowskiego. W tym samym czasie, gdy widać było brak starań o rozmowy z rzeczywiście reprezentatywnymi przedstawicielami Polonii w Stanach Zjednoczonych, prezydent Kwaśniewski poświęcił maksimum uwagi na kolejne spotkania z najbardziej wpływowymi przedstawicielami lobby żydowskiego w USA. Odwiedził m.in. znane z "polakożerstwa" redakcje zdominowanych przez Żydów gazet: New York Timesa i Washington Post, odbył rozmowy z radą Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie i spotkał się z przedstawicielami 56 największych organizacji żydowskich w Stanach Zjednoczonych. Zyskał ich maksymalną aprobatę po dłuższych rozmowach "za zamkniętymi drzwiami".

Jako działacz PZPR i SdRP oraz jako prezydent RP Kwaśniewski ani razu nie przeciwstawił się antypolskiej nagonce ze strony kół żydowskich. Nie przynosi dzisiejszym Polakom chluby to, że najważniejsze stanowisko w państwie polskim piastuje polityk typu Aleksandra Kwaśniewskiego. Polityk niedokształcony, o mało co magister, niejednokrotnie publicznie rozmijający się z prawdą i niemający głębokiego poczucia więzi z najlepszymi tradycjami historii Polski. Działacz, u którego miejsce programu i wielkich idei zastąpił doraźny instrumentalizm i cynicznie stosowana socjotechnika władzy.

Jerzy Robert Nowak

Lech Bajan
Polish w USA od 1987 roku
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
EMAIL: alex@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com